8.7 C
Athens
Κυριακή, 29 Ιανουαρίου, 2023

Τουρισμός: Η δική μας δουλειά, η δική τους ανάπτυξη

Πώς περιγράφουν νέες εργαζόμενες την εργασία στην καλοκαιρινή σεζόν, όταν πίσω από τα «live your myth in Greece» και τις ωραίες φωτογραφίες πολυτελών ξενοδοχείων, εστιατορίων και μπαρ που πλασάρει το Υπουργείο Τουρισμού και οι επιχειρηματίες για να προσελκύσουν τουρίστες, κρύβεται ένας άλλος κόσμος. Ένας κό­σμος που δεν «ζει το μύθο του», αλλά βιώ­νει την από­λυ­τη εκ­με­τάλ­λευ­ση μέσα στο πλαί­σιο της «του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης», «της εκτό­ξευ­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας» και «της αύ­ξη­σης των εσό­δων»

Η κρίση, η ανεργία και τα αυξημένα έξοδα είναι κάποιοι από τους λόγους που σπρώχνουν χιλιάδες νέους να εργαστούν στους καυτούς μήνες του καλοκαιριού. Παλιότερα ίσως αυτή η επίπονη προοπτική εξασφάλιζε μια αξιοπρεπή οικονομική ενίσχυση για ένα νεολαίο. Σήμερα η κατάσταση έχει αντιστραφεί πλήρως. Οι νέοι αποτελούν αναλώσιμα εργαλεία για την εξυπηρέτηση της βαριάς βιομηχανίας του ελληνικού τουρισμού. Χαμηλοί μισθοί, εξοντωτικά ωράρια και εργοδοτικές προσβολές συνθέτουν ένα εξοντωτικό μοτίβο μέσα στο οποίο καλούνται να εργαστούν.

Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα ρεπορτάζ που καλύπτουν την κίνηση του καλοκαιριού αντιμετωπίζουν την καλοκαιρινή εργασία ως κάτι δεδομένο, χωρίς να ψάχνουν τους λόγους για τους οποίους όλο και περισσότεροι νέοι στρέφονται σε αυτήν. Υπολογίζεται ότι φέτος εργάζονται τη θερινή σεζόν περίπου 290.000 νέοι. Τι είναι αυτό όμως που τους οδήγησε σε αυτό; Η Στέλλα, φοιτήτρια στα ΤΕΙ που εργάζεται το καλοκαίρι σε ένα ξενοδοχείο στον Πειραιά, απάντησε: «Δουλεύω τα τελευταία 3 χρόνια τη σεζόν, καθώς ως φοιτήτρια και μάλιστα στα ΤΕΙ, με ένα πλήρως εντατικοποιημένο πρόγραμμα είναι πολύ δύσκολο να συνδυαστεί η δουλειά με την παρακολούθηση εργαστηρίων».

Την ίδια στιγμή και η Σ., φοιτήτρια που εργάζεται σε ξενοδοχείο στις Κυκλάδες και δεν ήθελε να δημοσιευτεί το όνομά της για ευνόητους λόγους, ανέφερε την ανάγκη χρημάτων ως τον βασικό λόγο για τον οποίο επέλεξε να εργαστεί μέσα στο καλοκαίρι.

Ο ελληνικός τουρισμός πατάει στις οικονομικές δυσκολίες που συναντούν οι νέοι και δίνει τη δυνατότητα ακόμη μεγαλύτερης επιβολής του εκάστοτε αφεντικού. Ιστορίες εργοδοτικής αυθαιρεσίας στη δουλειά γνωρίζουμε από προσωπική πείρα ή και από αφηγήσεις φίλων. Η Σ. αναφέρει χαρακτηριστικά: «Δουλεύω στη ρεσεψιόν 10 ώρες τη μέρα, κάθε μέρα χωρίς κανένα ρεπό. Τα λεφτά είναι καλύτερα σε σχέση με άλλες περιοχές, όμως η πληρωμή δεν γίνεται με όλο το ποσό. Σου δίνει μερικά χρήματα και τα υπόλοιπα σου λέει ότι θα μπουν στο τέλος της σεζόν, προκειμένου να σε έχει δεμένο να μη φύγεις και μείνει ξεκρέμαστος. Η δουλειά είναι απαιτητική, με διαρκές τρέξιμο και ελάχιστη ξεκούραση». Η Στέλλα από την άλλη περιγράφει: «Η κατάσταση στην Αττική είναι κάπως καλύτερη απ’ αυτή που παρουσιάζεται στα νησιά στους χώρους εστίασης και επισιτισμού, όπου οι άνθρωποι πραγματικά δίνουν καθημερινή μάχη επιβίωσης. Στο παρελθόν δουλεύοντας σεζόν σε νησί, αναγκάστηκα να φύγω, καθώς συγκατοικούσα σε ένα δωμάτιο με άλλους τρεις, είχα δύο ρεπό το μήνα και με κάθε λάθος μειωνόταν ο μισθός. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν η συμφωνία αυτή που είχε γίνει. Πλέον δουλεύω κοντά στο σπίτι μου, οπότε ένα μεγάλο ζήτημα έχει λυθεί. Στον Πειραιά, επειδή έχει τουρισμό όλο το χρόνο και υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στα ξενοδοχεία, γίνονται συχνοί έλεγχοι και έτσι ο εκάστοτε εργοδότης αναγκάζεται να είναι τουλάχιστον τυπικός όσον αφορά μισθό και ασφάλιση. Όσον αφορά τα ωράρια είναι πάντοτε μια έκπληξη!».

Οι δυσκολίες όμως, που συναντά ένας εργαζόμενος που δουλεύει σεζόν, δεν κατέβηκαν από τον ουρανό. Προφανώς από κάποιους επιβάλλονται. Η κυβέρνηση είναι αυτή που παρέχει ένα ευνοϊκό πλαίσιο αυθαιρεσίας στους εργοδότες και οι τελευταίοι είναι αυτοί που αυθαιρετούν. Η Σ. συγκεκριμένα ανέφερε: «Τις πρώτες μέρες ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου ήταν πολύ ευγενικός και με κατανόηση. Με το πέρασμα των ημερών όμως άλλαξε ραγδαία τη συμπεριφορά του. Φωνές, προσβολές και βρίσιμο σε όλους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και μετά το σχόλασμα μας έχει απαγορεύσει να κινούμαστε στο χώρο του ξενοδοχείου, γιατί είναι χώρος για πελάτες». Απ’ ό,τι φαίνεται, είναι επιλήψιμο να βρίσκονται στον ίδιο χώρο οι πελάτες του ξενοδοχείου με εργαζόμενους που ξεκουράζονται. Μάλιστα, η Σ. συνέχισε λέγοντας: «Το αφεντικό που διοικεί το εστιατόριο, απείλησε με παρακρατήσεις στο μισθό, αν δεν ενημερώνουμε τους πελάτες ότι μπορούν να κάνουν τηλεφωνικά κράτηση για το εστιατόριο. Απειλεί για πρόστιμα και αφαιρεί μέχρι και 20 ευρώ για κάθε λάθος».

Η Στέλλα από την άλλη τονίζει: «Επειδή κάθε ξενοδοχείο έχει τη δική του λογική και χρειάζονται αρκετές μέρες εκπαίδευση για να μπορείς να αναλάβεις από μόνη σου βάρδια, το μόνο σίγουρο είναι ότι για τον εργοδότη είναι χασούρα να φύγει υπάλληλος στη μέση της σεζόν, οπότε προσπαθεί να είναι όσο πιο ευγενικός γίνεται, γεγονός που δεν αντικατοπτρίζεται βέβαια στα κυλιόμενα ωράρια και στις υπερωρίες, όταν έρχονται group». Συνεπώς είτε με καρότο είτε με μαστίγιο, η υπεραξία των εργαζομένων απομυζάται και με το παραπάνω. Οι εργοδότες έχουν εφεύρει τον τρόπο να παίρνουν αυτό που θέλουν, όπως θέλουν και όποτε θέλουν.

Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η συμπεριφορά των πελατών. Η Στέλλα αναφέρει: «Οι πελάτες γενικά φαίνεται να κατανοούν την κατάσταση και στην πλειοψηφία τους δείχνουν υπομονετικοί. Δεν παύουν βέβαια να υπάρχουν κι αυτοί που μας μιλάνε λες και είμαστε υποχρεωμένοι να τους παρέχουμε τα πάντα. Κάποιοι νομίζουν ότι εμείς βάζουμε τα λεφτά τους στη τσέπη μας και είναι όλο παράπονα, ενώ κάποιοι άλλοι φτάνουν να κάνουν απ’ το άχαρο καμάκι μέχρι και να καταντήσουν προσβλητικοί».

Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση της Σ.: «Ανάλογα με την εθνικότητα συνήθως διαφέρει και η συμπεριφορά των πελατών. Αυτοί που μας πρήζουν περισσότερο όμως είναι κατά κύριο λόγο οι Έλληνες και οι Ιταλοί». Μάλλον οι ακριβοί Έλληνες και Ιταλοί πελάτες είναι αυτοί που πλουτίζουν από τη λιτότητα στις χώρες τους, θα συμπληρώσουμε εμείς…

Η τελευταία ερώτηση που κάναμε στη Στέλλα ήταν τι έχει να πει για τις εξαγγελίες του Υπουργείου Τουρισμού περί «τουριστικής ανάπτυξης». Η απάντησή της ήταν αφοπλιστική και συνάμα πραγματική: «Αν η ανάπτυξη κρίνεται από το γεγονός και μόνο ότι έρχονται κάθε χρόνο περισσότεροι τουρίστες στην Ελλάδα, ναι, τότε έχουμε ανάπτυξη. Να δούμε όμως και κάτω από ποιες συνθήκες έρχεται η ανάπτυξη και ποιοι την καρπώνονται. Όταν ο κατώτατος μισθός (οι περισσότερες επιχειρήσεις προσλαμβάνουν ηλικίες κάτω των 25) δεν αγγίζει τα 500€, όταν η ασφάλιση είναι μόνο πλασματική, για να είναι καλυμμένος ο εργοδότης, όταν τα εργατικά ατυχήματα γίνονται ρουτίνα, όταν το να ζητήσεις διήμερο ρεπό σε τρομάζει, σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τη δικιά μας ανάπτυξη…».


Διαβάστε | ΜΕΤΑ: Στον Τουρισμό – Επισιτισμό, ο εργασιακός μεσαίωνας καλά κρατεί…

Παρόμοια Άρθρα