Πρωτοβουλία για την Ανατροπή: Στην ΕΣΗΕΑ της υποταγής, ρίξε ψήφο ανυπακοής!

Οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, των μελών του Μεικτού Συμβουλίου και τους αντιπροσώπους για το επόμενο συνέδριο της ΠΟΕΣΥ έφτασαν. Εύλογα θα ρωτήσει κανείς, από τους χιλιάδες εργαζόμενους του κλάδου μας: Και γιατί να νοιαστώ; Μήπως νοιάστηκε μέχρι σήμερα το ΔΣ για εμένα;  Δεν θα έχει άδικο. Άλλωστε, η πλειοψηφία του απερχόμενου ΔΣ – ναι, αυτή η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ που, κατά τα άλλα, μισιούνται θανάσιμα… – όχι απλώς δεν οργάνωσε αγώνες και δεν βρέθηκε στο πλευρό των συναδέλφων που είχαν ανάγκη, αλλά έγινε συνένοχος στα πολλαπλά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί και διαπράττονται. Σε βάρος τόσο των εργαζομένων όσο και της ενημέρωσης του λαού.

Δεν έχει νόημα να αναζητήσουμε από πού πρέπει να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε. Ο καθένας και η καθεμία από εμάς, άλλωστε, έχει πολλά παραδείγματα να αναφέρει και οδυνηρές εμπειρίες να διηγηθεί. Την ώρα που αλωνίζουν τα φερέφωνα των αφεντικών και της πολιτικής εξουσίας, οι «εκπρόσωποι» έχουν μετατρέψει την Ένωση Συντακτών σε ένα άνευρο και άοσμο γραφειοκρατικό μόρφωμα, που διοικείται με πελατειακές ισορροπίες υποταγής σε πολιτική, εργοδοτική και οικονομική εξουσία. Αυτό που έχει, όμως, νόημα είναι να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μαζί της και μαζί τους. Θα συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε; Θα συνεχίσουμε, αδιαφορώντας ή με την ανοχή μας, να τους δίνουμε τη δυνατότητα να μιλούν για εμάς και να μας ντροπιάζουν;

Θα τους δώσουμε, για άλλα δύο χρόνια, το πράσινο φως να αφήσουν τους εργαζόμενους στον κλάδο χωρίς συλλογικές συμβάσεις; Έρμαια των εκβιαστικών ατομικών συμφωνιών, χωρίς φωνή απέναντι στους εργοδότες, που μπορούν να προσλαμβάνουν, να απολύουν και να αλλάζουν εργασιακές σχέσεις όπως τους αρέσει και με βάση τις προτεραιότητές τους; Να μας ξεζουμίζουν για ένα κομμάτι ψωμί – συχνά χωρίς καν να το δίνουν στην ώρα του; Θα παραμείνουμε, εμείς οι πολλοί, βουβοί απέναντι στον συστηματικό βιασμό του δικαιώματος του λαού για αντικειμενική και πλουραλιστική ενημέρωση; Θα είμαστε απέναντι ή στο πλευρό των εργαζομένων στην υγεία και την εκπαίδευση, στον πολιτισμό, τον επισιτισμό-τουρισμό και τη ναυτιλία, όπως και σε άλλους κλάδους;  Θα ανεχτούμε να σιωπούμε ή να δουλεύουμε όπως εκείνοι θέλουν – ρωτώντας, γράφοντας και μιλώντας όχι «ευθέως», αλλά «γλείφοντάς» τους, όπως επιτάσσουν τα εκατομμύρια των κυβερνητικών μποναμάδων; Θα δεχτούμε να γίνουμε αντικείμενο διαρκούς λογοκρισίας και απειλών για διώξεις, όπως προβλέπουν οι παλιότεροι τυποκτόνοι νόμοι και ο τελευταίος που ψηφίστηκε στη βουλή;

Δεν έχουμε αυταπάτες. Οι μηχανισμοί της συγκυβέρνησης είναι ισχυροί και πολυπλόκαμοι, ενώ η «απομόνωση» της πανδημίας τους ενίσχυσε περισσότερο. Οι εκλογές μπορεί να μην αλλάξουν τους συσχετισμούς ούτε, πολύ περισσότερο, τον χαρακτήρα της ΕΣΗΕΑ.  Μπορούμε, όμως, εμείς να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα! Να αποκτήσει και ο «τελευταίος» εργαζόμενος φωνή στο ΔΣ και, κυρίως, να μαθαίνει συνεχώς και με διαφάνεια αυτά που συμβαίνουν και αυτά που σχεδιάζονται πίσω από την πλάτη του από τις καιροσκοπικές συμμαχίες. Κι αυτό είναι σημαντικό:

  • Για να μπορέσουμε να οργανώσουμε την αναγκαία, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αντεπίθεσή μας.
  • Για να διεκδικήσουμε και να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν, από αυτούς που μας τα κλέβουν.
  • Για το δικαίωμά μας σε αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς και αμοιβές, σε ανθρώπινες παροχές υγείας και συντάξεις.
  • Για κατοχύρωση των αναγκών μας μέσα από μια νέα, ολοκληρωμένη συλλογική σύμβαση που να καλύπτει όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.
  • Για να γίνουμε η φωνή της υπόλοιπης κοινωνίας και των συναδέλφων μας που αγωνίζονται σε άλλους κλάδους, μέσα και κυρίως έξω από το ΔΣ.
  • Για να συμβάλλουμε ώστε η ενημέρωση να γίνει πάλι αυτό που είναι: Ένα κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα των πολλών, όχι ένα μάτσο από προκάτ ανακοινώσεις, δελτία τύπου και nonpaper, ένα προνόμιο των λίγων.

Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμη, δεσμευόμαστε να είμαστε πάντα «αγενείς» και «προκλητικοί» απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία. Να παραμείνουμε, με όποιο κόστος, στη μεριά της ανυπακοής και του αγώνα.