3.4 C
Athens
Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου, 2023

City Plaza: «Όλες οι οικογένειες εδώ ζουν σαν μία οικογένεια»

Πρόσφατα

Στον έβδομο όροφο του City Plaza βρίσκεται το δωμάτιο στο οποίο μένει η Ιμάν. Είναι 22 χρόνων, προσφυγοπούλα από τη Συρία.

Μας υποδέχεται με χαμόγελο. «Νιώθω ότι η Ελλάδα μοιάζει με τη χώρα μου. Οι δρόμοι, τα κτίρια. Οταν βγαίνω σ’ αυτό το μπαλκόνι νιώθω σαν να είμαι στη Συρία», μας λέει.

Σήμερα ο χώρος στέγασης του City Plaza κλείνει έναν χρόνο ζωής και εξακολουθεί να αποτελεί καταφύγιο για πλήθος προσφύγων -εδώ και μήνες έχουν φτάσει τους 400, με τα 170 περίπου να είναι παιδιά.

Η «Εφ.Συν.» είχε επισκεφτεί τον χώρο από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του και είχε καταγράψει τη ζωή και τις καθημερινές δραστηριότητες των ενοίκων του, καθώς επίσης και τα βιώματά τους από το προσφυγικό δράμα.

Σήμερα επιστρέφουμε στο κατειλημμένο κτίριο του παλιού ξενοδοχείου, που από το 2010 παρέμενε κλειστό και τον τελευταίο χρόνο, με τη συνδρομή και την προσφορά αλληλέγγυων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, δεν παρέχει μόνο στέγη και φαγητό στις προσφυγικές οικογένειες, αλλά και μια καθημερινότητα που διαμορφώνεται στο πλαίσιο της αυτοοργάνωσης.

Μια ανάσα μετά το παιδικό παιχνίδι στους διαδρόμους του ξενοδοχείου | Μάριος Βαλασόπουλος

Η Ιμάν μάς διηγείται πώς μαζί με την αδερφή της πήραν την απόφαση να φύγουν από την εμπόλεμη χώρα τους, αφήνοντας πίσω το σπίτι και τους ηλικιωμένους γονείς τους, που δεν είχαν, όπως λέει, τις αντοχές να ακολουθήσουν στο επίπονο ταξίδι προς την Ευρώπη.

Προορισμός τους ήταν η Σουηδία, όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί τα δύο αδέρφια της Ιμάν, αλλά και ο σύζυγος της αδερφής της.

Διέσχισαν λοιπόν βουνά για να φτάσουν στην Τουρκία, απ’ όπου πήραν τη βάρκα για τη Χίο.

«Στη Χίο ήταν… τρέλα»

«Στη Χίο φτάσαμε πριν από ένα χρόνο, στις 27 Απριλίου 2016, και μείναμε σε καμπ δύο μήνες. Ηταν πάρα πολύ κακές οι συνθήκες. Ηταν τρέλα! Μέχρι σήμερα προσπαθώ να ξεχάσω αυτές τις μέρες διότι ήταν δύσκολο να είσαι μόνος, χωρίς οικογένεια. Μας έβαλαν σε μια πολύ μεγάλη σκηνή, με ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε και από άλλες χώρες. Δεν νιώθαμε ασφαλείς ακόμα και να πάμε στο μπάνιο», λέει.

Και συνεχίζει: «Κάθε μέρα πήγαινα στους αστυνομικούς και τους έλεγα ότι δεν μπορώ να μείνω εδώ. Η αδερφή μου τούς έλεγε ότι έχει τον άντρα της στη Σουηδία κι εγώ ότι έχω δύο αδέρφια στη Σουηδία και ότι θέλω να πάω. Κάθε μέρα επί δύο μήνες κάναμε αυτό το πράγμα».

Τελικά τα κατάφεραν. Πέρασαν από συνέντευξη και στη συνέχεια πήραν το πράσινο φως για να ταξιδέψουν στην Αθήνα και να συνεχίσουν εκεί τη διαδικασία ασύλου.

Στην κουζίνα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του μεσημεριανού φαγητού. Κάτω δεξιά, το εφοδιασμένο με τα απαραίτητα φάρμακα ιατρείο του City Plaza, όπου προσφέρουν εθελοντές γιατροί και νοσηλευτές | Μάριος Βαλασόπουλος

Για το City Plaza έμαθαν από άλλους πρόσφυγες. Ξεκίνησαν να μένουν στο παλιό ξενοδοχείο από τον περασμένο Ιούλιο και να συμμετέχουν στις ομάδες δραστηριοτήτων, οι οποίες αποτελούνται από αλληλέγγυους και πρόσφυγες: η ομάδα κουζίνας που ετοιμάζει τα γεύματα, το εφοδιασμένο με τα απαραίτητα φάρμακα ιατρείο, στο οποίο προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντές γιατροί και νοσηλευτές, η ομάδα αποθήκης που φροντίζει για την αποθήκευση των τροφίμων μακράς διαρκείας και των ειδών πρώτης ανάγκης, όλα από δωρεές.

Μάλιστα στον τοίχο της αποθήκης ξεχωρίζουν οι επιστολές μαθητών σχολείων που προχώρησαν σε τέτοιες δωρεές προς το City Plaza.

Και, βέβαια, καθημερινά διεξάγεται πλήθος μαθημάτων.

Μαθήματα ελληνικών, ξένων γλωσσών, πιάνου, ζωγραφικής, φωτογραφίας, ενώ υπάρχει θεατρική ομάδα, όπως επίσης μουσικές και άλλες ομάδες.

Παιδικές ζωγραφιές στολίζουν τους τοίχους | Μάριος Βαλασόπουλος

«Ολες οι οικογένειες εδώ ζουν σαν μία οικογένεια. Και όταν κάνουμε δραστηριότητες, τις κάνουμε με κέφι. Συναντώ ανθρώπους από άλλες χώρες και κουβεντιάζουμε, γινόμαστε φίλοι. Μ’ αρέσει να μοιράζομαι», λέει η Ιμάν, η οποία μετέχει στην ομάδα της κουζίνας και στην προετοιμασία του μεσημεριανού και του βραδινού φαγητού.

Της αρέσει να φτιάχνει σπαγγέτι, είναι το αγαπημένο της φαγητό, ενώ όταν καλείται να βοηθάει στην καθαριότητα του χώρου ξέρει ότι πρέπει να το κάνει ακόμα και αν δεν έχει πολλή διάθεση, γιατί, όπως λέει, «είναι καλό, γιατί ζούμε εδώ, οπότε το νιώθουμε σαν να είναι το σπίτι μας».

Αυτούς τους 9 μήνες που μένει στο City Plaza, η Ιμάν έχει κάνει αρκετούς φίλους, πολλοί από τους οποίους όμως έχουν φύγει σε άλλες χώρες, είτε με τα προγράμματα μετεγκατάστασης και οικογενειακής επανένωσης είτε με τον… παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή περνώντας παράνομα τα σύνορα.

Συνολικά από το City Plaza αυτόν τον ένα χρόνο λειτουργίας του έχουν περάσει και φιλοξενηθεί περίπου 1.500 άτομα.

Ανάμεσα σε αυτούς που έφυγαν είναι και η αδερφή της Ιμάν, η οποία κατάφερε να επανενωθεί με τον σύζυγό της στη Σουηδία.

Η Ιμάν σκέφτεται ότι οι δικές της πιθανότητες να φύγει είναι εξαιρετικά μειωμένες, αλλά ίσως πλέον προτιμάει να μείνει στην Ελλάδα, όπου νιώθει ήρεμη, ενώ έχει ξεκινήσει μαθήματα ελληνικών.

«Οι άνθρωποι εδώ είναι τόσο ευγενικοί και κάποιες φορές πηγαίνω σε οργανώσεις να βοηθήσω εθελοντικά με τη μετάφραση. Νιώθω ότι μπορώ να βρω δουλειά εδώ και να ζήσω εδώ», μας λέει.

Αγγλικά μιλάει άπταιστα και ξέρει ότι θα μπορούσε να δουλέψει ως μεταφράστρια, ενώ θα ήθελε να κάνει και μεταπτυχιακό, μετά το πτυχίο της Διοίκησης Επιχειρήσεων που πήρε στην πατρίδα της.

Αλλά δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν και άλλοι πρόσφυγες του City Plaza που ενώ ήρθαν στη χώρα μας με σκοπό να φύγουν γι’ αλλού, τώρα προσανατολίζονται να μείνουν, έχουν δημιουργήσει σχέσεις με τη γειτονιά και κάποιοι έχουν καταφέρει να βρουν και δουλειά.

Οπως η κόρη του 60χρονου Χαμίντ τον οποίο είχαμε συναντήσει πέρυσι και ήθελε να πάει στη Γερμανία.

Εκείνη δουλεύει πια σε ένα κομμωτήριο.

Οι αντιδράσεις της ιδιοκτήτριας

Αυτή είναι η εικόνα που συναντούμε μέσα στην κατάληψη.

Ωστόσο, την ίδια ώρα, εντείνονται οι διαμαρτυρίες και οι αντιδράσεις της ιδιοκτήτριας του κτιρίου, Αλίκης Παπαχελά, η οποία ζητά την εκκένωση του χώρου.

Προ ημερών η κ. Παπαχελά δημοσιοποίησε και μία εξώδικη όχληση που έλαβε από την ΕΥΔΑΠ, σύμφωνα με την οποία υπάρχει οφειλή ύψους περίπου 81 χιλιάδων ευρώ για κατανάλωση νερού που αφορά το κτίριο του ξενοδοχείου.

Ωστόσο, πηγή από τη Διοίκηση της ΕΥΔΑΠ διαβεβαιώνει την «Εφ.Συν.» πως από τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι υπάρχει κατάληψη στο κτίριο, αλλά και μετά το σχετικό εξώδικο που έχει αποστείλει η ιδιοκτήτρια στην εταιρεία ύδρευσης, η κ. Παπαχελά δεν διατρέχει οποιονδήποτε κίνδυνο να υποστεί συνέπειες εξαιτίας της οφειλής.

Παράλληλα η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες», που διαχειρίζεται τον χώρο, ζητά τη χρέωση της κατανάλωσης νερού με βάση φιλανθρωπικό τιμολόγιο και την ειδική ρύθμιση της οφειλής.

Το ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί εδώ κι έναν χρόνο είναι κατά πόσο, με τη συνδρομή των αρμόδιων φορέων, θα μπορούσε να βρεθεί μια λύση που να ικανοποιεί οικονομικά την ιδιοκτήτρια και βέβαια να μη βάζει εμπόδια στη λειτουργία της αυτοοργανωμένης δομής.

Σίγουρα η λύση δεν θα ήταν να πεταχτούν οι προσφυγικές οικογένειες στον δρόμο, πόσω μάλλον όταν το ξενοδοχείο παρέμενε επί 6 χρόνια κλειστό, με τους απλήρωτους εργαζομένους της χρεοκοπημένης επιχείρησης να διεκδικούν τον εξοπλισμό του.

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις