Η Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών ΠΕ για την απεργία – αποχή από «αξιολόγηση»

Εφαλτήριο αντίστασης και νέων αγώνων στην εκπαίδευση κι όλη την κοινωνία, το πλειοψηφικό ρεύμα της απεργίας – αποχής από την «αξιολόγηση»

Η «αξιο­λό­γη­ση» των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων έχει στρι­μώ­ξει για τα καλά την κυ­βέρ­νη­ση των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ και είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό, μετά το φιά­σκο του υπουργού Μη­τσο­τά­κη και της Κυβέρνησης Σαμαρά. Η απερ­γία-απο­χή από την αξιο­λό­γη­ση που έχει κη­ρύ­ξει η ΑΔΕΔΥ από τον προη­γού­με­νο Μάρ­τιο, ακολουθήθηκε από το 90% των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων, γιατί αποκαλύφτηκαν όλες οι πτυχές του νόμου που την εισήγαγε (4369/2016), όλοι οι πο­λι­τι­κο-οι­κο­νο­μι­κοί στό­χοι της κυ­βέρ­νη­σης και των δα­νει­στών, που βρίσκονταν πίσω από την «απλή, δί­καιη κι αθώα» δια­δι­κα­σία, όπως αρχικά πα­ρου­σια­ζό­ταν. Παραλλαγές μιας τέτοιας ρητορικής είναι όσα αναμασούν και στην εκπαίδευση αξιωματούχοι, μανδαρίνοι και κυβερνητικοί συνδικαλιστές για μια επικείμενη, «ήπια», «μη τιμωρητική» και «βελτιωτική» αξιολόγηση.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δη­μό­σιο δεν αντέ­δρα­σαν αυ­θόρ­μη­τα κι αυ­τό­μα­τα ενά­ντια στην αξιο­λό­γη­ση γιατί είναι «τε­μπέ­λη­δες και βο­λε­μέ­νοι», όπως συ­νει­δη­τά δια­δί­δουν τα επι­τε­λεία των συ­στη­μι­κών ΜΜΕ, οι δα­νει­στές, η κυ­βέρ­νη­ση και τα κο­ρά­κια της «αγο­ράς», που θέ­λουν να συρρικνώσουν το δημόσιο και να κατεδαφίσουν κάθε κοινωνικό αγαθό. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι είχαν πολ­λούς λό­γους να συμ­με­τέ­χουν στην απερ­γία-απο­χή από την αξιο­λό­γη­ση της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ κι ας ήταν οι πραγ­μα­τι­κοί της στό­χοι κα­λύ­τε­ρα κρυμ­μέ­νοι αυτή τη φορά από την προηγούμενη απόπειρα του 2014. Χρειά­στη­καν επι­χει­ρή­μα­τα κι απο­κα­λύ­ψεις για τα κρυφά και φανερά σημεία ση­μεία του νόμου της «αξιο­λό­γη­σης» και κυρίως αποκάλυψη της στοχοθεσίας της. Κι όταν η στοχοθεσία είναι η μετάλλαξη σε εμπορευματοποιημένες και ιδιωτικοποιημένες ζώνες των ίδιων των δημόσιων υπη­ρε­σιών και με βάση την επί­τευ­ξη αυτής της στο­χο­θε­σί­ας θα «αξιο­λο­γού­νται» οι υπάλ­λη­λοι, τότε η αντί­δρα­ση στην «αξιο­λό­γη­ση» είναι απολύτως δί­καιη τόσο για τους ίδιους όσο και για όλη την κοι­νω­νία, που αλ­λιώς θα βρε­θεί απρο­στά­τευ­τη, βορά στους ιδιώ­τες-κερδοσκόπους σε κάθε της ανάγκη.

