Να κρατήσουμε το νήμα της εξέγερσης. Ο Τεμπονέρας ZEI!

Όλοι και όλες στα συλλαλητήρια, την Πέμπτη 9 Γενάρη και ώρα 6.30μμ. | Αθήνα, Προπύλαια και πορεία στη Βουλή | Πάτρα, στο σχολικό συγκρότημα «Νίκος Τεμπονέρας»

 

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Στις 8 Γενάρη του 1991 δολοφονείται στην Πάτρα ο εκπαιδευτικός Νίκος Τεμπονέρας, χτυπημένος από λοστό στο κεφάλι από το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Γιάννη Καλαμπόκα έξω από το σχολικό συγκρότημα 3ου -7ου γυμνασίου και λυκείου Πάτρας που βρισκόταν υπό κατάληψη μαζί με άλλα 1800 σχολεία σε όλη τη χώρα. Η δολοφονία έγινε στην προσπάθεια ανακατάληψης του σχολικού συγκροτήματος από ομάδα γνωστών στην Πάτρα, δεξιών, ροπαλοφόρων τραμπούκων.

Αντίστοιχες προσπάθειες ανακατάληψης επιχειρούνταν σε πολλές πόλεις και στόχευαν την καταστολή του μαζικού κινήματος καταλήψεων σχολείων που είχε αναπτυχθεί εκείνο το διάστημα ενάντια στο αντιδραστικό νομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου για την παιδεία. Το κύμα καταλήψεων ξεσπάει το φθινόπωρο του 1990 όταν η κυβέρνηση ανακοινώνει ένα αντιδραστικό νομοσχέδιο για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια:point system συμπεριφοράς των μαθητών, υποχρεωτική ομοιόμορφη ενδυμασία, έπαρση σημαίας, υποχρεωτική καθημερινή προσευχή , ομαδικός εκκλησιασμός, κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, περιορισμός πανεπιστημιακού ασύλου, χρονικό όριο σπουδών.

Η απάντηση στο χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο ήταν, από Οκτώβρη μέχρι Δεκέμβρη, διαδηλώσεις και καταλήψεις στην πλειοψηφία των σχολείων της χώρας, που είχαν τη μαζική συμπαράσταση εκπαιδευτικών και γονιών. Μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα και τη γενικευμένη εξέγερση και κατακραυγή ο Κοντογιαννόπουλος παραιτείται και το νομοσχέδιο αποσύρεται. Οι δολοφόνοι σχεδόν αθωώνονται εκτός από τον Καλαμπόκα που «καθαρίζει» με εφτά χρόνια στη φυλακή και μετέπειτα γίνεται διευθυντικό στέλεχος στην Εθνική Τράπεζα Βόλου.

Οι νεολαιίστικες κινητοποιήσεις του ‘90-‘91 εντάχθηκαν στο πλαίσιο των μεγάλων αγώνων εκείνης της περιόδου ενάντια στην κυβέρνηση του Κώστα Μητσοτάκη που προέκυψε από τις εκλογές του Απρίλη του 1990. Η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση βρέθηκε γρήγορα αντιμέτωπη με τις απεργίες των εκπαιδευτικών, που τους επόμενους μήνες αμέσως μετά την εκλογή της, απεργούν και διαδηλώνουν για διορισμούς – αυξήσεις μισθών και την αναγκάζουν να αναβάλει τις γενικές εξετάσεις και να παρατείνει το διδακτικό έτος μέχρι τις 31 Ιούλη. Ακολουθούν μεγαλειώδεις αγώνες μέχρι το ’93, όπως αυτοί ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ και την απόλυση 8.500 χιλιάδων εργαζομένων, ενάντια στο κλείσιμο της Πειραϊκής Πατραϊκής κ.ά.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Η αναφορά στον Νίκο Τεμπονέρα με αφορμή τα 29 χρόνια από τον άδικο χαμό του δεν γίνεται ως μία ανούσια ιστορική εμμονή.

Επειδή εμείς οι εκπαιδευτικοί, ως μεταλαμπαδευτές της γνώσης, αποδίδουμε πάντα ιδιαίτερη σημασία στη δύναμη του παραδείγματος και ο Νίκος Τεμπονέρας, δάσκαλος και θυσιαζόμενος ταυτόχρονα, αποτελεί στους δίσεκτους χρόνους που ζούμε ακλόνητο μνημείο προσφοράς, φωτογόνο σημείο προσανατολισμού.

Όταν στη δίσεκτη και βάρβαρη εποχή μας η Παιδεία περικυκλώνεται από τους μανιασμένους ανέμους της αγοράς, όταν τα παιδιά μας γίνονται βορά στην ανεργία και τη «νέα ηθική» που μπορεί να την πεις και ανηθικότητα, όταν όλα τα συστήματα των ανθρώπινων αξιών, της αλληλεγγύης και του αγώνα, μπαίνουν στην ελλειμματική ζυγαριά του χρήματος, τότε η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα αποτελεί ασφαλές ορμητήριο ιδεών.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, 29 χρόνια ύστερα από τη δολοφονία του δάσκαλου Νίκου Τεμπονέρα μπροστά στην πύλη του σχολείου στην Πάτρα, ερχόμαστε πάλι ταπεινοί ταξιδευτές, αθεράπευτοι ονειροπόλοι και δίκαια οργισμένοι να μνημονεύσουμε το όνομά του όχι «από χρέος κινούντες» όχι σαν ξόδι που το απιθώνουμε στο χτες αλλά ως θυσία στο μόνιμο συμπόσιο των αγώνων.

Οι καιροί ου μενετοί !!

Οι τάσεις προσαρμογής των εργαζομένων στα νέα μοντέλα της επισφαλούς εργασίας και μάλιστα κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη της γενικευμένης ανεργίας, δε μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους.

Σήμερα τα μέτρα της Κεραμέως για τα ΑΕΙ, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, η μετατροπή των σχολείων σε εξεταστικά κέντρα, το point-system-αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ο αυταρχισμός, η βία ενάντια στη νεολαία που αντιστέκεται, επανέρχονται από μια κυβέρνηση που συνεχίζει επάξια την πολιτική της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ και θυμίζει σε πολλά την κυβέρνηση του πατέρα Μητσοτάκη.

Ο περιορισμός των εργασιακών δικαιωμάτων και τα μέτρα που πλήττουν τη δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων και προωθούν τον εργοδοτικό – κυβερνητικό έλεγχό τους, μας επιβάλλουν να συσπειρωθούμε όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις σε ένα μέτωπο αντίστασης και ανατροπής.

Η πολιτική που θωρακίζει το κράτος «του νόμου και της τάξης» με την κατάργηση του ασύλου και των όποιων θετικών διατάξεων του Ποινικού Κώδικα, με την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών, με τον περιορισμό των διαδηλώσεων και την ποινικοποίηση των αγώνων πρέπει να ανατραπεί.

Είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, στις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, στην κατηγοριοποίηση των σχολείων και τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών.

Είμαστε αντίθετοι στην πολιτική της αδιοριστίας, της εργασιακής ομηρίας και περιπλάνησης, του προσοντολογίου και του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, που οδηγούν στον ακραίο ανταγωνισμό «για μια θέση στον ήλιο».

Είμαστε αντίθετοι στην αντίληψη, που κάποιοι προωθούν, ότι η χώρα και το κράτος κινδυνεύουν από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, όσους κυνηγημένοι από τη φτώχεια, τον πόλεμο, την καταπίεση, φτάνουν ως εδώ ζητώντας μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Απέναντι σε αυτήν την ολομέτωπη αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση ποιος μπορεί να ησυχάζει;

Από πού μπορούμε να αντλούμε θάρρος και αυτοπεποίθηση;

Αν όχι από τις ιδέες που ταιριάζουν στις ανάγκες των ανθρώπων, από όλους εκείνους που τόλμησαν να υπερβούν το μικρόψυχο «εγώ» και να βουλιάξουν στον ωκεανό του «εμείς», να αντλήσουμε θάρρος από τις «φλεγόμενες βάτους» που πυρπολήθηκαν για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη. Και αν σήμερα οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα δίνουν δείγματα πολιτικού αμοραλισμού, εμείς συνεχίζουμε να πορευόμαστε με τα παραδείγματα της ηθικής και της αξιοπρέπειας.

Αρκετοί ίσως θα ήθελαν να κηρύξουν τη λήθη. Όμως ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη, σημαίνει, απλά υπεράσπιση του μέλλοντος μας που ξεκινάει από το χτες, η απώλεια του παρελθόντος σημαίνει απώλεια και του αύριο.

Έτσι αποφασίσαμε εμείς οι δάσκαλοι πως θα μνημονεύουμε και Σολωμό και Παπαδιαμάντη και Νίκο Τεμπονέρα, όχι με μνησικακία αλλά με πνεύμα δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας.

εν είναι διόλου τυχαίο πως στη σύγχρονη νεοελληνική ιστορία η εκπαίδευση κρατάει σαν φυλαχτό το Πολυτεχνείο και τον Νίκο Τεμπονέρα και πως έτσι διαπαιδαγωγείται η νέα γενιά.

Γιατί στους δύσκολους καιρούς που ζούμε η θυσία του Νίκου Τεμπονέρα, είναι ορόσημο αλληλεγγύης, δείγμα γραφής στον αγώνα για τη ∆ημόσια Παιδεία, σύμβολο ανθρώπου που ζει και πεθαίνει για τα ιδανικά του.

Εμείς διαβάζουμε τον επίκαιρο Παλαμά:

«και τους τρέμουνε των κάμπων οι κιοτήδες
τους μισούν οι βασιλιάδες κι όλοι οι τύραννοι
κι είναι μες στους κοιμισμένους στρατιώτες
κι είναι μες στους σκυφτούς τα παλλικάρια»

Το κενό που άφησε ο δολοφονημένος συνάδελφός μας Νίκος Τεμπονέρας θα φροντίσουμε να καλυφτεί με λογισμό και όνειρο μέχρι την ώρα που όλα τα παιδιά θα έχουν ένα σίγουρο μέλλον με μόρφωση και εργασία, μέχρι που ο πόνος δεν θα χτυπάει την πόρτα των ανθρώπων, και η εκμετάλλευση, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ο πόλεμος, η αδικία αντικείμενο θα είναι πλέον των λεξικογράφων.

Για όλους αυτούς τους λόγους, ο Νίκος Τεμπονέρας θα ζει στους αγώνες μας για Παιδεία, Εργασία, Αξιοπρέπεια, Δημοκρατία.

Η Πρωτοβουλία Ανεξάρτητων Εκπαιδευτικών ΠΕ και η Αγωνιστική Ριζοσπαστική Ενότητα ΔΕ καλούν όλους τους συναδέλφους στις συγκεντρώσεις – διαδηλώσεις, την Πέμπτη 9 Γενάρη, στις 6.30μμ.

  • Στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και πορεία στη Βουλή (Αθήνα)

  • Στο σχολικό συγκρότημα «Νίκος Τεμπονέρας» (Ψηλά Αλώνια, Πάτρα).