«Καρμπόν» το αφήγημα από τον παλιό και το νέο κυβερνητικό συνδικαλισμό

Από τη στήλη «Αλάτι & πιπέρι» του ygeionomikoi.gr

Αν κάποιος παρακολουθεί τις τοποθετήσεις που κάνουν τόσο ο παλιός όσο και το νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός διαπιστώνει ότι χρησιμοποιούν το ίδιο το αφήγημα για τις επιπτώσεις που υπέστη ο χώρος της υγείας από τις κυβερνητικές μνημονιακές πολιτικές. Η μοναδική διαφορά που διαπιστώνει η κάθε πλευρά του κυβερνητικού συνδικαλισμού είναι η περίοδος που συνετελέσθη η «καταστροφή» του δημόσιου συστήματος υγείας.

Αν διαβάσει τις ανακοινώσεις της πλειοψηφίας της ΠΟΕΔΗΝ (ΔΗΣΥ – ΔΑΚΕ) το δημόσιο σύστημα υγείας κατέρρευσε στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Αν πάλι ανατρέξει στις ανακοινώσεις της φιλοκυβερνητικής παράταξης αυτό που θα αντιληφθεί είναι ότι κυριαρχεί ο ισχυρισμός ότι η κατάρρευση πραγματοποιήθηκε στην περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και η ανάταξη του συστήματος υγείας γίνεται στην περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Παραγνωρίζουν συστηματικά και οι δύο πλευρές του κυβερνητικού συνδικαλισμού ότι οι μνημονιακές δεσμεύσεις έγιναν το “ιερό ευαγγέλιο” τόσο για τις προηγούμενες όσο και τη σημερινή κυβέρνηση, δεσμεύσεις που εφαρμόστηκαν κατά γράμμα και οδήγησαν το Δημόσιο Σύστημα Υγείας στην σημερινή κατάσταση.

Ξεχνούν ότι η υποχρηματοδότηση η υποστελέχωση και η διεύρυνση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων είναι επιλογές που αποτέλεσαν βασικές επιλογές όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Ξεχνούν επίσης σκόπιμα ότι οι εργαζόμενοι έχουν υποστεί εδώ και μια δεκαετία μια δραματική μείωση των μισθών τους και συνεχίζουν να υφίστανται ακόμα τις μνημονιακές περικοπές, χωρίς μάλιστα καμιά δέσμευση τόσο από την σημερινή κυβέρνηση όσο και από την αξιωματική αντιπολίτευση για αποκατάσταση των μισθών τους και των δικαιωμάτων τους.

Είναι προφανές ότι αυτή η τακτική του παλιού και νέου κυβερνητικού συνδικαλισμού εξυπηρετεί τις «ανάγκες» των μνημονιακών κομμάτων (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) προκειμένου να «ξεπλυθούν» αυτά για τις αντεργατικές και αντιυγειονομικές τους «αμαρτίες» και σε καμία περιπτωση τις ανάγκες του Δημόσιου Συστήματος  Υγείας και των εργαζόμενων σε αυτό.

Τέτοιες παρατάξεις και συνδικαλιστές όχι μόνο δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στους εργαζόμενους αλλά γίνονται και «επικίνδυνοι» για τα συμφέροντά τους

Όσο λοιπόν υπάρχει ανοχή από όλους εμάς σε αυτές τις πρακτικές, όσο η «σκουριά» συνεχίζει να καλύπτει τα συνδικάτα, δεν υπάρχει καμιά προοπτική να δοθούν μάχες και να έχουμε νικηφόρους αγώνες για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας και την ανάταξη του Δημόσιου Συστήματος Υγείας.