ΔΕΗ: «Στο σφυρί» σπίτια για οφειλές – Εκκωφαντική «σιωπή» της ΓΕΝΟΠ

Αν κάποιος προσπαθήσει ψύχραιμα να αξιολογήσει συνολικά τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο χώρο της Ενέργειας και την συγκρίνει με το κοντινό αλλά και το κάπως πιο μακρινό παρελθόν δεν θα κάνει απλά ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις, αλλά θα μελαγχολήσει από το πόσο γοργά και χωρίς αντίσταση φτάσαμε εδώ.

Κάποιες φωνές βέβαια το έλεγαν και σχεδόν το προεξοφλούσαν άλλα οι γνωστές διαβόητες «πλειοψηφίες» και ηγεσίες θεωρούσαν πως καλύτερα είναι να διαπραγματεύεσαι από το να αγωνίζεσαι, «γιατί έτσι όλο και κάτι θα σωθεί», έλεγαν.

Στο τομέα της Ηλεκτρενέργειας η κατάσταση πολύ συνοπτικά έχει σήμερα ως εξής:

Οι δανειστές έβαλαν ήδη σαν πρώτο θέμα στη διαπραγμάτευση του Μαρτίου του 17 τον πλήρη διαμελισμό της ΔΕΗ . η Κυβέρνηση ήδη έδειξε τις προθέσεις της και ετοιμάζεται να τα αποδεχτεί προβάλλοντας χλιαρές και τυπικές αντιρρήσεις.

Απαιτείται πώληση των μονάδων παραγωγής σε ποσοστό 40%, εκχώρηση πελατών της σε ανταγωνιστές στο ίδιο ποσοστό, συνέχιση των υποχρεωτικών δημοπρασιών φτηνής ενέργειας, συνέχιση του αποκλεισμού της ΔΕΗ από την συμμετοχή στις ΑΠΕ. Και φυσικά κατάργηση κάθε εργασιακού δικαιώματος με τελικό όριο τις μαζικές απολύσεις.

Η απαίτηση των θεσμών είναι τόσο ξεδιάντροπη που ζητά το 40% να υπολογιστεί με βάση την εγκατεστημένη ισχύ που είχε η ΔΕΗ τον Αύγουστο του 2015 και ήταν 12,500 MW από τότε έχοντας αποσυρθεί μια σειρά παλιών λιγνιτικών και πετρελαϊκών μονάδων συνολικής ισχύος 1000 MW όπως της Πτολεμαΐδας του Λαυρίου και του Αγίου Γεωργίου, αυτό κατεβάζει την εγκατεστημένη ισχύ στα 11500 MW και άρα τα 4000 που είναι το 40% είναι η χαριστική βολή.

Στο κείμενο με τις προτάσεις των δανειστών, τονίζεται με έντονο τρόπο και χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για την πώληση μονάδων της ότι η Ελλάδα δεν έχει συμμορφωθεί με την απόφαση του Ευρωδικαστηρίου για την υποχρεωτική πρόσβαση τρίτων στο λιγνίτη. Γιατί άραγε το λένε αυτό αφού ποτέ κανένας τρίτος δεν έχει ζητήσει να κατασκευάσει λιγνιτική μονάδα στην Ελλάδα. Το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα Δεν τους ενδιαφέρει η παραγωγική διαδικασία αλλά η δημιουργία μεσαζόντων που φυσικά το κέρδος τους θα επιβαρύνει και αυτό τον καταναλωτή.

Η διοίκηση της ΔΕΗ άβουλη και σε απόλυτη αδυναμία να αρθρώσει αντίλογο επί όλων αυτών παραπλανά εργαζόμενους και πολίτες μιλώντας για επιχειρηματικότητα της καταχρεωμένης επιχείρησης, που ωστόσο παραμένει ένα κεφάλαιο ελπίδας στη συνείδηση του Ελληνικού λαού αφού αυτή αναλαμβάνει και κανένας ιδιώτης φυσικά, το κόστος της αδυναμίας της κοινωνίας να ανταποκριθεί οικονομικά στους λογαριασμούς του και βέβαια αυτή και κανένας ιδιώτης δεν θα αναλάβει ποτέ, την ευθύνη της Ηλεκτροδότησης της χώρας.

Πώληση χρεών, ξεσπίτωμα οικογενειών

Τα τελευταία νέα φέρνουν τη Διοίκηση της ΔΕΗ να αποφασίζει και αυτή πολύ σημαντικά και ενδιαφέροντα όπως για παράδειγμα την πώληση των χρεών των πελατών της.

Δεν πρόκειται φυσικά για εισπρακτικές εταιρείες, αλλά για κάτι χειρότερο: είναι οικονομικά funds που αγοράζουν κόκκινα δάνεια. Είναι το αντίστοιχο με τα κόκκινα δάνεια στις τράπεζες. Για να εισπράξει η ΔΕΗ το 10% των καθυστερούμενων οφειλών και κυρίως για να της δώσουν δάνειο, θα πουλήσει τις κόκκινες οφειλές. Με απλά λόγια, σύντομα θα ξεσπιτώνουν τον κόσμο και θα του βγάζουν σε πλειστηριασμό ό,τι έχει και δεν έχει για απλήρωτο λογαριασμό ΔΕΗ!!!

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον είναι τα διάφορα σχέδια αξιολόγησης προσωπικού που βασική «φιλοσοφία» του είναι η αντικατάσταση των ικανοτήτων και των προσόντων του εργαζομένου από την «προσαρμοστικότητα» και την «συμπεριφορά», φυσικά η αποσύνδεση του μισθού από τις συλλογικές συμβάσεις και τις ανάγκες των εργαζομένων και η σύνδεση του με την «απόδοση» κατά την «ορθή κρίση» του αξιολογητή. Όπου η «ορθή κρίση» σημαίνει τη γνωστή καμπύλη Gauss. Δηλαδή, την κατανομή των εργαζομένων «ανά υπηρεσιακή μονάδα σε 7% εξαιρετικούς, 23% λίαν ικανούς, 40% ικανούς, 23% σχεδόν ικανούς και 7% ανεπαρκείς».

Πανταχού… απούσα η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ

Απέναντι σε όλα αυτά Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ του συνδικάτου της ΓΕΝΟΠ δημιουργεί υποψίες συνειδητής συνενοχής και όχι απλά ανικανότητας . Ποτέ άλλοτε στην συνδικαλιστική της ιστορία δεν εμφανίζεται τέτοια απόκλιση ανάμεσα στην πραγματική ανάγκη παρέμβασης του εργατικού κινήματος και της απόλυτης παράδοσης και σιωπής από μέρους της Ηγεσίας της ΓΕΝΟΠ.

Φυσικά σαν ανέκδοτο ακούγετε που γρήγορα ανακάλυψε τον «ταξικό εχθρό» στο πρόσωπο της Greenpeace και δεν παρέλειψε να βγάλει ανακοίνωση να την καταγγείλει που ζητά ανάπτυξη των Αιολικών.

Παίρνοντας λοιπόν υπόψη αυτήν την κατάσταση άλλη λύση από το συντονισμό των δυνάμεων της συνδικαλιστικής Αριστεράς και τη συγκρότηση ενός ευρύτερου αγωνιστικού διεκδικητικού πόλου τόσο στη ΔΕΗ όσο και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ευρύτερα δεν βλεπω να υπάρχει.

Ένας πόλος που κάποια στιγμή ίσως μπορέσει να επανεκκινήσει, να συντονίσει τη δράση, να συνενώσει τις αγωνιστικές-κινηματικές αντιστάσεις μπας και καταφέρει να βάλει, όπου μπορεί, και τα συνδικάτα σε μια αγωνιστική κατεύθυνση.

Print Friendly, PDF & Email