Όταν οι δα­νει­στές, το ΔΝΤ κι η ΕΕ εν­δια­φέ­ρο­νται δια­κα­ώς για την «αξιο­λό­γη­ση» στο Δη­μό­σιο και αυτή απο­τε­λεί προ­α­παι­τού­με­νο για την 3η αξιο­λό­γη­ση του νέου μνημονίου, προ­φα­νώς και δεν είναι για καλό. Όταν η «αξιο­λό­γη­ση» πε­ρι­λαμ­βά­νει «αυ­το­α­ξιο­λό­γη­ση δομών», όπως τα σχο­λεία και τα νο­σο­κο­μεία, σύμ­φω­να με την οποία όσα δεν αξιολογηθούν θετικά θα υποχρηματοδοτούνται, θα εγκαταλείπονται και θα κλείνουν- υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων, τότε είναι για μια ακόμα φορά σαφές ότι η αξιολόγηση είναι στρατηγικό εργαλείο για τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και της απόσυρσης του κράτους από την υποστήριξη κάθε κοινωνικού αγαθού.

Το εκπαιδευτικό κίνημα χαιρετίζει τις χιλιάδες των δημοσίων υπαλλήλων που συνεχίζουν να μπλοκάρουν μαζικά τις κυβερνητικές και μνημονιακές επιταγές για την αξιολόγηση. Που αψηφούν τις αντιδημοκρατικές και αυταρχικές προσταγές της κ. Γεροβασίλη, η οποία με τροπολογία της τελευταίας στιγμής πριν το μεγάλο κυβερνητικό Βατερλώ, δοκιμάζει τη μέθοδο των εκβιασμών και της τιμωρίας, νομοθετώντας πως μόνο όσοι σπάσουν την απεργία-αποχή της ΑΔΕΔΥ, δεκάδων ομοσπονδιών και πρωτοβάθμιων σωματείων και υποταχτούν στις εντολές της κυβέρνησης , θα μπορούν να γίνουν προϊστάμενοι και διευθυντές!

Η κυβέρνηση με την τροπολογία αυτή καταπατά τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και ιδιαίτερα το δικαίωμα της απεργίας των εργαζομένων θεσμοθετώντας για πρώτη φορά ποινές και διακρίσεις σε βάρος απεργών! Το «δόγμα» της κυβέρνησης, ότι όποιος προϊστάμενος απεργεί – δεν ξαναεπιλέγεται, ανοίγει έναν επικίνδυνο δρόμο και την απάντηση σε αυτόν τον αντιδημοκρατικό κατήφορο της νεομνημονιακής κυβέρνησης τη δίνουν μαζικά οι εργαζόμενοι στο δημόσιο με τη συνέχιση της αγωνιστικής τους στάσης και της μαζικής τους συμμετοχής στην απεργία-αποχή.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,

Δεν είναι ξεκομμένη η εκπαίδευση απ’ αυτές τις επιδιώξεις. Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση είναι ο κοινός τόπος όλων των αντιδραστικών προτάσεων που καταθέτουν οι δυνάμεις της κυβέρνησης, των δανειστών και των επιχειρήσεων το τελευταίο διάστημα και ετοιμάζονται να την υλοποιήσουν σταδιακά, ξεκινώντας από αυτή τη χρονιά. Σε αυτήν περιλαμβάνονται η αυτοαξιολόγηση–αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κι η εξωτερική αξιολόγηση, που θα συνδέει την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών με τις κοινωνικά προσδιορισμένες επιδόσεις των μαθητών τους, με στοιχεία μάλιστα που θα έχουν αναγωγή σε επίπεδο χώρας, ώστε να συγκρίνονται σε διεθνή project αξιολόγησης των εκπαιδευτικών συστημάτων. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα εντείνει το καθεστώς χειραγώγησης και ομηρίας τους, μπροστά στα απροκάλυπτα σχέδια για νέες περικοπές προσωπικού, απολύσεις και μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Η αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων κι οι διαφορετικές επιδόσεις των σχολείων στη βάση μετρήσιμων δεικτών, θα συμβάλουν στην κατηγοριοποίησή τους, τη διαφοροποιημένη χρηματοδότησή τους, αλλά και στο κλείσιμο πολλών εξ αυτών. Η δημόσια παρουσίαση των δεδομένων της αυτοαξιολόγησης των σχολικών μονάδων, η σχεδιαζόμενη «άρση των γεωγραφικών ορίων» όπως κι η «ελεύθερη επιλογή σχολείου», δημόσιου και ιδιωτικού, που εισάγεται στα κείμενα που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, θέλει να σπρώξει τα δημόσια σχολεία σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό προς «άγραν πελατών», από την οποία θα συναρτούν τη χρηματοδότηση και τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Από αυτή την ιστορία, ο μεγάλος χαμένος θα είναι το δημόσιο σχολείο, γιατί θα κλείνουν η μια μετά την άλλη οι σχολικές μονάδες και τα χρήματα του κρατικού προϋπολογισμού θα πηγαίνουν στους εμπόρους της γνώσης και στα ιδιωτικά συμφέροντα, ως ανταλλάξιμα κουπόνια-vouchers για την αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών.

