18.7 C
Athens
Σάββατο, 13 Απριλίου, 2024

Ο νους μας στις ράφτρες των κάτεργων της Νέας Υόρκης αλλά και στα εργασιακά και κοινωνικά κάτεργα της γυναίκας του 21ου αιώνα

Πρόσφατα

Η 8η Μάρτη είναι καθιερωμένη ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Φέτος, μάλιστα, είναι… μέρα πολέμου με την πανδημία του κορονοϊού. Σε αυτό τον πόλεμο, οι γυναίκες είναι στην πρώτη γραμμή, ως νοικοκυρές, σύζυγοι, μητέρες, εργαζόμενες, γιατρίνες, νοσηλεύτριες, δασκάλες, καθηγήτριες, εργαζόμενες στα σουπερμάρκετ, εργαζόμενες στους παιδικούς σταθμούς, σερβιτόρες κτλ. Σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ, οι γυναίκες αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των εργαζομένων στην υγεία. Τις βλέπουμε να πρωταγωνιστούν στις δομές υγείας επιδεικνύοντας την αυταπάρνηση και το αίσθημα ευθύνης που τις διακρίνει και μας δίνουν σιγουριά ότι ο πόλεμος αυτός θα κερδηθεί. Η ζωή, που αυτές από τη φύση τους δημιουργούν, θα νικήσει για μια ακόμη φορά.

Ο νους μας αυτή τη μέρα ταξιδεύει στις ράφτρες των κάτεργων της Ν. Υόρκης, το 1908, μετανάστριες κύρια που για πρώτη φορά διεκδικούν δικαιώματα. Το 1909 εξαντλείται η υπομονή τους και ξεσηκώνονται με απεργία δεκατεσσάρων εβδομάδων. Ήταν η πρώτη ενέργεια που οδήγησε τις γυναίκες, όχι μόνο στην είσοδο τους στο εργατικό κίνημα, αλλά και στην πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση τους, καθώς συνδέθηκε με τον ευρύτερο αγώνα για ισότητα έναντι των ανδρών.

Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ώσπου να γίνει το ελάχιστο: Η αρχή της ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία, ώσπου ο κάθε εργοδότης θα πάψει να ζητά και λίγο σάρκα για καλύτερη ανταμοιβή.

Ώσπου η μητρότητα (εγκυμοσύνη και λοχεία) δε θα αντιμετωπίζεται ως οικονομικός ή παραγωγικός κίνδυνος από τον εργοδότη και ως φόβος απόλυσης ή δυσμενών μεταβολών από τις εργαζόμενες γυναίκες αλλά ως επιθυμητή και απολύτως σεβαστή επιτέλεση του βιολογικού τους ρόλου. Με πλήρη διασφάλιση των εργασιακών και ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντείνει τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος  και να στηρίξει τις διεκδικήσεις των γυναικών για ισότητα, ίση αμοιβή, πλήρη απασχόληση, για την εξάλειψη κάθε μορφής σεξισμού και βίας κατά των γυναικών.

Οι πρόσφατες καταγγελίες στην Ελλάδα έριξαν φως  και ανέδειξαν με τον πιο εμφατικό τρόπο την κουλτούρα βίας κατά των γυναικών που επικρατεί στους χώρους εργασίας. Είναι οι χώροι όπου ο εργοδότης/άνδρας, σε μια σχέση εξάρτησης και εξουσίας ασκεί πολλαπλές μορφές βίας, είναι εκεί που οι γυναίκες σιωπούν μπροστά στον φόβο της απόλυσης, της θυματοποίησής τους, στον φόβο των μηνύσεων από τους εργοδότες.

Οι γυναίκες δε ψάχνουν προστασία, ούτε ζητιανεύουν παρέμβαση κάποιων φωτισμένων πατρόνων. Δε ζητούν ευγενικά να τους αποδώσουν οι άρχοντες νέα δικαιώματα.

Απαιτούν, μάχονται για το προφανές, το αυτονόητο σε αυτό το ανάποδο σύμπαν που έχουμε χτίσει.

Σήμερα λοιπόν αν θελήσουμε χάριν της επετείου να προσφέρουμε ένα λουλούδι, ή να κάνουμε μια αγκαλιά, τη μάνα, τη σύντροφο, την κόρη, την συνάδελφο, ας το κάνουμε.

Μετά όμως ας πιαστούμε χέρι – χέρι κι ας ριχτούμε στη μάχη για το αυτονόητο

(Απόσπασμα από τη σχετική ανακοίνωση – κάλεσμα του ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ, για τις σημερινές κινητοποιήσεις, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας).

Το ΜΕΤΑ στηρίζει τον αγώνα και τις διεκδικήσεις των γυναικών, προς τις οποίες έχει απευθυνθεί, με τη σχετική του ανακοίνωση – κάλεσμα, λέγοντάς τους: «Νομίζω πως ήρθε η στιγμή, που με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή, σου λέει… ΜΙΛΑ!».

