Στον Αγώνα και στη Γενική Πανεργατική Απεργία – Συμμετέχω κι εγώ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΩ | 14/12

Χαρίσης: Εκ των ων ουκ άνευ, η ενοποίηση ΑΔΕΔΥ – ΓΣΕΕ | Μαστοράκης: Η Εργατική Τάξη μόνη της θα σώσει τα δικαιώματά της

Για τη Γενική Πανεργατική Απεργία της 14ης Δεκέμβρη ενάντια στα νέα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, στην κατάργηση της απεργίας και στη διαρκή μνημονιακή εποπτεία, που φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τη συνυπογραφή της ΝΔ και των άλλων κομμάτων του μνημονιακού τόξου, μίλησαν στην εκπομπή «Στη δουλειά & στον αγώνα», ο γραμματέας του ΜΕΤΑ Γιώργος Χαρίσης και το μέλος της Γραμματείας ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ Μανώλης Μαστοράκης.

Σημεία από τα λεχθέντα του γραμματέα του ΜΕΤΑ, Γ. Χαρίση:

● Η γενική απεργία στις 14 Δεκέμβρη είναι μια κρίσιμη απεργία και πρέπει να στεφθεί με μεγάλη επιτυχία. Να υπάρχει μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων τόσο στην απεργία όσο και στις απεργιακές συγκεντρώσεις.

● Η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις δίνει το μήνυμα στην κυβέρνηση, ότι οι εργαζόμενοι δε σκύβουν το κεφάλι, δεν υποτάσσονται στις νέες αντεργατικές αλλαγές που είναι μπροστά μας, όπως η κατάργηση της απεργίας, η περαιτέρω μείωση των μισθών και των συντάξεων, η υφαρπαγή της εργατικής και λαϊκής κατοικίας και περιουσίας κτλ.

● Εάν θέλουμε να υπάρχει δυναμικό αντίδραση και μπλόκο στην υφαρπαγή της εργατικής και λαϊκής κατοικίας, πρέπει να υπάρχει ενεργός ρόλος των συνδικάτων στις κινητοποιήσεις, τα οποία οφείλουν να υπερασπίσουν τα μέλη τους, καθώς πολλοί εργαζόμενοι κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους.

● Η τροπολογία για τον περιορισμό – κατάργηση της απεργίας, που αποσύρθηκε προσωρινά, είναι μια συνέχεια στις αλλαγές που επιχειρείται στο συνδικαλιστικό νόμο από τον περασμένο Μάιο. Μπορεί αυτή τη στιγμή να προσπαθεί να εμποδίσει την προκήρυξη μιας απεργίας στα Πρωτοβάθμια Σωματεία αλλά και να βάλει μπλόκο στις αντιδράσεις στους χώρους δουλειάς, ωστόσο, η επόμενη κίνησή της θα είναι και προς τα πάνω, προς τα Δευτεροβάμια, τις Ομοσπονδίες δηλαδή. Άλλωστε, ήδη υπάρχουν μια σειρά δικαστικών αποφάσεων που έβγαλαν παράνομες τις απεργίες επειδή δεν προκηρύχθηκαν από Γενικές Συνελεύσεις.

● Παρά το ότι χρειαζόμαστε συγκέντρωση όλων των ταξικών δυνάμεων για να αντιμετωπιστούν το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας και οι μνημονιακές πολιτικές, να εμπνεύσουμε αισιοδοξία στους εργαζομένους ότι κάτι μπορεί να γίνει, να αλλάξει, ωστόσο, ακόμα και σήμερα συνεχίζουμε στην πεπατημένη των ξεχωριστών συγκεντρώσεων κτλ.

● Δεν έχει γίνει ουσιαστική συζήτηση για τους στόχους του κεφαλαίου και κατά πόσο έχουν βοηθήσει σε αυτό η κυβέρνηση και οι μνημονιακές συνδικαλιστικές ηγεσίες μέσα στους κόλπους του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς η ηγεσία του είναι απαξιωμένη και δεν παίρνει πρωτοβουλίες για να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση. Αποτέλεσμα η συνδικαλιστική πυκνότητα, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, να είναι κάτω του 10% στα Συνδικάτα.

● Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, για την αποκατάσταση των χαμένων εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και όλων όσοι τα εφαρμόζουν, πέρα από την ενότητα, τη συμμετοχή και την κινητοποίηση όλων των εργαζομένων, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ανεξαρτήτου σχέσεως εργασίας.

● Η Εργατική Τάξη, στο σύνολό της, πρέπει την επόμενη περίοδο να βρει τρόπους και να απαντήσει στην κυβερνητική αλλά και εργοδοτική τρομοκρατία απέναντι στους εργαζομένους, που εκδηλώνονται όλα αυτά τα χρόνια είτε μέσω περικοπής μισθών, είτε μέσω απληρωσιάς, είτε μέσω απολύσεων, είτε μέσω παραβάσεων της εργατικής νομοθεσίας κτλ. Και γι’ αυτό, στην ατζέντα της συζήτησης μπαίνει πλέον το ερώτημα του τι δομή στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα θέλουμε για να αναπαντήσουμε σε αυτές τις προκλήσεις, σε αυτή τη βία εναντίον των εργαζομένων.

● Ως ΜΕΤΑ προτάσσουμε την αναγκαιότητα ενοποίησης της ΑΔΕΔΥ – ΓΣΕΕ, της ενότητας δηλαδή των εργαζομένων και της Εργατικής Τάξης, διότι ο διαχωρισμός αποτελεί προϊόν κρατικής παρέμβασης από το παρελθόν. Η ενοποίηση είναι εκ των ων ουκ άνευ, αν θέλουμε σήμερα να εκπροσωπηθεί το σύνολο της Εργατικής Τάξης. Επιπλέον, πρέπει να πάμε σε μια διαφορετική δομή του συνδικαλιστικού κινήματος, διότι έτσι όπως είναι σήμερα όποιοι συσχετισμοί κι αν δημιουργηθούν, ακόμα και ταξικοί, θα αναπαράγεται η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία. Χρειάζονται δύο επίπεδα συνδικαλιστικής εκπροσώπησης: ισχυρά πανελλαδικά κλαδικά συνδικάτα, με επιτροπές σε όλους τους χώρους δουλειάς, και μια και μοναδική σε δεύτερο βαθμό, ώστε να υπάρχει συμμετοχή των εργαζομένων και στις αποφάσεις και στην τύχη των συνδικάτων.

Σημεία από τα λεχθέντα του μέλους του ΣΕΚΕΣ Μ. Μαστοράκη:

● Η απεργία της 14ης Δεκέμβρη ίσως να είναι η δυναμική αρχή που πρέπει να γίνει για να ανατρέψουμε τις μνημονιακές πολιτικές, που συνεχίζονται και καταγράφονται και μέσα στο νέο Προϋπολογισμό για το 2018, όπως, για παράδειγμα, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ομαδικές απολύσεις, νέα φορολογικά βάρη, κατάσχεση της λαϊκής κατοικίας στην οποία τα συνδικάτα πρέπει να παίξουν ενεργό ρόλο στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών κτλ.

● Η (ν)τροπολογία για την απεργία, με δεδομένη την «αφασία» της ΓΣΕΕ που ρίχνει τουφεκιές – απεργίες, χτυπά τα Πρωτοβάθμια Σωματεία, διότι αυτό μπορεί να σου δώσει τη δυνατότηταν να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου ανά πάσα στιγμή και να ασκήσεις πίεση στην εργοδοσία από τα κάτω.

● Η κυβέρνηση, με τον (ν)τροπολογία για την απεργία θέλει να δώσει ένα δώρο στους εργοδότες και να καταστήσει τους χώρους δουλειάς, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, «συνδικαλιστικό νεκροταφείο».

● Οι κυβερνώντες νομίζουν πως με αυτή την τροπολογία για την κατάργηση της απεργίας θα εμποδίσει την εκδήλωση της λαϊκής οργής, της λαϊκής αγανάκτησης στην αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόζει. Εμείς δε θα τους αφήσουμε να το καταφέρουν.

● Στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει γίνει ουσιαστική συζήτηση για τους στόχους του κεφαλαίου και κατά πόσο έχουν βοηθήσει σε αυτό η κυβέρνηση και οι μνημονιακές συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δεν τα επιτρέπει αυτά. Προτιμά να λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες.

● Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος της εργασίας ότι δεν πρόκειται να τον σώσει κανένας. Ο ίδιος ο εργαζόμενος με την πάλη του, σε οργάνωση και συντονισμό με τους συναδέλφους του, μπορεί να φέρει τα αποτελέσματα που προσδοκά. Η Εργατική Τάξη μόνη της θα σώσει τα δικαιώματά της. Δεν πρόκειται να την σώσει κανένας άλλος.

● Κάποια στιγμή, θα πρέπει να πάμε σε ενοποίηση των τριτοβάθμιων Σωματείων ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ, με το δεδομένο των αλλαγών που έχουν γίνει στις σχέσεις εργασίας, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με τις ελαστικές σχέσεις εργασίας (μερική, εκ περιτροπής εργασία, συμβασιούχοι, ατομικές συμβάσεις, ΕΣΠΑ, ΟΑΕΔ, κοινωφελής κτλ.), προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και μαζικά η μνημονιακή επίθεση και η βίαιη προλεταριοποίηση των εργαζομένων. Και επιπλέον, όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν δικαίωμα εγγραφής στα Σωματεία.

Ακούστε αναλυτικά στο οπτικοποιημένο ηχητικό της εκπομπής «Στη δουλειά & στον αγώνα», που ακολουθεί, τι είπαν ο Γ. Χαρίσης και ο Μ. Μαστοράκης. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 09-12-17.