3.3 C
Athens
Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου, 2023

ΜΕΤΑ | 8 Μάρτη 2022: Το οργανωμένο συνδικαλιστικό – εργατικό κίνημα μπροστά στην ανάγκη υπεράσπισης των εργαζομένων γυναικών

Πρόσφατα

8 Μάρτη 2022: ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Το οργανωμένο συνδικαλιστικό – εργατικό κίνημα μπροστά στην ανάγκη υπεράσπισης των εργαζομένων γυναικών

165 χρόνια μετά το ορόσημο της 8ης Μάρτη 1857, οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται διακρίσεις στην εργασία, το σπίτι, την εκπαίδευση, την υγεία, την πολιτική ζωή. Συνεχίζουν να είναι πιο ευάλωτες στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό και να ζουν εκτεθειμένες σε όλες τις μορφές βίας. Η χώρα μας είναι στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα ισότητας των φύλων.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η πολιτική των διακρίσεων σε βάρος, ιδιαίτερα, των γυναικών της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η συνειδητή πολιτική του συστήματος, που όχι απλά κρατάει τις γυναίκες σε κατώτερη θέση στην κοινωνία μας, αλλά εξαπολύει νέες επιθέσεις, χειροτερεύοντας ακόμη περισσότερο τις συνθήκες εργασίας και ζωής των εργαζομένων γυναικών. Πολιτικές που σχεδιάζονται και εφαρμόζονται με συνεχόμενες παρεμβάσεις από την κυβέρνηση της ΝΔ. Είναι γεγονός ότι τα πρώτα θύματα, όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων και των πολιτικών τους, ήταν οι γυναίκες και τα δικαιώματά τους.

Ο θεσμικός σεξισμός χτυπά πολλαπλά τις εργαζόμενες:

  • Στις γυναίκες ο δείκτης ανεργίας είναι υψηλότερος, με την τηλε-εργασία (και κάθε μορφής ελαστική εργασία) να παρουσιάζεται, από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και τον…σούπερμαν των ιδιωτικοποιήσεων, Κ. Χατζηδάκη, ως «βολική» για τις γυναίκες, για να ανταποκρίνονται ταυτόχρονα σε όλους τους ρόλους που τους έχουν φορτώσει, τόσο στο σπίτι, όσο και στη δουλειά, ενώ όλοι και κυρίως όλες ξέρουμε ότι η ρευστοποίηση του χρόνου εξοντώνει τις εργαζόμενες και τους δημιουργεί μια αφόρητη καθημερινότητα
  • Στις εργαζόμενες γυναίκες κυρίως, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, εξαντλήθηκαν οι άδειες ανάπαυσης, αφού αναγκάστηκαν να τις ροκανίσουν ως «ειδικού σκοπού», για να ανταπεξέλθουν στα πρόσθετα βάρη λόγω πανδημίας, μιας και η κοινωνική αναπαραγωγή τους έχει ανατεθεί θεωρώντας την ανθρώπινη φροντίδα «φυσικό» χαρακτηριστικό τους! Συνολικά οι γυναίκες, είτε ως εργαζόμενες σε τομείς φροντίδας (όπου αριθμητικά υπερτερούν συντριπτικά), είτε ως «φροντίστριες» στο σπίτι, έχουν αναλάβει τις υποχρεώσεις του κράτους, οικονομικές και θεσμικές, με την πανδημία να επιδεινώνει τη θέση τους
  • Το «έμφυλο» τμήμα του διαβόητου Νόμου Χατζηδάκη και οι παράγωγες Υπουργικές  Αποφάσεις, σπρώχνουν τις γυναίκες να καταγγέλλουν τα κρούσματα κακοποίησής τους στο «στόμα του λύκου», στους ίδιους τους εργοδότες, δηλαδή, ενώ για το Δημόσιο, ο σύμβουλος ακεραιότητας, ορίζεται ως ο διαχειριστής των καταγγελιών. Οι πολιτικές ενάντια στην έμφυλη βία και τις διακρίσεις παραδίδονται στην πρωτοβουλία των επιχειρηματιών και στις «βέλτιστες πρακτικές» που θα θελήσουν, χωρίς να υπάρχει καμιά υποχρέωση (ΥΑ Αριθμ. 82063/ΦΕΚ Β’/2021)
  • Οι ανύπαρκτες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δυσχεραίνουν την επιβολή όρων προστασίας από την έμφυλη βία και τις διακρίσεις, από την πλευρά των συλλογικών οργάνων του εργατικού κινήματος
  • Η κυβερνητική και κρατική επιτήρηση των συνδικαλιστικών οργάνων, μέσω και πάλι του Ν. Χατζηδάκη ( ν. 4808/2021), είναι ακόμα ένας παράγοντας παρεμπόδισης της δράσης των σωματείων για την υπεράσπιση των εργαζόμενων γυναικών, αφήνοντάς τες με όλο και πιο αδύναμο συλλογικό στήριγμα, «μόνες» απέναντι σε κάθε μορφή παρενόχλησης, κακοποίησης και διάκρισης
  • Τα συνέδρια «γονιμότητας», τα μαθήματα «γονεϊσμού» στα μικρά παιδιά στα σχολεία, φέρουν τη σφραγίδα των πιο επίσημων θεσμών: του Υπ. Παιδείας, της Προεδρίας της Δημοκρατίας, της Περιφέρειας Αττικής, αλλά και των ιδιωτών-προαγωγών της σεξιστικής πολιτικής, ρόλο που έχουν αναλάβει τα μεγάλα τηλεοπτικά ΜΜΕ.

Η ισότητα των γυναικών, το «προηγμένο» 2022, εξακολουθεί να είναι μεγάλο ζητούμενο και οι έμφυλες ανισότητες εκδηλώνονται και ως έμφυλη βία.

Οι γυναικοκτονίες συντηρούν μια τραγική επικαιρότητα και με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους φανερώνουν την ανύπαρκτη παρέμβαση κράτους και θεσμών, ταυτόχρονα με την ανυπαρξία δομών χρήσιμων στην πρόληψη, στην προστασία και στη στήριξη των κακοποιημένων γυναικών.

Το ελληνικό #metoo αποκαλύπτει, σε πολύ μεγάλο τμήμα της κοινωνίας, καθημερινές «εμπειρίες» παρενόχλησης ή/και κακοποίησης της των γυναικών στη δουλειά και τη ζωή τους. Ξεκινώντας από τους χώρους του αθλητισμού και του θεάτρου, «οι σιωπές έχουν σπάσει», αλλά το «ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ» δεν έχει επιτευχθεί. Η ορατότητα έχει κατακτηθεί, κανείς και καμιά δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνωρίζει. Έχουν όμως πολλά ακόμα να γίνουν!

Τα σωματεία και τα συλλογικά συνδικαλιστικά όργανα επείγει να αναλάβουν δράση για να μπει τέλος στην έμφυλη βία και στις διακρίσεις λόγω φύλου. Το παράδειγμα του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών προσφέρει μια σωστή κατεύθυνση.

Οι εργαζόμενες γυναίκες, στις ασφυκτικές συνθήκες που δουλεύουν και ζουν έχουν ανάγκη από δομές που θα εμπιστεύονται, για να καταφέρουν να αναγνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν και τελικά να  καταγγείλουν σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση. Τα σωματεία έχουν την υποχρέωση να αρχίσουν να επεξεργάζονται συγκεκριμένα σχέδια για να ανταποκριθούν σε αυτές τις υποχρεώσεις.

Τα αιτήματα προς το κράτος, την κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο πρέπει να διατυπωθούν από τα σωματεία, λαμβάνοντας υπόψη τις σύγχρονες ανάγκες, αλλά και τις μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν. Να μπουν υψηλά στην ατζέντα των διεκδικήσεών τους τα αιτήματα για δημόσιες, αξιοπρεπείς και δωρεάν δομές κοινωνικής στήριξης των ανθρωπίνων αναγκών (βρεφονηπιακοί σταθμοί, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, μονάδες αποκατάστασης και φροντίδας ηλικιωμένων και ΑΜΕΑ, Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, Δημόσια Παιδεία και Υγεία). Είναι καταστροφικό για το σύνολο των εργαζομένων, η κοινωνική αναπαραγωγή και η φροντίδα των ανθρώπων να είναι ευθύνη των οικογενειών και κυρίως των γυναικών και τα λεφτά από τη φορολογική αφαίμαξη του λαού, να πηγαίνουν σε πολεμικά αεροπλάνα και φρεγάτες, σε φοροαπαλλαγές κι επιδοτήσεις των ζάμπλουτων, στα καλοταϊσμένα και «πρόθυμα» ΜΜΕ.

Η φετινή 8 Μάρτη στη χώρα μας και τον κόσμο είναι «πολύ κοντά» στη Νέα Υόρκη του 1857 και τα αιτήματα των εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας που πάλεψαν για μείωση των ωρών εργασίας και καλύτερες συνθήκες ζωής.

Με την παγκόσμια φεμινιστική απεργία, τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα, διεκδικούμε ΚΑΙ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ!

Και φέτος, ακόμα περισσότερο, παλεύουμε μέσα από τα σωματεία μας για μια κοινωνία χωρίς έμφυλη βία, χωρίς σεξισμό, χωρίς φτώχια, χωρίς καταπίεση κι εκμετάλλευση. Για μια κοινωνία που η απελευθέρωση των γυναικών θα έχει κατακτηθεί.

Καλούμε στις 8 Μάρτη 2022,
στη φεμινιστική απεργία και διαδήλωση,
στη 1μμ, πλατεία Κλαυθμώνος

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις