Ο Γιάννης είναι… πονηρός, αλλά με την «Εργάνη» αυτά που λέει δεν τα «τρως»

Από τον ταξικό «αποστάτη»

Δημοσιοποιήθηκαν, χθες, τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη» για τη ροή της μισθωτής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, το δεκάμηνο Ιανουάριος 2019 – Οκτώβριος 2019. Τα στοιχεία απογοητευτικά και δυσοίωνα για τον κόσμο της εργασίας: Στο 62,78% των νέων συμβάσεων οι ελαστικές σχέσεις, 125.668 λιγότερες θέσεις εργασίας τον Οκτώβρη 2019.

Ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, στο συνοδευτική του δήλωση δεν κάνει καμία αναφορά στα στοιχεία του «Εργάνη», και επιλέγει να «χρυσώσει το χάπι», με αφορμή την παράλληλη δημοσιοποίηση, την ίδια στιγμή, των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία για τον περασμένο Αύγουστο.

«Προχωρούμε δυναμικά και αποτελεσματικά και στο πεδίο της καταπολέμησης της ανεργίας, αλλά και της ενίσχυσης της συνολικής απασχόλησης. Καθώς έρχονται στη δημοσιότητα τα πρώτα συγκεντρωτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την εξέλιξη της αγοράς εργασίας αμέσως μετά τις εκλογές του Ιούλη, μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητας ότι ο σχηματισμός και οι πρώτες νομοθετικές παρεμβάσεις της νέας κυβέρνησης όχι μόνο ομαλοποίησαν τις αναπόφευκτες αναταράξεις λόγω της μακράς προεκλογικής περιόδου, αλλά υποκίνησαν και ένα ευρύ κύμα θετικών προσδοκιών στην οικονομία και την απασχόληση», αναφέρει ο υπουργός Εργασίας.

Μήπως, όμως, να μας εξηγήσει τι σημαίνει η παραπάνω δήλωσή του; Γιατί κι εδώ θέτει το ζήτημα της ανεργίας εκ του πονηρού. Μήπως η μείωση της ανεργίας, στατιστικά, προήλθε από τις αντεργατικές πολιτικές που εφαρμόζει και η κυβέρνηση της ΝΔ; Δηλαδή, την εκτίναξη των ελαστικών μορφών εργασίας, την ανακύκλωση της ανεργίας μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, του ΕΣΠΑ κτλ., το μεταναστευτικό κύμα των νέων (κυρίως επιστημόνων) που δε βλέπουν στον ήλιο μοίρα σε αυτή τη χώρα με αυτές τις κυβερνήσεις; Γιατί από αυτό προέρχονται τα «θετικά» στοιχεία της «μείωσης» της ανεργίας.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: ελαστικές σχέσεις εργασίας και ανακύκλωση της ανεργίας σημαίνουν φθηνή εργασία, εργαζομένους «πρόσφυγες», εργασιακή επισφάλεια, εργοδοτική τρομοκρατία και ομηρία των εργαζομένων.

Για αυτό, και όταν οι κυβερνώντες ακούν μόνιμη και σταθερή δουλειά… επαναστατούν (υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της εργοδοσίας και του κεφαλαίου)!