Ως εκ τούτου, είναι κρίσιμης σημασίας να συναντηθούν ξανά οι εκπαιδευτικοί με το αγωνιστικό κεκτημένο όλων των δημοσίων υπαλλήλων, για να πουν ένα καθαρό όχι στην αξιολόγηση. Έτσι μόνο θα ναυαγήσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, του ΟΟΣΑ και του εγχώριου νεοφιλελεύθερου συρφετού, για ένα εμπορευματοποιημένο και ευέλικτο σχολείο της αγοράς. Οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες έχουν αργήσει! Πρέπει να κηρύξουν τώρα, πριν εκδηλωθούν άλλοι αιφνιδιασμοί από πλευράς του Υπουργείου, στα πλαίσια του αγώνα όλων των δ. υπαλλήλων, απεργία-αποχή και σε όλη την εκπαίδευση για κάθε διαδικασία αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης. Και σε σε καμιά περίπτωση να μη σπεύσουν να διαλεχθούν με την κυβέρνηση για μια άλλη δήθεν «καλή» και «μη τιμωρητική» αξιολόγηση, που ανερυθρίαστα ισχυρίζεται ότι φέρνει το Υπουργείο Παιδείας, ενώ διατηρεί ακέραιο όλο το νομοθετικό πλαίσιο της προηγούμενης περιόδου. (ν. 3848/10, ν. 4142/13, ΠΔ 152/13, Καθηκοντολόγιο)

Σε όλο το Δημόσιο και σε όλη την εκπαίδευση το πλειοψηφικό ρεύμα της απεργίας-αποχής πρέπει να παραμείνει ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Για να ανατραπούν τα σχέδια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, των δανειστών, του Κ. Μητσοτάκη που υπερθεματίζει κάνοντας το λαγό για σκληρότερες επιλογές, αλλά και όλου του μνημονιακού μπλοκ. Όλοι οι δ. υπάλληλοι, οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι, μπορούμε να συμπαραταχθούμε αποφασιστικά στον αγώνα των εργαζόμενων στο Δημόσιο απέναντι στις πολιτικές που θέλουν την πλήρη διάλυση του δημοσίου και την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών.

Να βαδίσουμε στο δρόμο της αγωνιστικής συνεννόησης, να χτίσουμε ένα μέτωπο αντίστασης και ανυπακοής που θα ξεκινάει από κάθε υπηρεσία, σχολείο, τόπο δουλειάς. Ένα μέτωπο που θα συγκροτείται στους συλλόγους, στα σωματεία και στις Γ.Σ, θα ξαναβρίσκει το νήμα και το νόημα των πραγματικών ενωτικών μαζικών αγώνων – συγκροτώντας ένα ανεξάρτητο κέντρο για το συντονισμό τους, θα μπλοκάρει την αντιδραστική αναδιάρθρωση στη δημόσια διοίκηση και την εκπαίδευση, στο δρόμο για την κοινωνική και πολιτική ανατροπή.

ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ!
ΑΠΕΡΓΙΑ-ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ»
ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΑΓΩΝΑΣ- ΡΗΞΗ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