35.2 C
Athens
Τρίτη, 18 Ιουνίου, 2024

Ο αθέμιτος, παράνομος και επονείδιστος χαρακτήρας του 3ου Μνημονίου & της Δανειακής Σύμβασης

Πρόσφατα

Το 20σέλιδο πόρισμα της Επιτροπής Αληθείας του Δημοσίου Χρέους

«Το Τρίτο Μνημόνιο Κατανόησης, όπως και η δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2015, είναι παράνομα, αθέμιτα και απεχθή, γιατί αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τον παράνομο, αθέμιτο και απεχθή χαρακτήρα του υφιστάμενου ελληνικού χρέους, καθώς και την απεχθή, παράνομη και αθέμιτη φύση των μέσων με τα οποία χρηματοδοτήθηκε το χρέος από το 2010 μέχρι τις αρχές του 2015», αναφέρεται στο 20σέλιδο πόρισμα της Επιτροπής Αληθείας του Δημόσιου Χρέους, το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα η Ζωή Κωνσταντοπούλου, το πρωί της Κυριακής, λίγη ώρα πριν από την εκλογή του νέου προεδρείου της Βουλής. Όπως υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά, εν κατακλείδι, «το τρίτο Μνημόνιο βασίζεται στις ίδιες υποθέσεις και στα ίδια αξιώματα όπως τα δύο πρώτα προηγούμενα Μνημόνια Κατανόησης. Ως εκ τούτου, είναι καταδικασμένο να αποτύχει, αφήνοντας το χρέος μη βιώσιμο».

Εργασιακές επιπτώσεις

Όπως αναφέρεται στο πόρισμα, οι οικονομικοί όροι της νέου Μνημονίου

1. Νέο σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων

Στο τρίτο Μνημόνιο ορίζεται ότι το νέο σύστημα θα προσανατολιστεί στις βέλτιστες πρακτικές των χωρών της ΕΕ. Σε ό,τι αφορά τα χαρακτηριστικά του νέου συστήματος, ορθώνεται ένα τείχος απέναντι στο επιτυχημένο σύστημα του ν. 1876/90: το Μνημόνιο απαγορεύει την επαναφορά του αρχικού μοντέλου του ν. 1876/90 – πριν το αλλοιώσουν τα μνημονιακά νομοθετικά μέτρα. Στο με-ταξύ, όμως, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (στο εξής ΟλΣτΕ) με την υπ’ αρ. απόφασή της 2307/2014 ακύρωσε τη διάταξη της ΠΥΣ 6/2012 (εφαρμοστικό νομοθέτημα του δεύτερου Μνημονίου) για την κατάργηση του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία (δικαίωμα-κλειδί για τη λειτουργία της συλλογικής αυτονομίας και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας [στο εξής ΣΣΕ]). Η ακύρωση αυτή επέτρεψε την περιορισμένη επαναλειτουργία της διαιτησίας και των ΣΣΕ που είχαν παγώσει για δύο ολόκληρα χρόνια.

Η απάντηση της Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου δόθηκε με το ν. 4303/2014, που επανέφερε μεν το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής, όπως επέτασσε η ΟλΣτΕ, ταυτοχρόνως, όμως, θέσπισε σειρά κριτηρίων για τη διαιτητική επίλυση των συλλογικών διαφορών εργασίας, προσανατολισμένων αποκλειστικά στα συμφέροντα των εργοδοτών. Έτσι, η εσωτερική υποτίμηση διά της μείωσης των μισθών –πρωταρχικός στόχος του δεύτερου Μνημονίου– συνεχίζεται μέχρι σήμερα κατά καταστρατήγηση της ακυρωτικής απόφασης της ΟλΣτΕ 2307/2014.

Προφανής σκοπός και του τρίτου Μνημονίου είναι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης διά της μείωσης μισθών. Γι’ αυτό άλλωστε αποκλείστηκε ρητά από το τρίτο Μνημόνιο η επαναφορά του αρχικού καθεστώτος του ν. 1876/1990, που είχε ψηφιστεί από το σύνολο των κομμάτων της τότε Βουλής και είχε τη στήριξη όχι μόνο των εργαζομένων αλλά και των εργοδοτών.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τις βέλτιστες πρακτικές στις χώρες της ΕΕ, από τις οποίες πρέπει να αντλήσει εμπειρία το νέο σύστημα στην Ελλάδα, η πολιτική της λιτότητας τείνει να συντρίψει τις ΣΣΕ παντού.

2. Ομαδικές απολύσεις

Ο νόμος για τις ομαδικές απολύσεις (ν. 1387/1983), και, συνεπώς, η αντίστοιχη κοινοτική Οδηγία, καλύπτουν μόνο το 2% περίπου των ελληνικών επιχειρήσεων, γιατί το 98% περίπου απασχολεί λιγότερους από 20 εργαζόμενους (20 εργαζόμενοι είναι το όριο για την εφαρμογή του νόμου). Οποιοσδήποτε περαιτέρω περιορισμός τού ήδη ασφυκτικά στενού πεδίου εφαρμογής του νόμου θα εκμηδενίσει κάθε είδους έλεγχο των ομαδικών απολύσεων στην Ελλάδα και θα σηματοδοτήσει την ουσιαστική άρνηση εφαρμογής της κοινοτικής Οδηγίας για τις ομαδικές απολύσεις. Επιπλέον πρόδηλος στόχος του τρίτου Μνημονίου είναι και η κατάργηση της διοικητικής έγκρισης των ομαδικών απολύσεων, που οδηγεί πρακτικά κατά μέσο όρο στην πληρωμή 12 μηνιαίων μισθών (εκτός της αποζημίωσης απόλυσης), αν ο εργοδότης προβεί στην ομαδική απόλυση χωρίς να έχει λάβει διοικητική έγκριση. Πρόκειται για ρύθμιση του ελληνικού δικαίου –ευνοϊκότερη για τους εργαζόμενους απ’ ό,τι η Οδηγία– την κατάργηση της οποίας ζητούν επίμονα εδώ και χρόνια οι εργοδοτικές οργανώσεις.

Σημειωτέον ότι τόσο η Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ, όσο και η ίδια η κοινοτική Οδηγία για τις ομαδικές απολύσεις επιτρέπουν ρητά ευνοϊκότερες ρυθμίσεις των εθνικών δικαίων. Στην πραγματικότητα, η ρύθμιση αυτή του ελληνικού δικαίου έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό προστασίας για τους εργαζόμενους: στην Ελλάδα δεν συνάπτονται Κοινωνικά Σχέδια στις ομαδικές απολύσεις, ενώ η προστασία των ανέργων είναι ανύπαρκτη.

3. Συντάξεις

Η περαιτέρω μείωση των συντάξεων με το τρίτο Μνημόνιο (ευθεία, έμμεση με αύξηση των εισφορών στο Ταμείο Υγείας, μέσω αύξησης άμεσων, έμμεσων και έκτακτων φόρων) προσκρούει στο ελληνικό Σύνταγμα, όπως κρίθηκε και με τις αποφάσεις ΟλΣτΕ 2287-2290/2014, οι οποίες ακύρωσαν τις μειώσεις των συντάξεων που επιβλήθηκαν το 2012 (δεύτερο Μνημόνιο). Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι νέες αυτές μειώσεις (είχαν προηγηθεί άλλες) πλήττουν τις εγγυήσεις αξιοπρεπούς διαβίωσης. Επομένως, οι νέες μειώσεις που επιβλήθηκαν ήδη, καθώς και όσες θα επιβληθούν στο μέλλον, αντιβαίνουν κατά μείζονα λόγο στο άρθρο 2 παρ. 1 Σ (σεβασμός και προστασία της αξίας του ανθρώπου) και παραβιάζουν τις αποφάσεις της ΟλΣτΕ 2287-2290/2014.

Με τις ίδιες αποφάσεις της η ΟλΣτΕ ακύρωσε τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος των Ταμείων Ασφάλισης, εκείνη δηλαδή που ορίζει ότι τα Ταμεία πληρώνουν συντάξεις μόνο στο ύψος που επιτρέπουν τα οικονομικά τους, χωρίς ενίσχυση από το κράτος. Η ΟλΣτΕ έκρινε αντισυνταγματική τη ρήτρα αυτή (άρθρο 22 παρ. 5 Σ), η επαναφορά της οποίας φαίνεται ότι επιβάλλεται τώρα στην κυβέρνηση με το τρίτο Μνημόνιο. Είναι ενδεικτικό ότι το Σχέδιο Γιούνκερ που υποβλήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση πριν από το δημοψήφισμα προέβλεπε την κατάργηση με νόμο των αποφάσεων της ΟλΣτΕ 2287-2290/2014.

ΕΔΩ ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις