Ψήφος στην Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής στις εκλογές της ΕΛΜΕ Πειραιά (20/6) για αντιπροσώπους στο 20ό Συνέδριο ΟΛΜΕ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία επιταχύνει κι άλλο την επίθεση απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα στη χώρα μας. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αποτέλεσε μια βίαιη ιμπεριαλιστική αντίδραση στην όλο και κλιμακούμενη προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να φτάσει ένοπλα στην πόρτα της Ρωσίας. Από κει και πέρα οι ΗΠΑ και οι ακολουθητές τους ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά και φέρνουν όλο και πιο κοντά τον κίνδυνο γενικής ανάφλεξης. Η συμμετοχή της χώρας στα αμερικανονατοϊκά σχέδια φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο να συντριβεί η χώρα μας στις μυλόπετρες των ανταγωνισμών ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Οι πόλεμοι για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα είναι άδικοι και οι λαοί μόνο θάνατο, πόνο και φτώχεια εισπράττουν από αυτούς.

Η κλιμακούμενη κατά την πανδημία φτώχεια οξύνεται στο φόντο του πολέμου και οδηγεί μεγάλα τμήματα του λαού κάτω από το όριο επιβίωσης. Ο νόμος Χρυσοχοΐδη ουσιαστικά απαγορεύει τις διαδηλώσεις και ο νόμος Χατζηδάκη (4808) βγάζει στην παρανομία τις απεργίες και την αγωνιστική δράση των σωματείων.

Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και η Τράπεζα Θεμάτων οδηγούν χιλιάδες μαθητές εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και παράγουν ένα καθημερινό κλίμα τρέλας για να «καλυφθεί η ύλη». Η αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών είναι ένα αντιδραστικό πολυεργαλείο, που έρχεται να υπηρετήσει τον στόχο της κατηγοριοποίησης σχολείων και της μετατροπής των εκπαιδευτικών σε απλούς ιμάντες μεταβίβασης της αντιδραστικής κρατικής πολιτικής απέναντι στους μαθητές.

Η καταγγελία του καθεστωτικού «συνδικαλισμού» να μη γίνει απαξίωση των σωματείων και της συλλογικής δράσης

Απέναντι σε αυτόν τον φοβερό ιστορικό αναχρονισμό, οι δυνάμεις του κυβερνητικού, γραφειοκρατικού και του κομματικά προσανατολισμένου συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ-ΣΥΝΕΚ-ΠΑΜΕ-ΠΕΚ)  κήρυξαν σιωπητήριο και έτσι το ΔΣ της ΟΛΜΕ:

  • Έγινε πειθήνιο εργαλείο εφαρμογής της τηλε-«εκπαίδευσης» με τις ολέθριες συνέπειες ιδιαίτερα για τα παιδιά από φτωχές λαϊκές οικογένειες.
  • Κήρυξε παύση αγώνων ενάντια στην αξιολόγηση με το πρώτο «φύσημα» της κυβέρνησης.
  • Δεν οργάνωσε κανέναν αγώνα ενάντια στα άθλια ταξικά μέτρα της Τράπεζας Θεμάτων, της Ελάχιστης Βάσης, των Προτύπων και των εξετάσεων Πίζα.
  • Ενώ χάνουμε ένα μισθό το χρόνο, λόγω πληθωρισμού, δεν ασχολείται καν με το θέμα.

Για αυτή τη διαλυτική κατάσταση συμμόρφωσης και υποταγής έχουν σοβαρές ευθύνες (η καθεμία με τον τρόπο της) οι ΔΑΚΕ – ΣΥΝΕΚ – ΠΑΜΕ – ΠΕΚ που είτε βρέθηκαν από κοινού στην πλειοψηφία των αποφάσεων αδράνειας είτε δεν δημιούργησαν τίποτα για να τις ξεπεράσουν, είτε ακόμα χειρότερα οργάνωσαν ή ανέχτηκαν πραξικοπήματα στην ΟΛΜΕ διολισθαίνοντας σε θέσεις αποδοχής της αξιολογική διαδικασίας, ώστε να καμφθεί η αντίσταση για την αξιολόγηση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η σοβαρά μειωμένη συμμετοχή εκπαιδευτικών σε εκλογές που έχουν γίνει μέχρι τώρα σε αρκετές ΕΛΜΕ. Και αν η μία πλευρά που συνδέεται με τη μειωμένη συμμετοχή είναι η αποδοκιμασία της βασικής γραμμής ήττας και παύσης αγώνων της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ, δεν είναι καθόλου μικρός ο κίνδυνος, η αποδοκιμασία αυτή –μέσα σε ένα κλίμα δυσκολιών και απογοητεύσεων- να συμπαρασύρει γενικά την έννοια του σωματείου και της συλλογικής δράσης.

Γενικά, αυτά τα χρόνια, φάνηκε ότι κρίσιμο ζήτημα είναι το πραγματικό ζωντάνεμα των Πρωτοβάθμιων Σωματείων (ΕΛΜΕ), που είναι οι μόνες που μπορούν να πάρουν πάνω τους τον αγώνα μέσα από μαζικές και αγωνιστικές γενικές συνελεύσεις.

έχουν εκλεγεί στο Διοικητικό Συμβούλιο, των πρακτικών διαλογής των ψηφοδελτίων και καταμέτρησης των ψήφων στις αρχαιρεσίες του, καθώς και των οικονομικών πόρων του σωματείου από το κράτος. Ο νόμος αυτός πρέπει να ανατραπεί.

Στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εφαρμόζει ένα σκληρό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα. Με την πολιτική που πάτησε πάνω στον δρόμο που είχε ανοίξει τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (νέο λύκειο, προσοντολόγιο, αξιολόγηση)καταστρατηγούνται τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα αντίστοιχα μορφωτικά των μαθητ(ρι)ών. Σε ένα τέτοιο σχολείο μπορούν ανενόχλητα να αλωνίζουν τα ιδιωτικά συμφέροντα , την ίδια στιγμή που ο κακοπληρωμένος εκπαιδευτικός εξουθενώνεται χωρίς δικαιώματα επωμιζόμενος κάθε ανεπάρκεια του συστήματος , ενώ οι μαθητ(ρι)ες υποχρεώνονται να θυσιάσουν τα όνειρά τους στον βωμό των ταξικών φραγμών που υψώνουν μπροστά τους οι κάθε λογής εξετάσεις (ΕΒΕ, Τράπεζα θεμάτων).

Για τη στάση της ομοσπονδίας

Αυτή η πολιτική αποδόμησης του δημόσιου σχολείου όπως το γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια, αρθρώνεται πάνω σε βασικούς αντιεκπαιδευτικούς νόμους(4692/2020, 4763/2020, 4777/2021, 4823/2021)  και πλήθος άλλων νομοθετημάτων και εγκυκλίων. Η πλειοψηφία που έχει διαμορφωθεί στην ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ) ευθύνεται γιατί ενώ η κυβέρνηση σφυροκοπούσε την δημόσια εκπαίδευση, αυτή είτε κήρυττε συνδικαλιστικό lock– down, είτε έβαζε πρόθυμα πλάτη, όπως στη μάχη της αξιολόγησης.

Ο κατήφορος  σηματοδοτήθηκε και από την απόφαση αυτοδιορισμού διοίκησης από τα δικαστήρια (ΣΥΝΕΚ, ΔΑΚΕ, ΠΕΚ, ΠΑΜΕ), στο όνομα της πανδημίας, αντί να οριστεί συνέδριο της ΟΛΜΕ κατά την διάρκεια της σχολικής χρονιάς, προκειμένου η Ομοσπονδία σε ζωντανό χρόνο να αποφασίσει για τη δράση της.

Όλα τα παραπάνω κάνουν επιτακτική την ανάγκη για ένα άλλο συνδικαλιστικό τοπίο. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ενίσχυση των αγωνιστικών ριζοσπαστικών δυνάμεων της εκπαιδευτικής αριστεράς, ώστε να συγκροτηθεί ένα πλατύ πανεκπαιδευτικό, αγωνιστικό μέτωπο για τις μάχες που έρχονται.

Παλεύουμε για:

  • Ανατροπή όλων των αντεργατικών και αντιεκπαιδευτικών νόμων
  • Διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών – καμία συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο
  • Μόνιμους μαζικούς διορισμούς, κατάργηση του προσοντολογίου
  • Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών με βάση την προϋπηρεσία και το πτυχίο τους
  • Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις
  • Ανατροπή του νόμου Χατζηδάκη
  • Ανατροπή της αξιολόγησης, τράπεζας θεμάτων, ΕΒΕ και PISA.