10.4 C
Athens
Σάββατο, 28 Ιανουαρίου, 2023

Eκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν κατά της βίας στην Αργεντινή

Έξω το μίσος. Με αυτά τα σημαντικά λόγια, η ηθοποιός και επικεφαλής της Ένωσης Ηθοποιών Αργεντινής, Αλεχάντρα Νταρίν, έστειλε το κεντρικό μήνυμα ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στη μυθική Πλάζα ντε Μάγιο. Η εκδήλωση επαναλήφθηκε σε ολόκληρη τη χώρα σε ένδειξη απόρριψης της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας της αντιπροέδρου και κύριας προοδευτικής πολιτικής προσωπικότητας της χώρας, Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρτσνερ, και υπεράσπισης της ειρήνης και της δημοκρατίας.

Από το Χαβιέρ Τολκατσιέρ
Μετάφραση: Pressenza Athens

Το αίτημα ήταν ομόφωνο: η υποκίνηση σε πολιτική βία που προωθείται από την επαναλαμβανόμενη ρητορική μίσους είναι ασύμβατη με τη δημοκρατική συνύπαρξη. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις για την εξόντωση των λαϊκών ηγετών, που πρόσφατα φώναξαν ορισμένα τμήματα της λαϊκής δεξιάς, ανοίγουν την πόρτα σε μια άβυσσο που ο λαός της Αργεντινής αποφάσισε να κλείσει για πάντα με το τέλος της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας.

Ωστόσο, οι ένστολοι αξιωματικοί εκείνης της εποχής φορούν τώρα τήβεννο και κρατούν μικρόφωνα. Μια γραμμή μισαλλοδοξίας, που σχετίζεται με τις βάρβαρες διώξεις της δικτατορίας, υποστηρίζεται τώρα από τις δημοσιογραφικές κερκίδες των ηγεμονικών ομίλων μέσων ενημέρωσης και από ορισμένα δικαστήρια, που σήμερα στερούνται κάθε αμεροληψίας.

Αυτές οι ευθύνες για το όργωμα πρόσφορου εδάφους και τη σπορό απόπειρας δολοφονίας έγιναν σαφείς τόσο στις διακηρύξεις των μαζικών διαδηλώσεων όσο και σε πολλές από τις δηλώσεις αποκήρυξης.

Εν τω μεταξύ -όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις- αντί να καλέσουν σε βαθύ προβληματισμό και να αποδεχτούν το μερίδιο της δεοντολογικής ανοησίας που τους αναλογεί, τα εν λόγω μέσα ενημέρωσης αφοσιώθηκαν στο να τροφοδοτήσουν την ιστορία του ανισόρροπου και ριζοσπαστικού ατόμου, του “τρελού που κυκλοφορεί ελεύθερος”.

Με προφητική ακρίβεια, μια χειροποίητη πινακίδα από έναν διαδηλωτή προέβλεπε τον ελιγμό: “Είναι ένας τρελός που κυκλοφορεί ελεύθερος, λένε οι ιδιοκτήτες της μηχανής κατασκευής τρελών που κυκλοφορούν ελεύθεροι”.

Η τροφή για τη βία

Θα ήταν ελλιπές να αποδώσουμε τα αίτια της ένοπλης βαρβαρότητας αποκλειστικά στον μονοπωλιακό εμπορικό Τύπο και στις δικαστικές διώξεις των προοδευτικών ηγετών σε όλη την περιοχή. Αν και είναι περισσότερο από ακριβές το να καταγγέλλουμε τους ελιγμούς των ΗΠΑ που προσπαθούν να ανακτήσουν την υποτέλεια εκείνων των εθνών που ξεφεύγουν από τους κόλπους μιας υποτιθέμενης “πίσω αυλής”, αυτό είναι μόνο ένα πρώτο βήμα προς την πλήρη εξήγηση της ρίζας του φαινομένου.

Αυτό το νέο “σχέδιο Κόνδορας”, το οποίο αποσκοπεί στην εκλογική απαγόρευση των ηγετών που υποστηρίζουν την κυριαρχία και την περιφερειακή ολοκλήρωση, ή τουλάχιστον στην ανελέητη δυσφήμισή τους προκειμένου να υπονομευθεί η αξιοπιστία και η λαϊκή υποστήριξή τους, συνδέεται δυστυχώς με ένα είδος ευαισθησίας που επικυρώνει και ενισχύει αυτόν τον σκοπό.

Με αυτόν τον τρόπο επαληθεύεται και η αρνητική πλευρά της διαλογικής συνιστώσας της επικοινωνίας, στην οποία όχι μόνο ο αποστολέας επιβάλλει το βλέμμα του, αλλά και η συνείδηση του δέκτη είναι ενεργός πρωταγωνιστής, είτε είναι δεκτικός, είτε όχι στο μήνυμα αυτό. Βέβαια, στο χάρτη των μονοπωλιακών συστημάτων επικοινωνίας, όπου η ιστορία αποκτά την όψη μιας και μόνο πολικότητας, η πολλαπλότητα των επιλογών και ο διάλογος μεταξύ μέσων ενημέρωσης και κοινού περιορίζεται στο μέγιστο.

Ακόμα κι έτσι, είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε παραπέρα και να αποκαλύψουμε τους λόγους πίσω από την αποδοχή του μίσους και της βίας σε ένα μέρος του πληθυσμού, χωρίς τους οποίους η ύπουλη και επιθετική αφήγηση θα έχανε μεγάλο μέρος της μοχθηρής επιρροής της.

Πολλοί παράγοντες συμβάλλουν σε αυτή την υποβάθμιση του νοήματος της ανθρώπινης ζωής μέσω της άρνησης του “άλλου” και της κοινωνικής του σκέψης και δράσης. Από τη μία πλευρά, η συστημική αντι-αξία της ιδιοποίησης και της κατανάλωσης ως πρωταρχικού ζωτικού στόχου, η οποία, αποτελώντας την άυλη βάση του αδηφάγου καπιταλισμού, προωθεί τον ανταγωνισμό, τη διαφορά, την αλλοτρίωση και την αποστέρηση, ενισχύοντας τη βία και επιδιώκοντας να εξορίσει κάθε χειρονομία ενσυναίσθησης και αλληλεγγύης.

Ομοίως, η επιμονή στη σύνδεση της πολιτικής με το αναπόφευκτο της διαφθοράς, ένα παλιό απόφθεγμα του φιλελεύθερου αντικρατισμού, ρίχνει μια μόνιμη σκιά δυσπιστίας που διευκολύνει κάθε κατηγορία εναντίον ενός εξέχοντος προσώπου να έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τα πραγματικά στοιχεία που νομιμοποιούν την υποψία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι υποτιθέμενες εκστρατείες “κατά της διαφθοράς” είναι ένα προπαγανδιστικό και στρατηγικό σκηνικό που προωθείται από τις σφαίρες επιρροής που διαχειρίζεται η αμερικανική διπλωματία στην περιοχή. Αρκεί να υπενθυμίσουμε, μεταξύ πολλών άλλων δράσεων που επικεντρώνονται σε αυτό, το σύνθημα που προήδρευσε της 8ης Συνόδου Κορυφής της Αμερικανικής Ηπείρου, που πραγματοποιήθηκε στη Λίμα του Περού το 2018, το οποίο ήταν “Δημοκρατική διακυβέρνηση απέναντι στη διαφθορά”.

Από την άλλη πλευρά, η επίθεση κατά της Κριστίνα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της ριζοσπαστικοποίησης και της παγκόσμιας φυσικοποίησης της δεξιάς βίας, σε μια ιστορική περίοδο ραγδαίων μετασχηματισμών που αποσταθεροποιούν τις συνήθειες και τη διαμόρφωση μεγάλων ομάδων ανθρώπων. Αυτή η δυσκολία προσαρμογής στη δίνη και στην εκπλήρωση των σκοπών ζωής που είχαν επινοηθεί σε παλαιότερες εποχές, δημιουργεί μια αντιδραστική δυσαρέσκεια στο τοπίο του αποκλεισμού και μια βαθιά οπισθοδρομική στάση σε μέρος της κοινωνικής ομάδας.

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η αβεβαιότητα στην οποία υποβάλλεται ένα μεγάλο μέρος των νέων, οι οποίοι, μη βρίσκοντας μέλλον στις απατηλές προτάσεις του συστήματος, επιλέγουν να τις διοχετεύσουν με ανομοιογενή τρόπο. Μερικές φορές, η εξέγερση καταλήγει σε υποστήριξη εποικοδομητικών προτάσεων, ενώ άλλες φορές δείχνει την απόρριψή της μέσω της αποχής. Αλλά επίσης, σε άλλες περιπτώσεις, προσθέτει τη δυσφορία της στο αδιέξοδο του εγκλήματος, στις στεντόρειες δυνάμεις των προφανώς ακροδεξιών περιθωριακών ή σε έναν σπαρακτικό αυτοκαταστροφικό φανατισμό.

Η δύναμη της μη βίας

Ο λαός της Αργεντινής, παρά το γεγονός ότι σήμερα βάλλεται από τη σκληρή βία ενός ανεξόφλητου χρέους που ανέλαβε η ανήθικη κυβέρνηση του Μάκρι, γνώριζε σε αυτή την τεράστια επίδειξη πολιτικού κύρους πώς να ξεπεράσει κάθε υποψία εκδίκησης ή πρόκλησης.

Παίρνοντας αποστάσεις από το να ζητούν εκδίκηση για την οδυνηρή επίθεση που υπέστησαν, χιλιάδες καρδιές εξέφρασαν ένα μεγαλειώδες δόγμα: “Η αγάπη νικά το μίσος”, είπαν, και ακούστηκε σαν ένας τεράστιος ύμνος και ένα λάβαρο προς την απελευθέρωση.

Μιας απελευθέρωσης που μπορεί να επιτευχθεί μόνο, όπως δίδαξαν οι μεγάλοι δάσκαλοι, με την απομάκρυνση των κοινωνικών και νοητικών εμποδίων ακολουθώντας το μονοπάτι της μηβίας, της μόνης ηθικής δύναμης που είναι ικανή να θέσει τα θεμέλια για ένα αξιοπρεπές μέλλον για την ανθρωπότητα.

Παρόμοια Άρθρα