«Σώπα μη μιλάς» του Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κοψ’ τη φωνή σου, σώπασε
κι επιτέλους
αν ο λόγος είναι άργυρος
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια, οι πρώτες λέξεις
που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα
μου έλεγαν: «Σώπα».

Στο σχολείο μου έκρυψαν την αλήθεια τη μισή
και μου έλεγαν: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φιλούσε το πρώτο αγόρι
που ερωτεύτηκα και μου έλεγε:
«Κοίτα, μην πεις τίποτα, και σώπα!».

Κοψ’ τη φωνή σου, μη μιλάς, σώπαινε.
Κι αυτό βάστηξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στα πεζοδρόμια
«Τι σε νοιάζει, μου έλεγαν,
θα βρεις το μπελά σου, τσιμουδιά, σώπα».
Αργότερα φώναζαν οι προϊστάμενοι:
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις και σώπα».

Παντρεύτηκα κι έκανα παιδιά και τα έμαθα να σωπαίνουν.
Ο άντρας μου ήταν τίμιος κι εργατικός
κι ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή που του έλεγε «σώπα».
Στα χρόνια τα δίσεχτα οι γείτονες με συμβούλευαν:
«Μην ανακατεύεσαι, πες πως δεν είδες τίποτα και σώπα».
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή
μας ένωνε όμως το «σώπα».

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι κι οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «σώπα»,
και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη
αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά και φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε και παράσημα
κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το «σώπα».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «σώπα».
Μάθε το στα παιδιά σου, στη γυναίκα σου και στην πεθερά σου
κι αν νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και καν’ την να σωπάσει.
Κοψ’ τη σύρριζα.
Πέταξε την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο απ’ τη στιγμή
που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δεν θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου
και θα γλιτώσεις απ’ το βραχνά
να μιλάς χωρίς να μιλάς
να λες «έχετε δίκιο, είμαι με σας».

Αχ, πόσο θα ήθελα να μιλήσω ο κερατάς
και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
Κόψε τη γλώσσα σου, κοψ’ την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις
κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός
στα σχέδια και τα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς
κρατώ τη γλώσσα μου
γιατί νομίζω πως θα έρθει η στιγμή
που δε θ’ αντέξω
και θα ξεσπάσω
και δε θα φοβηθώ
και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω
μ’ έναν φθόγγο
μ’ ένα τραύλισμα
με μια κραυγή
που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!

Το ΜΕΤΑ καλεί τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, τις νέες και τους νέους, τους συνταξιούχους, κάθε πολίτη να ενισχύσουν με την παρουσία τους τις συγκεντρώσεις που διοργανώνονται στη χώρα, την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας… μάνας, συντρόφου, εργάτριας, προσφύγισσας, αλλόθρησκης, διαφορετικού χρώματος της γιατρίνας, της νοσηλεύτριας, της καθαρίστριας, της εργαζόμενης στα σουπερμάρκετ, στους παιδικούς σταθμούς, της δασκάλας, της καθηγήτριας, της αγρότισσας, της σεξεργάτριας της γυναίκας που προσπαθούμε να βοηθήσουμε για να κουβαλήσει τους «σταυρούς» μας.

Στην Αθήνα, ΑΔΕΔΥ (3ωρη στάση εργασίας σε Δημόσιο, ΟΤΑ, 12μ. μέχρι λήξη ωραρίου), ΕΚΑ 3ωρη στάση εργασίας, 12μ.-3μμ.), Σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθώς και Φεμινιστικές Συλλογικότητες πραγματοποιούν συγκέντρωση, τη Δευτέρα 8 Μάρτη και ώρα 1μμ., στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Πληθώρα απεργιακών καλεσμάτων υπάρχουν και για άλλες πόλεις. Ενδεικτικά:

  • Θεσσαλονίκη, Άγαλμα Βενιζέλου, 1μμ.

  • Χανιά, Πλατεία Αγοράς, 2μμ.

  • Ξάνθη, Κεντρική πλατεία, 1μμ.

  • Βόλος, Αγ. Νικόλαος, 1μμ.

  • Ηράκλειο, Λιοντάρια, 1μμ.

  • Πάτρα, Πλ. Γεωργίου, 1μμ.

  • Γιάννενα, Περιφέρεια, 1μμ.


Οι φωτογραφίες (1) από τη σημερινή μεσημβρινή κινητοποίηση, με αφορμή την 8η Μάρτη, στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπου πραγματοποίησαν συγκέντρωση Συνδικαλιστικές Οργανώσεις, από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εργατικές συλλογικότες, φεμινιστικές συλλογικότητες, κοινωνικοί και πολιτικοί φορείς, και (2) από την απογευματινή συγκέντρωση των φεμινιστικών συλλογικοτήτων στο Σύνταγμα.

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις