«Ας μην το κρύβουμε. Διψάμε για ουρανό» (Μίλτος Σαχτούρης, ποιητής 1919-2005)

Ο ταξικός «αποστάτης» αντιγράφει από ενημερωτικό δελτίο του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού (ΜΚΙΕ):

Να λοιπόν μια ιστορία φτιαγμένη με το γαλάζιο του ουρανού και την… “δροσιά της γεύσης” του!!!!

Δευτέρα, αρχή μιας νέας εβδομάδας. Ανοίγει η πόρτα του ιατρείου και μπαίνει διστακτικά αρχικά ένας νέος άνδρας. Από την οικεία και ζεστή υποδοχή χαμογελά, ενώ η ματιά του λάμπει όταν ανακοινώνει ότι μόλις έχουν αποκτήσει ένα μωράκι με την γυναίκα του.

Με περισσότερο θάρρος, λες και μόνο αυτή η ανακοίνωση του το έδωσε, λέει στην εθελόντρια, ότι ήρθε από το κέντρο της Αθήνας μέχρι εδώ γιατί προσπαθεί να βρει ένα θήλαστρο, απαραίτητο για να μπορεί να τρέφεται το νεογέννητο με το μητρικό γάλα της μητέρας και να μην ξεκινήσει άλλο γάλα , σύμφωνα με την οδηγία του ιατρού. Δυστυχώς δεν μπορούν να το αγοράσουν, δεν έχουν τα χρήματα.

Οι εθελοντές ψάχνουν… Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει στο ιατρείο…

Τρίτη μεσημέρι ανάμεσα σε πολλούς άλλους συνανθρώπους μας που ήρθαν φέρνοντας φάρμακα και υλικά που πλέον δεν χρειάζονταν, είναι και μία κυρία που φέρνει ένα θήλαστρο.

Όχι όχι δεν ήξερε ότι το ψάχναμε. Δεν είχαμε προλάβει καν να ανακοινώσουμε κάτι. Απλά δεν το χρειάσθηκε και σκέφθηκε ότι κάποια άλλη μανούλα θα το είχε ανάγκη και ας φανεί χρήσιμο! Αμέσως οι εθελοντές μην πιστεύοντας αυτό που συνέβαινε, τι απίθανο timing, ειδοποιούν τον κύριο που κατέφθασε σε λιγότερο από μία ώρα, άφωνος από ανακούφιση και χαρά.


«Το ψωμί» [Μίλτος Σαχτούρης, Ποιήματα (1945-1971), Κέδρος, Αθήνα 1996 (8η έκδ.), σ. 144]

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή
μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό
Ας μη το κρύβουμε διψάμε για ουρανό!