21.1 C
Athens
Κυριακή, 4 Ιουνίου, 2023

38ο Συνέδριο ΓΣΕΕ: Τι έκανε στο Καβούρι όσο ο κόσμος ήταν στους δρόμους;

Πρόσφατα

Το 38ο συνέδριο της ΓΣΕΕ μαθεύτηκε πλατιά στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, για λόγους που κάθε άλλο παρά τιμούν την συμβιβασμένη και εν πολλοίς εργοδοτική ηγεσία της ΓΣΕΕ: πριν την μεγάλη πανεργατική απεργία στις 8 Μάρτη 2023, που συνοδεύτηκε από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις που έχει δει η χώρα τουλάχιστον μετά το 2015, η παρέα του Γ. Παναγόπουλου μας ενημέρωσε ότι δεν κήρυξε απεργία επειδή «ετοίμαζε το συνέδριο στο Καβούρι».

Το ίδιο το συνέδριο, δεν ήταν ακριβώς συνέδριο. Από τις 4 ημέρες διεξαγωγής του (Πέμπτη 9/3 – Κυριακή 12/3), η πρώτη ήταν «τελετή έναρξης» και η τελευταία είχε μόνο κάλπες. Στις 2 που απέμεναν, την πρώτη μίλησαν μόνο οι παρατάξεις, και έμεινε μόνο το Σάββατο για να μιλήσουν οι σύνεδροι. Ακόμα και αυτές οι μέρες έμειναν μισές, αφού κάθε μεσημέρι υπήρχε διάλειμμα άνω των 3 ωρών, με αποτέλεσμα ο μπουφές του ξενοδοχείου να απασχολεί περισσότερο από την ίδια τη συζήτηση.

Η συζήτηση στο συνέδριο είχε ελάχιστα να προσφέρει στους προβληματισμούς των εργαζομένων στη χώρα για τα μεγάλα ζητήματα που τους καίνε: την ακρίβεια, το δυστύχημα στα Τέμπη, την ιδιωτικοποίηση του νερού, την κατάρρευση των δομών υγείας ειδικά στην περιφέρεια, τον αγώνα για την επανακατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τα δικαιώματα των γυναικών εργαζομένων (παρότι το συνέδριο γινόταν τις μέρες της 8 Μάρτη για τα LGBTQI+ άτομα ούτε λόγος). Δεν είναι τυχαίο ότι οι μοναδικές τοποθετήσεις που είχαν ένα παραπάνω ενδιαφέρον -ανεξαρτήτως συμφωνίας ή διαφωνίας μαζί τους- προήλθαν από τους κλάδους του σιδηρόδρομου και του νερού, που αντικειμενικά βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης.

Καμία κεντρική στρατηγική δεν συζητήθηκε για το πώς θα διεκδικηθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που μεγάλο τμήμα των νέων εργαζομένων δεν τις έχει ζήσει ποτέ. Για το πώς θα σπάσει το κυβερνητικό μονοπώλιο στον ορισμό του κατώτατου μισθού και αυτός θα επανέλθει στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Για το πώς θα παρέμβει η ΓΣΕΕ για να καμφθεί το πρόβλημα της ακρίβειας, τόσο μέσα από την αύξηση των μισθών όσο και μέσα από την επιβολή πλαφόν στις τιμές των ειδών λαϊκής κατανάλωσης. Η μοναδική αναφορά στις επιπτώσεις της αυτοματοποίησης στην παραγωγή, δεν συνδυάστηκε με την επισήμανση της αύξησης της παραγωγικότητας, και άρα της ανάγκης ο κόσμος της εργασίας να δουλεύει λιγότερες ώρες και για λιγότερα χρόνια, αφού μπορεί και παράγει σημαντικά περισσότερα σε πολύ λιγότερο χρόνο. Ούτε για τα ζητήματα που αφορούν τις εργαζόμενες (τις μέρες μάλιστα της 8 Μάρτη), τις μετανάστριες, τις νεότερες γενιές εργαζομένων έγινε ιδιαίτερη κουβέντα.

