Συλλογικά και δυναμικά, λέμε ΟΧΙ σε αξιολόγηση και προσοντολόγιο στην Εκπαίδευση

Ομιλία από τη Γιώτα Πολιτοπούλου, αντιπρόσωπο της ΑΡΕΝ, στο 19ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

Η χρονική στιγμή κατά την οποία πραγματοποιείται το 19ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ είναι κρίσιμη και συνάμα σημαδιακή.

Το υπόβαθρο που έχει δημιουργηθεί μετά από 2 χρόνια απραξίας στη δράση του δευτεροβάθμιου οργάνου του κλάδου είναι ιδανικό για όσα διαφαίνονται στον ορίζοντα. Και η απραξία αυτή έχει ονοματεπώνυμο, έχει συνυπεύθυνους: ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ.

Το ζήτημα αιχμής που θα συναντήσουμε από το Σεπτέμβρη στα σχολεία είναι αυτό της αξιολόγησης. Μιας έννοιας πολυσυζητημένης, σημείου έντονης αντιπαράθεσης και αλληλοκατηγοριών-παρότι από μόνη της κουβαλάει σημασιολογικά θετικό φορτίο.

Ένας ανυποψίαστος με την εκπαιδευτική πραγματικότητα εύλογα αναρωτιέται: Γιατί οι εκπαιδευτικοί τόσα χρόνια αρνούνται κατηγορηματικά την αξιολόγηση;

Μήπως είναι ανεπαρκείς-επιστημονικά ή παιδαγωγικά-και φοβούνται τα αποτελέσματα μιας διαδικασίας αξιολόγησης;

Η λέξη-κλειδί στον παραπάνω συλλογισμό είναι ο «ανυποψίαστος».

Ο εκπαιδευτικός κόσμος όμως είναι ανυποψίαστος; Όταν:

  • Παρατηρεί χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, το σχολείο να μετατρέπεται σ’ ένα απέραντο πάρκινγκ παιδιών;

  • Τα επιστημονικά αντικείμενα να συρρικνώνονται, να ενοποιούνται, να υποβαθμίζονται;

  • Την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης να υποβιβάζεται;

  • Τον εκπαιδευτικό να μετατρέπεται σε λάστιχο, τρέχοντας να συμπληρώσει ωράριο σε 3-4 σχολεία;

  • Το Λύκειο να φροντιστηριοποιείται συνεχώς και να δένεται ακόμα πιο σφιχτά στο άρμα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης;

Κι ενώ αυτή είναι η μεγάλη εικόνα, να ακούγονται βαρύγδουπες εκφράσεις περί «εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων», για τις οποίες μία και μοναδική είναι η προϋπόθεση: Η αξιολόγηση!

Και αναρωτιέται κανείς:

  • Δεν αποτελούν αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου οι παιδαγωγικές συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων, που πραγματοποιούνται στα σχολεία;

  • Δεν αποτελούν αξιολόγηση παιδαγωγικού χαρακτήρα-ελέγχου των υλικοτεχνικών υποδομών οι κοινές συνεδριάσεις των συλλόγων των διδασκόντων με τους εκπροσώπους των γονέων και κηδεμόνων και τους εκπροσώπους των μαθητικών συμβουλίων;

  • Δεν αποτελούν αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας οι, μέχρι πριν την κατάργησή τους, συναντήσεις των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων με τους αντίστοιχους συμβούλους;

Προφανώς δεν μιλάμε για τέτοιας μορφής αξιολόγηση, η οποία και θεμιτή είναι και αναγκαία, για τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο σύνολό της. Η οποία είναι απαραίτητο και να ενισχυθεί και να προσαρμοστεί στις ανάγκες της κάθε σχολικής μονάδας.

Αλλά:

  • Για αξιολόγηση-παραλλαγή της αυτοαξιολόγησης του 2014, που οδηγούσε στην κατηγοριοποίηση και διαφοροποίηση των σχολικών μονάδων.

  • Για προσπάθεια ταχύτατης επιβολής κουλτούρας αξιολόγησης μέσω των σεμιναρίων των ΠΕΚΕΣ (Περιφερειακών Κέντρων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού)

  • Για αξιολόγηση μέσω ανώνυμων ερωτηματολογίων των διευθυντών, υποδιευθυντών και προϊσταμένων σχολικών μονάδων από τους εκπαιδευτικούς των σχολείων σε ετήσια βάση. Όλοι αξιολογητές σε α’ φάση, όλοι αξιολογούμενοι σε β’ φάση.

  • Για ατομική αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών σε περιβάλλον χειραγώγησης, κινητικότητας, ομηρίας και ανασφάλειας-δρόμος που έχει ανοίξει με την ψήφιση του προσοντολογίου στις προσλήψεις.

Σε τέτοιας μορφής αξιολόγηση λέμε ΟΧΙ και η απάντησή μας πρέπει να είναι συλλογική και ηχηρή!