Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βάζει «κόφτη» στα συνδικαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα…

Επιμέλεια: Γιώργης Χρήστου

Μεταξύ των πολλών προαπαιτούμενων που αποδέχθηκε η κυβέρνηση στα πλαίσια της γ’ αξιολόγησης του 3ου μνημονίου (Ν. 4336/2015) είναι και ο δραστικός περιορισμός, ουσιαστικά η κατάργηση, του δικαιώματος της απεργίας στις Πρωτοβάθμιες Οργανώσεις αφού, για να ληφθεί απόφαση, θα πρέπει εφεξής όχι απλά να μετέχει (απαρτία) αλλά και να ψηφίζει θετικά το 50% +1 των ταμειακώς ενήμερων μελών!

Ειδικότερα σύμφωνα με το σχετικό εδάφιο (σελ. 25) της από 3/12/2017 συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές («Supplemental Memorandum of Understanding: Greece, Third Review of the ESM Programme): «ii. As a prior action, the authorities will analyse and adopt legislation to increase the quorum for first–degree unions to vote on a strike to 50 percent.», δηλαδή «ii. Ως προαπαιτούμενη δράση, οι αρχές θα συντάξουν και  θα υιοθετήσουν νομοθεσία προκειμένου στις Πρωτοβάθμιες Συνδικαλιστικές Οργανώσεις να αυξηθεί η απαρτία έτσι ώστε για τη λήψη της απόφασης για απεργία να αποφασίζει το 50% των οικονομικά ενήμερων μελών.».

Στις 9-12-2017 η κυβέρνηση επιχείρησε να νομοθετήσει μεταμεσονύχτια τροπολογία, η οποία όμως αποσύρθηκε κάτω από την κατακραυγή πολλών σωματείων και συνδικάτων. Τελικά, επανήλθε και ψηφίστηκε το άρθρο 211 του Ν. 4512/2018, στο οποίο ορίζεται ότι, μετά το τρίτο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 8 του Ν. 1264/1982, προστίθεται εδάφιο, σύμφωνα με το οποίο «για τη συζήτηση και τη λήψη απόφασης κήρυξης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ενός δευτέρου (1/2) των οικονομικά τακτοποιημένων μελών». Στην ουσία η νέα αυτή ρύθμιση τροποποιεί τη γενική διατύπωση του άρθρου 8 παρ. 2 του Ν. 1264/1982 που αναφέρεται στη σύγκλιση Γενικής Συνέλευσης, στην επίτευξη απαρτίας και στη λήψη απόφασης, αποσιωπώντας το άρθρο 20 του ιδίου νόμου περί του ποσοστού για την κήρυξή της.

Η νέα διάταξη του Ν. 4512/2018 ήταν νομοτελειακή μετάλλαξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που είναι ταυτισμένη με τους δανειστές και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό των Μνημονίων. Εξάλλου από την ένταξή μας στα Μνημόνια (2010), η απεργία ήταν θεσμός υπό διωγμό, «υπό προγραφή»! Κατ’ ουσίαν, μετά την ψήφιση της νέας ρύθμισης, η άσκηση του δικαιώματος της απεργίας, παρά τις αντίθετες καθησυχαστικές τοποθετήσεις της κυβέρνησης, καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Σε αυτό βοήθησαν υπέρ το δέον και οι μνημονιακές πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που «αφώνησαν» και δεν κήρυξαν ούτε μια απεργία.

Του ν.4512/2018 (άρθρο 211) είχαν προηγηθεί οι διατάξεις του συμπληρωματικού μνημονίου (ν. 4472/2017) και του εφαρμοστικού του ν.4475/2017, που

– ανέστειλαν τη λειτουργία των ΣΣΕ μέχρι το 2021 (άρθρο 16 ν. 4472/2017),

– «πάγωσαν» τις αρχές της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων (άρθρο 16 ν. 4472/2017),

– απελευθέρωσαν πλήρως τις ομαδικές απολύσεις (άρθρο 17 ν. 4472/2017),

-συρρίκνωσαν τις διευκολύνσεις της συνδικαλιστικής δράσης και την προστασία από απόλυση των επικεφαλής των Συνδικάτων (άρθρα 18-19 ν. 4472/2017) και

– επέτρεψαν το μισθολογικό «lock-out», τη δυνατότητα δηλαδή του εργοδότη να μην πληρώνει όσους επιθυμούν να εργαστούν όταν το επιχειρησιακό Σωματείο απεργεί (άρθρο 20 ν. 4472/2017)!