Η κεντρική αντιπαράθεση στο συνέδριο δεν αφορούσε τις διαφορετικές προσεγγίσεις στην επίλυση των προβλημάτων της εργατικής τάξης, και στην κατεύθυνση που πρέπει να δοθεί στους αγώνες. Αφορούσε «τη μοιρασιά των συνέδρων» όπως γλαφυρά περιέγραψε ο πρώτος σύνεδρος ομιλητής από τη ΔΑΚΕ, και ειδικά από οργανώσεις που οι ηγεσίες τους ήταν στο παρελθόν φίλα προσκείμενες στη ΔΑΚΕ και σε αυτό το συνέδριο αγάπησαν την ΠΑΣΚΕ (ΠΝΟ, φορτοεκφορτωτές, security, Εργατικό Κέντρο Καστοριάς). Οι ΕΑΚ και ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ έβγαλαν μεγαλόστομες κεντρικές τοποθετήσεις, χωρίς συγκεκριμένη πρόταση που να διαχωρίζεται και στην πράξη από τις επιλογές της ΠΑΣΚΕ. Η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ περιορίστηκε σε μία περισσότερο κεντρικοπολιτική τοποθέτηση -θεωρώντας ενδεχομένως ότι δεν έχει και πολλή αξία κάτι άλλο σε ένα τέτοιο συνέδριο· έχει τη σημασία του όμως ότι στο κεντρικό ζήτημα των ημερών, μίλησε για «σύγχρονες και ασφαλείς» συγκοινωνίες, αλλά όχι δημόσιες (μπορούν αλήθεια να είναι ασφαλείες συγκοινωνίες όταν παρέχονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις με βασικό στόχο το κέρδος;).

Το συνέδριο αποτέλεσε άλλη μία επιβεβαίωση ότι η σημερινή πλειοψηφία της ΓΣΕΕ δεν έχει διάθεση να συγκρουστεί ούτε καν συμβολικά με τις κυβερνητικές επιταγές. Η πρότασή μας να μην διεξαχθεί ηλεκτρονική ψηφοφορία στο συνέδριο δεν τέθηκε καν σε ψηφοφορία γιατί κατά τον Παναγόπουλο «δεν μπορούμε να πάμε κόντρα στον νόμο». Την ίδια ώρα μοιραζόταν στους συνέδρους λεύκωμα με τις ιστορικές στιγμές του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, που ήταν ιστορικές ακριβώς επειδή αμφισβήτησαν (με φόρο αίματος πολλές φορές) τους εκάστοτε νόμους και την εξουσία του κεφαλαίου.

Η τοποθέτησή μας στο συνέδριο επιχείρησε να αναδείξει αυτές τις πλευρές, πράγμα δύσκολο να γίνει μέσα σε αυτό το κλίμα. Όσον αφορά την κατάθεση των ψηφοδελτίων, η ΑΤΕ-ΕΚΑ επέλεξε να μην συνεργαστεί με τις δυνάμεις της Μάχης, ζητώντας αλλαγή του πλαισίου που από κοινού είχαμε καταθέσει στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, και στη βάση του οποίου είχαμε εκλέξει από κοινού συνέδρους για το συνέδριο της ΓΣΕΕ. Ελπίζουμε ότι αυτή της η επιλογή δεν θα επηρεάσει την συνεργασία μας σε επίπεδο Εργατικού Κέντρου Αθήνας, όπου φαίνεται ότι έχουμε κατακτήσει έναν κοινό βηματισμό στα σημαντικά ζητήματα.

Σε γενικές γραμμές, το συνέδριο δεν ασχολήθηκε με τα προβλήματα των εργαζομένων, αλλά δεν τους/τις απασχόλησε κιόλας, αφού τις ίδιες μέρες διαδήλωναν μαζικά ενάντια στις πολιτικές που βάζουν τα κέρδη πάνω από τις ζωές τους. Ως Μάχη, δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα τόσο για την βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ζωής της εργατικής τάξης, όσο και για την αλλαγή συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε μια κατεύθυνση που θα επιτρέψει μεσοπρόθεσμα οι εργαζόμενες/οι να έχουν μία πανεργατική συνδικαλιστική ένωση που θα οργανώνει τις αγώνες και θα εκπροσωπεί πραγματικά τα συμφέροντά τους.

ΜΑΧΗ – Ανεξάρτητη Ενωτική Ταξική Κίνηση

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις