15.2 C
Athens
Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου, 2023

Αντίσταση Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας: Ο Νίκος Τεμπονέρας ΖΕΙ στους αγώνες της νεολαίας και του λαού

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες…

Πρόσφατα

Πέρασαν κιόλας 30 χρόνια από την μαύρη μέρα στις 8 Γενάρη του 1991. Μια ανάσα δηλαδή από το χθες. Στα σχολεία δεν επικρατούσε ησυχία, η κοινωνία έβραζε υπόκωφα. Είχαν προηγηθεί καταλήψεις εργοστασίων, συντονισμοί εργαζομένων, συντονιστικά μαθητικών και φοιτητικών καταλήψεων ενάντια στην κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη και στη βίαιη, νεοφιλελεύθερη πολιτική της σε παιδεία, υγεία και εργασία. Οι μαθητές του κινήματος 1990 – 91 άναψαν τη σπίθα του αγώνα και οι μαθητικές καταλήψεις, παρά την πολιτική απόφαση να σταματήσουν με κάθε τρόπο, όχι μόνο δε σταματούσαν, αλλά γενικεύονταν. Το μοιραίο βράδυ της 8ης προς 9η Ιανουαρίου 1991, ο συνάδελφος μας, ο συναγωνιστής μας Νίκος Τεμπονέρας, δολοφονήθηκε, υπερασπίζοντας με την ίδια του τη ζωή τους μαθητές και το δικαίωμά τους στον αγώνα, στην ελευθερία, στη δημόσια και δωρεάν παιδεία.

30 χρόνια μετά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική ευθύνη της δολοφονίας ανήκει στη κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κοντογιαννόπουλου, Σουφλιά. Τα χέρια του δολοφόνου Καλαμπόκα και της ομάδας κρούσης της ΟΝΝΕΔ – που οργανωμένα κινήθηκαν για να σκοτώσουν – οπλίστηκαν από ταξικό μίσος απέναντι στους αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Είναι ακριβώς αυτοί οι αγώνες, μέσα στους οποίους εξακολουθεί να ΖΕΙ ο Νίκος Τεμπονέρας και μέσα απ΄ τους οποίους εξακολουθεί να εμπνέει χιλιάδες νέους, μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους, ανέργους στις πορείες, στις διαδηλώσεις, στα αγωνιστικά προσκλητήρια, καθώς στέκει περήφανα δίπλα στο Σωτήρη Πέτρουλα και το Γρηγόρη Λαμπράκη, θυμίζοντας σε όλους μας πως οι αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο θρέφονται και θεριεύουν με θυσίες.

Κι αυτή η υπενθύμιση είναι ιδιαίτερα σημαντική σήμερα, που η χώρα και ο λαός μας βρίσκονται στη μέγγενη της καταστροφικής πολιτικής της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού.

30 χρόνια μετά, με την πρωθυπουργία του «υιού», η κυβέρνηση μετατρέπει την πανδημία και την συλλογική απόγνωση για το αύριο, σε δική της ευκαιρία. Εκτελεί το συμβόλαιο θανάτου μιας ολόκληρης κοινωνίας, υλοποιώντας μια ακραία πολιτική, αντιλαϊκή και βάρβαρη, με αστυνομοκρατία και καταστολή, που συνθλίβει εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα, όσα καταφέραμε να περισώσουμε με αγώνες τα 10 τελευταία χρόνια των μνημονίων.

Ο χώρος της δημόσιας εκπαίδευσης, έχει δεχτεί μια σκληρή και ολομέτωπη επίθεση, εν μέσω πανδημίας. Ελαστικές σχέσεις εργασίας στην εκπαίδευση με χιλιάδες αναπληρωτές και ωρομίσθιους να καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, και συνάμα υποχρεωτικότητα της τηλεκπαίδευσης ως μια νέα μορφή εκπαίδευσης, νέα αντιδραστική τομή στην ΤΕΕ, τράπεζα θεμάτων, εξίσωση των κολλεγίων με τα πανεπιστήμια, μείωση των εισακτέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση πριμοδοτώντας τα ιδιωτικά ΙΕΚ και κολλέγια, ενώ παράλληλα ταΐζουν ημετέρους με ευρωπαϊκά κονδύλια πάσης δικαιολογίας, βλέπε επιμορφώσεις, επιτροπές και παρατρεχάμενους.

Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος των μαθητών αντιμετωπίζει την ανέχεια, τον υποσιτισμό, το δικαίωμα στη ζωή και το όνειρο. Νοικοκυριά στα όρια της οικονομικής ασφυξίας, χωρίς δουλειές, συντηρούνται στην καλύτερη περίπτωση με το πενιχρό επίδομα της πανδημίας. Και η κα Κεραμέως, σαν νέα Αντουανέτα αναρωτιέται «μα πώς δεν μπορούν να συμμετέχουν όλα τα παιδιά στην τηλεκπαίδευση;»

Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες, της υγειονομικής και κοινωνικής καταστροφής, των χιλιάδων νεκρών συμπολιτών μας από την πανδημία αλλά και των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που ζουν σε οικονομική απόγνωση και σε μια πραγματικότητα που καλπάζει νομοτελειακά στην καταστροφή, ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να μένει απαθής και φοβισμένος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά ο αγώνας και η ανατροπή αυτών των πολιτικών που κατασπαράσσουν τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ο Νίκος Τεμπονέρας ΖΕΙ στους αγώνες της νεολαίας και του λαού. Ιανουάριος του 2021, η υπεράσπιση της δημόσιου σχολείου, της ζωής μας, της μόνιμης και σταθερής εργασίας, των κοινωνικών δικαιωμάτων της υγείας, της παιδείας είναι καθήκον όλων μας.

9 Ιανουαρίου 1991… 30 χρόνια μετά….

Η δική μας ιστορία, η ιστορία της δικής μας γενιάς… Μια ιστορία ημιτελής, μια ιστορία που το τέλος της δεν έχει γραφεί ακόμα… Το αίμα του συντρόφου μας, του δασκάλου μας, του συναγωνιστή μας κυλά και ζητά ΔΙΚΑΙΩΣΗ …

Θυμόμαστε και δεν κιοτεύουμε… Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και μια υπόσχεση: Συνεχίζουμε στο δρόμο που χάραξες, δάσκαλε!

Για ένα δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά

Χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς και διακρίσεις

Για αξιοπρέπεια, δημοκρατία, ελευθερία, λαϊκή κυριαρχία

https://www.youtube.com/watch?v=i6RMThGymsA
Όλα τα γεγονότα όχι βέβαια με καλή λήψη – άλλωστε τί μέσα είχαν πριν 30 χρόνια;

https://www.youtube.com/watch?v=qC1mn7H8XhQ
8 λεπτά, αφιέρωμα από την ΕΤ3, Τεμπονέρας: Ο Καθηγητής που συνεχίζει να διδάσκει.

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις