6.6 C
Athens
Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου, 2023

Ξεθωριάζουν βήμα το βήμα οι «κόκκινες γραμμές» για συντάξεις, ΣΣΕ και ομαδικές απολύσεις

Πρόσφατα

Τρία είναι τα βασικά θέματα της αρμοδιότητας του υπουργείου Εργασίας που θα κυριαρχήσουν στις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των πιστωτών και σε μεγάλο βαθμό θα κρίνουν τη χρονική διάρκεια και το αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης: α) Η κατάργηση ή η σταδιακή περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» από τον επανυπολογισμό των συντάξεων που προβλέπει ο νόμος Κατρούγκαλου, β) η επαναφορά των κλαδικών συμβάσεων εργασίας που αποτελεί «πάγιο αίτημα» της κυβέρνησης, και γ) η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.

«Προσωπική διαφορά»

Οι εκπρόσωποι των πιστωτών και ειδικά το ΔΝΤ είχαν θέσει με ένταση το ζήτημα της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς ακριβώς και πριν από έναν χρόνο κατά τη διάρκεια της πρώτης αξιολόγησης, αλλά πέρυσι η αξιολόγηση είχε κλείσει χωρίς το αίτημα αυτό να γίνει αποδεκτό. Όμως, φέτος το ΔΝΤ επανήλθε ακριβώς με το ίδιο αίτημα, καθώς εκτιμά ότι από την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» θα προκύψει σταδιακά και σε βάθος περίπου 5 ετών ένα δημοσιονομικό όφελος που κυμαίνεται περίπου στο 0,75% – 1% του ΑΕΠ, δηλαδή θα υπάρξει εξοικονόμηση πόρων οι οποίοι κυμαίνονται από 1,4 δισ. ευρώ έως και 1,8 δισ. ευρώ.

Εκτιμάται ότι μια μείωση της δαπάνης αυτού του ύψους στις συντάξεις θα επέφερε νέες μειώσεις, ειδικά στις υψηλές συντάξεις άνω των 1.300 ευρώ, οι οποίες μεσοσταθμικά μπορούν να κυμανθούν από 14% έως και 18%. Η χρονική περίοδος εφαρμογής αυτής της μείωσης σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες προσδιορίζεται για το διάστημα μετά την 1/1/2019.

Όμως, σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό, στην ίδια ρότα αυτή τη φορά «πλέει» και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πρόσφατα και το Γιούρογκρουπ στην τελευταία έκθεσή του εκτιμά ότι με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» μπορεί να υπάρξει εξοικονόμηση πόρων που αντιστοιχούν στο 1% του ΑΕΠ. Αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος ο οποίος καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την αποφυγή ενός νέου κύκλου μειώσεων στις συντάξεις.

Συλλογικές διαπραγματεύσεις

Το άλλο μείζον θέμα των διαπραγματεύσεων αφορά την «πάγια θέση» της ελληνικής κυβέρνησης, όπως αυτή εφράζεται επισήμως τουλάχιστον, για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και για υπερίσχυση των κλαδικών συμβάσεων έναντι των επιχειρησιακών. Στο ζήτημα αυτό, αναμένεται να δοθεί –ως συνήθως- σκληρή μάχη, καθώς η ελληνική πλευρά εκτός από την πάγια θέση του ΔΝΤ που τάσσεται μόνιμα υπέρ των επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας, τώρα έχει να αντιμετωπίσει και τη θέση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία σε πρόσφατη μελέτη της προκρίνει τις επιχειρησιακές συμβάσεις ως μέσο συλλογικής διαπραγμάτευσης για τον καθορισμό των μισθών, έναντι των κλαδικών, των ομοιοεπαγγελματικών ή των εθνικών συμβάσεων εργασίας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η μελέτη που έγινε από την ΕΚΤ, οι επιχειρησιακές συμβάσεις δίνουν περισσότερες επιλογές στις επιχειρήσεις και χαρακτηρίζονται ως «ωφέλιμες» στην προοπτική του περιορισμού των απωλειών σε θέσεις εργασίας, ειδικά σε χώρες οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα μακροχρόνιας ύφεσης.

Αξίζει να επισημάνουμε ότι στο θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων ειδικά για το ΔΝΤ οι παρεμβάσεις που έγιναν με τις προηγούμενες μνημονιακές ρυθμίσεις είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς στην παράγραφο 2 του άρθρου 10 του ν. 1876/1990 υπάρχει η εξής ρύθμιση: «Όσο διαρκεί η εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας υπερισχύει σε περίπτωση Συρροής με κλαδική συλλογική σύμβαση εργασίας».

Ομαδικές απολύσεις

Όσον αφορά στο άλλο μείζον θέμα, αυτό της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων, η κυβέρνηση δε φαίνεται να μπορεί να υπερασπίσει ούτε αυτήν την… κόκκινη γραμμή.  Έτσι δεν φαίνεται να περνά η θέση της περί διατήρηση  της κρατικής προέγκρισης στις ομαδικές απολύσεις, μη αύξησης του ορίου τους, επαναφορά της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών  αλλά και της δυνατότητας καθορισμού του κατώτατου μισθού από τους κοινωνικούς εταίρους.

Η καθυστέρηση στη διαμόρφωση της τελικής (μιας και κάποιοι κοινοί άξονες με τους θεσμούς είχαν καθοριστεί ήδη από το Δεκέμβριο του 2016, ανεξάρτητα από τις περί του αντίθετου ανακοινώσεις του Υπ. Εργασίας) συμφωνίας στο εργασιακό δε φαίνεται να ωφέλησε τίποτα την κυβέρνηση, καθώς:

  • Στις εκθέσεις τις οποίες δημοσίευσε το ΔΝΤ στο α΄ δεκαήμερο του Φεβρουαρίου επιμένει στην απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, ενώ δεν κάνει καμία αναφορά στα περί «επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων», τα οποία υποστηρίζει η ελληνική πλευρά.
  • Ο ίδιος ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν –Κλοντ Γιουνκέρ δήλωσε την περασμένη εβδομάδα πως οι μνημονιακές αλλαγές στα εργασιακά δεν είναι υποχρεωτικά συμβατές με το κοινοτικό δίκαιο.
  • Ενώ υπάρχει ακόμη και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την υπόθεση των ομαδικών απολύσεων στην ΑΓΕΤ (21/12/2016), στην οποία «πόνταρε» το Υπ. Εργασίας προκειμένου να αναχαιτιστεί το ΔΝΤ, κάθε άλλο παρά μονόπλευρα θετική για την ελληνική πλευρά ήταν.

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις