Πριν ο Γιάννης φωνήσαι τρις, οι «κόκκινες γραμμές» έγιναν «λευκή σημαία»

vroutsis-gkrizofonto

vroutsis-gkrizofontoΤον έχουμε ακούσει κατά καιρούς να κάνει, όπως λέει ο ίδιος, αντίσταση κατά της τρόικας, κατά της ανασφάλιστης εργασίας, κατά της ανεργίας κτλ. Το αποτέλεσμα; Μηδέν εις το πηλίκον. Ο λόγος για τον υπουργό Εργασίας Γιάννη Βρούτση, ο οποίος -με επικοινωνιακά τρικ στις συναντήσεις του με τους δανειστές- προσπάθησε να παραπλανήσει τους εργαζομένους, την ελληνική κοινωνία, ότι δήθεν αυτός και η συγκυβέρνηση βάζουν «κόκκινες γραμμές» στα εργασιακά.

Τι έγιναν αυτές οι «κόκκινες γραμμές»; Σκόνη και θρύψαλα, μέσα σε τρεις ημέρες, μέσω Παρισίων, αφού οι δανειστές απέρριψαν, ισοπέδωσαν για την ακρίβεια, τις «απαιτήσεις» της συγκυβέρνησης και του υπουργού Εργασίας.

Δουλοπρεπείς, «yesmen», συνθηκολόγησαν στις απαιτήσεις της τρόικας για νέες απολύσεις στο δημόσιο τομέα, για νέες περικοπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα, για απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα και για συρρίκνωση μέχρι και κατάργηση του δικαιώματος του «απεργείν».

Τι σημαίνει αυτό; Το αυτονόητο, ό,τι και να λένε οι συγκυβερνώντες: λένε «ναι», σκύβουν το κεφάλι, διότι έχουν προσυμφωνήσει και συνυπογράψει τις θρασύτατες απαιτήσεις των δανειστών στα επαίσχυντα -για το λαό, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το συνταξιούχο- μνημόνια.

Η συνδικαλιστική παράταξη ΜΕΤΑ, για μια ακόμη φορά, θέλει να υπογραμμίζει το εξής:

Σήμερα, η ικανοποίηση ακόμη και των παραμικρών και ιδιαίτερων κλαδικών και συνδικαλιστικών αιτημάτων, σχετίζεται και με την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Δεν μπορούν να λυθούν τα προβλήματα και να υπάρξει ανάκαμψη της οικονομίας σε όφελος του λαού, αν δεν αγωνιστούμε ταυτόχρονα και για τη διαγραφή τουλάχιστον του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εθνικοποίηση και κοινωνικοποίηση των τραπεζών, την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου υπέρ των εργαζομένων και των αδύναμων στρωμάτων της κοινωνίας, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και το ξήλωμα όλου του μνημονιακού θεσμικού πλαισίου που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια.

Η μοναδική επιλογή που έχουν οι εργαζόμενοι είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση στα χέρια τους. Αυτή η κυβέρνηση δε θα φύγει και δε θα σταματήσει το καταστροφικό της έργο, εάν δεν τη διώξουμε εμείς με τους αγώνες μας.