10.3 C
Athens
Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου, 2023

Ριζοσπαστική Παρέμβαση: Μετά τον αφελληνισμό των τραπεζών, «στο σφυρί» η κατοικία και οι εργαζόμενοι

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες ενός κυβερνητικού αφηγήματος που θυμίζει το success story προηγούμενων κυβερνήσεων. Λίγο ακόμη και περνάμε τον κάβο, έρχεται η ανάπτυξη, εθνικός στόχος η απασχόληση, και πολλά άλλα που τα έχουμε ξανακούσει σε πολλές παραλλαγές εν μέσω Μνημονίων. Την ίδια στιγμή, η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου, ενώ φαινομενικά σηκώνει τους τόνους στην πολιτική τοποθέτησή της, ταυτόχρονα φαντάζει εγκλωβισμένη περισσότερο από ποτέ στα αδιέξοδα που η ίδια με τις αντιλήψεις της δημιούργησε, αδυνατώντας να δώσει πειστικές απαντήσεις για την πορεία και τη στρατηγική της από εδώ και πέρα. Από τη μια σχολιάζει και κριτικάρει τις κυβερνητικές και τις μνημονιακές πολιτικές, από την άλλη ωστόσο, ξύνει αμήχανα το κεφάλι αναζητώντας μια πειστική “Μένουμε Ευρώπη” ατζέντα, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να θέσει τις ουσιαστικές διεκδικήσεις για τους εργαζόμενους.

Πειστικές απαντήσεις, όμως, δεν προκύπτουν χωρίς ανάλυση της πραγματικότητας, χωρίς αποδέσμευση από θέσεις “ρεαλιστικής προσαρμογής”, χωρίς ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού και αγωνιστικού δυναμικού του κλάδου μας, χωρίς εστίαση συνεπώς στο ταξικό επίδικο, στην ουσία της ίδιας της συνδικαλιστικής δράσης.

Η παράδοση των τραπεζών στα “κοράκια”
και ο έλεγχος της οικονομίας μέσω των κόκκινων δανείων

Από τα πλέον επίσημα κυβερνητικά χείλη προκύπτει η παραδοχή ότι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα έχει παραδοθεί στις βουλές των πιστωτών της χώρας. Η μηδενική δυνατότητα κυβερνητικής παρέμβασης αφήνει ελεύθερο το πεδίο για τον πλήρη μετασχηματισμό των ελληνικών τραπεζών σε μοχλό εξυπηρέτησης επιδιώξεων αλλότριων συμφερόντων, το κίνητρο των οποίων είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και της παραγωγικής διάρθρωσης της χώρας.

ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΕΣ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ FUNDS ΚΑΙ “ΕΠΕΝΔΥΤΩΝ”. ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ Η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΛΑΔΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ Η ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ. ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΣΤΗ ΔΕΘ 10/9.

Ήδη στις τρεις πλην Εθνικής συστημικές τράπεζες είναι καθοριστική η συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο των κατ’ ευφημισμό “επενδυτικών funds”. Ενώ, μετά και την τελευταία νομοθεσία για την ανακεφαλαιοποίηση, ακόμη πιο καθοριστική είναι η παρουσία στα ΔΣ των τραπεζών εκπροσώπων των πιστωτών, που θα έχουν καίριο λόγο για κρίσιμους λειτουργικούς τομείς. Όπως και για τη συνεχιζόμενη μείωση του προσωπικού με εθελούσιες (σήμερα) ή και χωρίς (αύριο), ή την επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στον κλάδο.

Το ζήτημα, όμως, δεν περιορίζεται σε έναν κατ’ όνομα “αφελληνισμό” των τραπεζών. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη, ότι το κύριο πρόβλημα βιωσιμότητας των ελληνικών τραπεζών είναι τα 107 δις των “κόκκινων” δανείων. Για τα οποία η κυβερνητική άποψη είναι ότι με διάφορα μέτρα θα μειωθούν κατά 50% μέσα σε 2 χρόνια εν μέσω λιτότητας(!), ενώ για τα υπόλοιπα προδιαγράφεται είτε η εκχώρηση της διαχείρισης, είτε και η απευθείας πώληση σε κερδοσκοπικά funds.

Ακόμη κι αν ισχύει η παραδοχή, τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Η πρώτη διάσταση με κοινωνικές συνέπειες είναι το κύμα πλειστηριασμών που θα προκύψει ως αποτέλεσμα όσων δανείων κριθούν “μη εξυπηρετήσιμα”, με σημαντική επίπτωση στο αγαθό της πρώτης κατοικίας, παρά τους ιδεολογισμούς περί “φτηνών” και “ακριβών” σπιτιών. Διότι όσο κι αν σήμερα φαίνεται ότι θα καθοριστούν όρια που δεν θίγουν τη “λαϊκή” κατοικία, αύριο αυτό εύκολα αλλάζει με μια υπουργική απόφαση ή τροπολογία.

Η μεγάλη εικόνα, όμως, αφορά τη συνολική οικονομική και παραγωγική λειτουργία της χώρας. Είτε με όρους διαχείρισης είτε ιδιοκτησίας των δανειακών συμβάσεων, το γεγονός είναι ότι τα διάφορα funds, έχοντας και την πλήρη ακτινογραφία της οικονομίας μέσω των αλλεπάλληλων ελέγχων της Black Rock, θα μπορούν να αποφασίζουν απλά ποιες παραγωγικές δραστηριότητες θα εξαφανιστούν και ποιες θα επιβιώσουν. Θα μπορούν έτσι να σχεδιάσουν το νέο χάρτη της παραγωγικής δραστηριότητας στη χώρα. Θα μπορούν, λοιπόν, να εφαρμόσουν ακραίες αποικιακές πρακτικές, με βάση τα συμφέροντα του διεθνούς επιθετικού κεφαλαίου. Θα μπορούν να επιβάλουν τους όρους για αυτό, ακόμη και τα πρόσωπα. Αναρωτιέται κανείς, για ποιο λόγο θα υπάρχει το Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης… Η απάντηση βρίσκεται στα πρόσφατα δημοσιεύματα περί ίδρυσης του “Fund of Funds”, το οποίο εν είδη “αναπτυξιακής τράπεζας”, με συμμετοχή ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων και με πρακτικές μόχλευσης (ναι, αυτές που μας οδήγησαν στην κρίση) θα κατευθύνει πόρους σε αναπτυσσόμενους τομείς.

Η επίθεση στα εργασιακά και το συνδικαλιστικό νόμο
και η στρατηγική της κυβέρνησης για το χρέος

Αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση η νέα επίθεση στα εργασιακά και το συνδικαλιστικό νόμο, στη βάση των “βέλτιστων πρακτικών” που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες και του περιορισμού της “βιομηχανικής δράσης” όπως αποκαλούν οι νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες το συνδικαλισμό. Δεν μας ξενίζει η λογική αυτή. Αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχία του παραπάνω σχεδιασμού, που οδηγεί σε καθεστώς άνεργης και φτηνής δήθεν ανάπτυξης.

Ήδη από το πρώτο Μνημόνιο, η επιχειρηματολογία των πιστωτών και των κυβερνήσεων εστιάζεται στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Η οποία κατά τη γνώμη τους δεν περνά μέσα από την καινοτομία, την τεχνολογία και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Όχι, ο στόχος, εμμονικά ιδεολογικός, είναι η κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων και η ισοπέδωση μισθών. Ένας ανταγωνισμός στη βάση της υπεραξίας και όχι της ποιότητας και της διαφοροποίησης του προϊόντος. Μια ανταγωνιστικότητα με θύμα μια ολόκληρη κοινωνία.

Για το συνδικαλιστικό κίνημα είναι προτεραιότητα η υπεράσπιση των κλαδικών συμβάσεων και του Ν.1264/82 περί συνδικαλιστικής δράσης. Πρόκειται για τα τελευταία αναχώματα στην προσπάθεια του κεφαλαίου να θέσει τους όρους ενός νέου κοινωνικού deal, με βάση το οποίο η εργασία από δικαίωμα γίνεται χάρη, ο μισθός από αμοιβή γίνεται δώρο. Και η προσπάθεια αυτή χτίστηκε συνειδητά τα τελευταία 6 χρόνια, με συντριπτική αποψίλωση του εργατικού δικαίου και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας. Τελική της στόχευση είναι η μοναδική δυνατότητά μας να αντιστεκόμαστε, βάζοντας ανυπέρβλητα εμπόδια στις απεργίες. Δεν θα το ανεχτούμε! Για τον επιπρόσθετο λόγο, ότι γνωρίζουμε τι φοβούνται: όχι τόσο την αποτελεσματικότητα των απεργιών, για το στρατηγικό σχεδιασμό των οποίων έχουμε ασκήσει έντονη κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, όσο τη δυνατότητά τους να λειτουργούν υπό συνθήκες ως οργανωμένες εστίες σφοδρών και γενικευμένων κοινωνικών αντιστάσεων, όπως και έγινε στο πρόσφατο παρελθόν.

Σε συνθήκες μονιμοποίησης των Μνημονίων μέσω του “διαρκούς δημοσιονομικού κόφτη”, φαντάζει αντιφατική η αντεργατική αυτή ατζέντα, την οποία και η σημερινή κυβέρνηση φέρεται να “διαπραγματεύεται” και τελικά να νομοθετήσει. Κι όμως, πρόκειται για ένα ακόμη πολιτικό παιχνίδι. Το αφήγημα του success story απαιτεί έστω μια επιτυχία, μια δήλωση για την τύχη του δημόσιου χρέους της χώρας. Και ο μόνος σύμμαχος σε αυτό είναι… το ΔΝΤ. Το οποίο, όμως, απαιτεί τις αντεργατικές “μεταρρυθμίσεις” για να μπει στο παιχνίδι. Το ερώτημα είναι: Εμείς;

Ο πολιτικο-συνδικαλιστικός ρόλος της ΟΤΟΕ
αναιρείται από την ενσωμάτωση της πλειοψηφίας της

Η ΟΤΟΕ, ως ένα από τα πιο σημαντικά συνδικάτα της χώρας, μπορεί με τη συνδικαλιστική παρέμβασή της να διεκδικεί ρόλο με σπουδαίο πολιτικό αντίκτυπο, στο βαθμό που αναφέρεται στον πλέον κρίσιμο παραγωγικό κλάδο της χώρας. Ρόλος που θα μπορούσε να είναι χρήσιμος για την προώθηση διεκδικήσεων των τραπεζοϋπαλλήλων αλλά και γενικότερα. Ρόλος με λόγο για τη διάρθρωση και τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, με προεκτάσεις για όλη την οικονομία.

Ανακόλουθη με το ρόλο αυτό είναι η πολιτική της ηγεσίας της ΟΤΟΕ. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αντίληψη που αυτή υπηρετεί. Ισχύει ότι τοποθετήθηκε επιφανειακά για τον “αφελληνισμό” των τραπεζών και εναντιώθηκε στον αποκλεισμό των εκπροσώπων των εργαζομένων στα ΔΣ τους. Αρκείται, όμως, γενικώς σε έναν γενικότερο σχολιασμό της κατάστασης και σε ξόρκια ενάντια στους κακούς κυβερνητικούς διαχειριστές.

Η πολιτική αυτή καθιστά πρόδηλη τη βασική αιτία της αμηχανίας της ηγεσίας της Ομοσπονδίας. Όταν καλείται να απαντήσει στο δίλημμα ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική χωρίς σύγκρουση και ρήξη, άρα όσα συμβαίνουν είναι αιτιολογημένα και αναπόδραστα”, επανέρχεται στη στάση που κράτησε στο περσινό δημοψήφισμα, ταυτιζόμενη με την άποψη των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Μια στάση διαμετρικά αντίθετη με τα συμφέροντα τα οποία καλείται να υπερασπίσει. Μια στάση που την οδηγεί δέσμια στην όποια διαπραγμάτευση, μια στάση που της υπαγορεύει να συνυπογράφει συμβατικούς όρους που νομιμοποιούν στα Μνημόνια και τα πλάνα αναδιάρθρωσης των τραπεζών.

Όσο απουσιάζει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ των εργατικών συμφερόντων, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο προϋποθέτει ευρύτερες ρήξεις, τόσο ο πολιτικο-συνδικαλιστικός ρόλος της ΟΤΟΕ θα υποβαθμίζεται, περιορίζοντάς την σε ένα κορπορατίστικο διαχειριστικό μοντέλο, όπου η ικανοποίηση των όποιων μίνιμουμ διεκδικήσεων περνά μέσα από τη διασφάλιση των συμφερόντων της εργοδοσίας. Και πάντα με τους εργαζόμενους μακριά, αποξενωμένους από το συνδικαλιστικό γίγνεσθαι. Με καθοριστικό ρόλο σε όλο αυτό των δυνάμεων του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Με δυναμική ατζέντα διεκδικήσεων – Για την ανασυγκρότηση
του συνδικαλιστικού, κλαδικού και κοινωνικού
ταξικού αγώνα γώνα

Για μια ακόμη φορά οι εργαζόμενοι και το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκονται σε κρίσιμη συγκυρία. Για μια ακόμη φορά απαιτούνται απαντήσεις. Είναι ξεκάθαρο ότι οι απαντήσεις αυτές δεν βρίσκονται σε αυταπάτες πίστης και ελπίδας. Βρίσκονται στην ανάγκη ανασυγκρότησης της συνδικαλιστικής, αγωνιστικής και κινηματικής μας δράσης, πάνω σε θέσεις, που εκφράζουν τα συμφέροντά μας και μόνον αυτά:

  • Δημόσιος έλεγχος στις τράπεζες για να λειτουργήσουν με βάση το κοινωνικό συμφέρον και όχι τους σχεδιασμούς των πιστωτών και των funds.

  • Περιφρούρηση των θέσεων και των σχέσεων εργασίας στον κλάδο. Απόρριψη των πλάνων αναδιάρθρωσης και των εθελουσιών εξόδων. Διεκδίκηση προσλήψεων τακτικού προσωπικού ενταγμένου στην Κλαδική ΣΣΕ και τους επιμέρους κανονισμούς.

  • Αναζοπύρωση του κοινωνικού αγώνα ενάντια στα Μνημόνια και τις αντεργατικές πολιτικές. Αναζήτηση νέων πόρων για το Ασφαλιστικό με έμφαση στις μεσολαβητικές εργασίες, τις προμήθειες της ΔΙΑΣ ΑΕ κ.α..

  • Αντίσταση στα σχέδια για περαιτέρω απαλλοτρίωση των εργασιακών δικαιωμάτων, των κλαδικών ΣΣΕ και των παρεμβάσεων στο Ν.1264/82.

  • Παύση πληρωμών και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας, ως προϋπόθεση γαι τον τερματισμό της ύφεσης και της λιτότητας.

Η Ριζοσπαστική Παρέμβαση στην ΟΤΟΕ καλεί τους τραπεζοϋπαλλήλους να συμμετέχουν στο αγωνιστικό συλλαλητήριο των συνδικάτων στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο 10/9 στις 6 μμ.

Σύνδεσμος για να κατεβάσετε την ανακοίνωση
(πατήστε στη φωτογραφία)

pdf Button

Παρόμοια Άρθρα