36.4 C
Athens
Παρασκευή, 19 Ιουλίου, 2024

Συμμόρφωση σε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων

Πρόσφατα

elegktiko-sunedrio-ktirioΕλεγκτικό Συνέδριο, Κλιμ. Τμ.1, Πρακτικά Συν.22η/30.9.2014 – Β

Απόφαση ασφαλιστικών μέτρων επί διαφοράς από άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ή μεταβολή της εργασιακής του κατάστασης, η προσωρινή απασχόληση του οποίου έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο, που εκδόθηκε πριν την έναρξη ισχύος του ν. 4172/2013 εξακολουθεί να ισχύει έως ότου ανακληθεί, ακόμη και εάν μεσολαβήσει οριστική απορριπτική απόφαση επί της αγωγής.

Πηγή: dimosnet.gr


 

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΔΑΠΑΝΩΝ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ I
Συνεδρίαση 22η/30.09.2014
ΠΡΑΚΤΙΚΑ

Αποτελούμενο από την Πρόεδρο του Κλιμακίου Κωνσταντίνα Ζώη, Σύμβουλο, την Πάρεδρο Ευφροσύνη Παπαδημητρίου και, κωλυόμενων των λοιπών Παρέδρων, την Εισηγήτρια Ευτυχία Κωνσταντάκου.
Συνεδρίασε στις 30 Σεπτεμβρίου 2014, στην αίθουσα διασκέψεων του Καταστήματός του, που βρίσκεται στην Αθήνα.
Κατά τη συνεδρίαση αυτή, εξέτασε την εξής υπόθεση:

ΘΕΜΑ B΄
Την από 24.3.2014 έκθεση αμφιβολίας της Επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου στον Δήμο ΧΧΧ σε σχέση με τη θεώρηση ή μη του 44, οικονομικού έτους 2014, χρηματικού εντάλματος πληρωμής του Δήμου ΧΧΧ.
Στην υπόθεση αυτή, ο Πάρεδρος στην Γενική Επιτροπεία στο Ελεγκτικό Συνέδριο Γεώργιος Παπαϊσιδώρου, με την 71/28.4.2014 γνώμη του, πρότεινε τη μη θεώρηση του επίμαχου χρηματικού εντάλματος
Η Εισηγήτρια Ευτυχία Κωνσταντάκου, που ορίστηκε εισηγήτρια της υπόθεσης, εξέθεσε τα ακόλουθα:

Ι. Με την από 24.3.2014 έκθεση αμφιβολίας της Επιτρόπου του Ελεγκτικού Συνεδρίου στον Δήμο ΧΧΧ ζητείται παραδεκτώς, σύμφωνα με το άρθρο 32 παρ. 5 του «Κώδικα Νόμων για το Ελεγκτικό Συνέδριο» που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4129/2013 (ΦΕΚ Α΄ 52), η γνώμη του Κλιμακίου σχετικά με τη θεώρηση ή μη του 44, οικονομικού έτους 2014, χρηματικού εντάλματος πληρωμής του Δήμου ΧΧΧ, που αφορά στην καταβολή αποδοχών, μηνός Ιανουαρίου 2014, στην απασχολούμενη στον τελευταίο Δήμο με σύμβαση μίσθωσης έργου ΧΧΧ, σε εκτέλεση απόφασης ασφαλιστικών μέτρων, με την οποία ο Δήμος αυτός υποχρεώθηκε να αποδέχεται προσωρινά τις υπηρεσίες της, μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της αγωγής που αφορά την κύρια υπόθεση. Οι αμφιβολίες της Επιτρόπου συνίστανται στο εάν η διάταξη του άρθρου 105 παρ. 4 του ν. 4172/2013, με την οποία εισάγονται νέες περιπτώσεις αυτοδίκαιης άρσης της ισχύος των αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων επί εργατικών διαφορών, καταλαμβάνει και αποφάσεις που, όπως η ανωτέρω, εκδόθηκαν πριν την έναρξη ισχύος του νόμου.

ΙΙ.Α.1. Ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α΄ 182, εφεξής «Κ.Πολ.Δ.»), στο Βιβλίο Πέμπτο αυτού με τίτλο «Ασφαλιστικά Μέτρα» και ειδικότερα στο Κεφάλαιο Α με τίτλο «Γενικές διατάξεις», ορίζει στο άρθρο 682 ότι: «1. Κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 683 έως 703 τα δικαστήρια, σε επείγουσες περιπτώσεις ή για να αποτραπεί επικείμενος κίνδυνος, μπορούν να διατάζουν ασφαλιστικά μέτρα για την εξασφάλιση ή διατήρηση ενός δικαιώματος ή τη ρύθμιση μιας κατάστασης και να τα μεταρρυθμίζουν ή να τα ανακαλούν. Το δικαίωμα είναι δυνατό να εξαρτάται από αίρεση ή προθεσμία», στο άρθρο 695 ότι: «Η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων ισχύει προσωρινά και δεν επηρεάζει την κύρια υπόθεση», στο άρθρο 698 ότι: «1. Η απόφαση που διέταξε ασφαλιστικό μέτρο ανακαλείται ολικά ή εν μέρει α) αν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη για την κύρια υπόθεση κατά εκείνου ο οποίος είχε ζητήσει το ασφαλιστικό μέτρο και γίνει τελεσίδικη, β) (…) και στο άρθρο 699 ότι: «Αποφάσεις που δέχονται ή απορρίπτουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων ή αιτήσεις για ανάκληση ή για μεταρρύθμιση των μέτρων αυτών δεν προσβάλλονται με κανένα ένδικο μέσο, εκτός αν ορίζεται διαφορετικά (…)». Εξάλλου, στο Βιβλίο Τέταρτο του ως άνω Κώδικα με τίτλο «Ειδικές Διαδικασίες» και ειδικότερα στο Κεφάλαιο Ζ με τίτλο «Εργατικές Διαφορές», στο άρθρο 672Α, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 105 παρ. 4 του ν. 4172/2013 «Φορολογία εισοδήματος, επείγοντα μέτρα εφαρμογής του ν. 4046/2012, του ν. 4093/2012 και του ν. 4127/2013 και άλλες διατάξεις» (Α΄ 167/23.7.2013) που ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσής του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (βλ. άρθρ. 112 αυτού), ορίζεται ότι: «1. (…) 2. Επί διαφορών για άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ή μεταβολής της εργασιακής του κατάστασης, η πραγματική απασχόληση του οποίου έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο, αναβολή της συζήτησης της αγωγής επιτρέπεται μόνο μία φορά και μόνο αν συντρέχει περίπτωση ανώτερης βίας και η αναβολή γίνεται σε δικάσιμο μέσα σε σαράντα (40) ημέρες, διαφορετικά αίρεται αυτοδικαίως το ασφαλιστικό μέτρο που έχει διαταχθεί. Επί των διαφορών αυτών η απόφαση εκδίδεται μέσα σε προθεσμία εξήντα (60) ημερών από τη συζήτηση της αγωγής. Αν η συζήτηση της αγωγής ματαιωθεί, αίρεται αυτοδικαίως το ασφαλιστικό μέτρο που έχει διαταχθεί. Επίσης αίρεται αυτό αυτοδικαίως, σε περίπτωση κατάργησης της δίκης με παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής και σε περίπτωση έκδοσης οριστικής απόφασης σε βάρος εκείνου που έχει ζητήσει το ασφαλιστικό μέτρο. Εξάλλου, ο ως άνω ν. 4172/2013 ορίζει στο άρθρο 106 με τίτλο «Μεταβατικές και καταργούμενες διατάξεις» ότι: «1. Αγωγές για άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, η πραγματική απασχόληση του οποίου έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο, οι οποίες κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου είναι εκκρεμείς και έχουν προσδιοριστεί να εκδικαστούν μετά την 1.12.2013 εκδικάζονται υποχρεωτικά, ύστερα από κλήση οποιουδήποτε διαδίκου που κατατίθεται στη γραμματεία του αρμόδιου δικαστηρίου και επιδίδεται στον αντίδικο μέσα σε είκοσι ημέρες από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, μέχρι την 1.11.2013, διαφορετικά αίρεται αυτοδικαίως το ασφαλιστικό μέτρο που έχει διαταχθεί. 2. Αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων για την προσωρινή ρύθμιση καταστάσεως επί διαφορών για άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, για τις οποίες έχει χορηγηθεί προσωρινή διαταγή και οι οποίες κατά τη δημοσίευση του παρόντος νόμου είναι εκκρεμείς, εκτός των περιπτώσεων που αναφέρονται στο εδάφιο β΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 693, και έχουν προσδιοριστεί να εκδικαστούν μετά την 1.12.2013, εκδικάζονται υποχρεωτικά, ύστερα από κλήση οποιουδήποτε διαδίκου που κατατίθεται στη γραμματεία του αρμόδιου δικαστηρίου και επιδίδεται στον αντίδικο μέσα σε είκοσι ημέρες από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, μέχρι την 1.11.2013, διαφορετικά παύει αυτοδικαίως η ισχύς της προσωρινής διαταγής. (…)».

2. Εξάλλου, στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4172/2013 αναφέρονται τα εξής: «Άρθρο 105. Τροποποίηση διατάξεων του Κ.Πολ.Δ. (…) Με την παράγραφο 4 του ίδιου άρθρου προστίθεται παράγραφος 2 στο άρθρο 672 Α, με σκοπό να μην διαιωνίζεται η σχετική διαφορά με διαδοχικές αναβολές, στις περιπτώσεις επικαλουμένης άκυρης απόλυσης εργαζομένου. Ορίζεται ότι αναβολή επιτρέπεται μόνο μία φορά και μόνο αν συντρέχει περίπτωση ανώτερης βίας, διαφορετικά αίρεται αυτοδικαίως το ασφαλιστικό μέτρο, το οποίο αίρεται επίσης και σε περίπτωση ματαιώσεως της συζητήσεως. Επίσης ορίζεται ότι η απόφαση εκδίδεται μέσα σε 60 ημέρες από τη συζήτηση της αγωγής, προθεσμία που είναι εύλογη για την έκδοση της αποφάσεως. Άρθρο 106. Μεταβατικές και καταργούμενες διατάξεις. Με το άρθρο 106 εισάγονται μεταβατικές διατάξεις, οι οποίες αποσκοπούν στην ταχεία εκδίκαση των αιτήσεων ασφαλιστικών μέτρων που εκκρεμούν, επί των οποίων έχει εκδοθεί προσωρινή διαταγή που διατάσσει την προσωρινή απασχόληση εργαζομένου και των αγωγών που επίσης εκκρεμούν και αφορούν άκυρη απόλυση εργαζομένου, για τις οποίες έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο προσωρινή απασχόληση του εργαζομένου. Αυτό κρίνεται αναγκαίο, διότι στα δικαστήρια εκκρεμεί άγνωστος αριθμός τέτοιων αιτήσεων και αγωγών, οι οποίες έχουν προσδιορισθεί να συζητηθούν σε μακρινές δικασίμους ή έχουν αναβληθεί σε μακρινές δικασίμους, ο οποίος δεν μπορεί να ελεγχθεί με άλλο τρόπο, παρά μόνο με επίσπευση της συζητήσεως από τους διαδίκους. Με τις εισαγόμενες ρυθμίσεις επιδιώκεται να εξαλειφθεί το φαινόμενο της διατηρήσεως επί μακρόν σε θέσεις εργασίας εργαζομένων, των οποίων οι συμβάσεις εργασίες έχουν λήξει, με προσωρινές διαταγές και ασφαλιστικά μέτρα, δηλαδή με βάση πιθανολόγηση της βασιμότητας αυτών, και χωρίς κατ’ ουσίαν εκδίκαση των διαφορών, δηλαδή να εξαλειφθεί το φαινόμενο της χρησιμοποιήσεως κυρίως των προσωρινών διαταγών, με τη συμπαιγνία των διαδίκων μερών, ως μέσου για τη διαιώνιση συμβάσεων εργασίας, που έχουν λήξει, χωρίς έκπτωση από τα συνταγματικά και ατομικά τους δικαιώματα. (…)».

Β. Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις και την αιτιολογική έκθεση, συνάγονται, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Αντικείμενο της δίκης των ασφαλιστικών μέτρων συνιστά η ύπαρξη ή η ανυπαρξία δικαιώματος του αιτούντος για την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας διά της λήψεως των κατάλληλων ασφαλιστικών μέτρων, στο πλαίσιο δε αυτής, εφόσον πιθανολογηθεί η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 682 του Κ.Πολ.Δ, για την θεμελίωση του δικαιώματος προσωρινής δικαστικής προστασίας ως προς το κρίσιμο δικαίωμα ή έννομη σχέση του ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο προβαίνει στη λήψη των ενδεδειγμένων κατά περίπτωση μέτρων, διαπλάσσοντας προσωρινώς τις ουσιαστικές σχέσεις των διαδίκων. Επομένως, το ασφαλιστέο ουσιαστικό δικαίωμα δεν συνιστά κύριο αντικείμενο της σχετικής δίκης αλλά προδικαστικό ζήτημα εξεταζόμενο παρεμπιπτόντως, με σκοπό την πιθανολόγηση του δικονομικού δικαιώματος παροχής δικαστικής προστασίας. Ειδικότερα, η απόφαση που δέχεται την αίτηση και διατάσσει τα ασφαλιστικά μέτρα φέρει άμεση διαπλαστική ενέργεια καθόσον διαμορφώνει μία νέα κατάσταση, που επιτρέπει την εξασφάλιση ή την προσωρινή απόλαυση του ουσιαστικού δικαιώματος του αιτούντος και την ρύθμιση των εριζομένων σχέσεων των διαδίκων. Αυθεντική δε παρίσταται η διάγνωση του δικαστηρίου όχι ως προς την έννομη σχέση του ουσιαστικού δικαίου (ασφαλιστέο δικαίωμα) αλλά μόνον ως προς τη νομιμότητα των διαταχθέντων μέτρων και ως προς το δικαίωμα του αιτούντος προς παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας, για τον λόγο δε αυτό η σχετική διάγνωση είναι εξοπλισμένη με δεσμευτικότητα, καλούμενη και «προσωρινό δεδικασμένο» (βλ. Α.Π. 270/2012, 1077/2008, 501/2007, 1104/2006, 1148/2005, 1312, 1180, 618, 439/2003), που χρονικώς οριοθετείται, ενόψει και του κατ’ αρχήν μη εκκλητού των σχετικών αποφάσεων (άρθρο 699 Κ.Πολ.Δ.), μέχρι την παύση της ισχύος, την ανάκληση ή την μεταρρύθμιση της σχετικής αποφάσεως (άρθρα 696, 697 και 698 του Κ.Πολ.Δ.) (Ε.Σ. Πρακτ. 9ης /19.5.2010 Γεν. Συν. Ολομ., Πράξη 185/2013 Κλιμ. Ι Τμ.). Περαιτέρω, η απόφαση με την οποία διατάσσεται ασφαλιστικό μέτρο ανακαλείται εν όλω ή εν μέρει, εκτός των άλλων περιοριστικώς σ’ αυτήν αναφερομένων λόγων, και εφόσον εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση κατά του αιτούντος το ασφαλιστικό μέτρο. Κατ’ απόκλιση του γενικού αυτού κανόνα σύμφωνα με τον οποίο οι αποφάσεις περί των ασφαλιστικών μέτρων δεν αποβάλλουν αυτοδικαίως την ισχύ τους, ακόμα και σε περίπτωση τελεσίδικης απόρριψης της αγωγής που ασκήθηκε από τον αιτήσαντα το ασφαλιστικό μέτρο, αλλά υπόκεινται μόνο σε ανάκληση, η παρ. 2 του άρθρου 672Α του Κ.Πολ.Δ., η οποία προστέθηκε με το άρθρο 105 παρ. 4 του ν. 4172/2013, προβλέπει ότι οι αποφάσεις των ασφαλιστικών μέτρων, που έχουν ως αντικείμενο την προσωρινή δικαστική προστασία δικαιωμάτων αμφισβητούμενων στα πλαίσια εργατικών διαφορών και συγκεκριμένα εκείνων που αφορούν στην άκυρη απόλυση του εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ή στη μεταβολή της εργασιακής του σχέσης, αποβάλλουν αυτοδικαίως την ισχύ τους, μεταξύ άλλων και όταν εκδοθεί οριστική απόφαση, με την οποία απορρίπτεται η αγωγή εκείνου που ζήτησε τα ασφαλιστικά μέτρα (Ε.Σ. Πράξεις 116, 77/2014 Κλιμ. Ι Τμ., πρβλ. Μ.Πρωτ.Αθ. 2134/1980, Δ 1980, 295). Η τελευταία διάταξη δεν έχει αναδρομική ισχύ, αφού δεν το ορίζει ρητά, και ως εκ τούτου δεν καταλαμβάνει τις αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων που έχουν εκδοθεί πριν την έναρξη της ισχύος της (23.7.2013) (πρβλ. Μ.Πρωτ.Αλεξ. 23/2014 ασφ., Σ.τ.Ε. 3584/2013), δεδομένου άλλωστε ότι τις περιπτώσεις όπου ο νομοθέτης θέλησε να θίξει την ισχύ αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων ή προσωρινών διαταγών που είχαν ήδη εκδοθεί ή χορηγηθεί, αντίστοιχα, κατά τον χρόνο έναρξης της ισχύος του ν. 4172/2013, τις περιέλαβε στις μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 106 αυτού. Εξάλλου, τυχόν αναδρομική εφαρμογή της παρ. 2 του άρθρου 672Α του Κ.Πολ.Δ. θα έθετε ζητήματα συμβατότητας προς το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος, με το οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα σε παροχή έννομης προστασίας και το άρθρο 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (ΕΣΔΑ) (ν.δ. 53/1974, Α΄ 256), με το οποίο κατοχυρώνεται η αρχή της νομιμότητας και της δίκαιης δίκης και απαγορεύεται, υπό προϋποθέσεις, νομοθετική επέμβαση, μη υπαγορευόμενη από επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, στην έκβαση μιας δίκης υπέρ ενός διαδίκου μέρους της διαφοράς (πρβλ. Σ.τ.Ε. 259/2014, 3613/2013, 4077/2010, 3633/2004 Ολομ., Ε.Δ.Δ.Α. Σμοκοβίτης και λοιποί κατά Ελλάδος, απόφαση της 11.7.2002, σκ. 20 επόμ., Αγούδημος κατά Ελλάδος, απόφαση της 28.9.2001, σκ. 27 επόμ., Zielinski και λοιποί κατά Γαλλίας, απόφαση της 28.10.1999, σκ. 50 επόμ., Ελληνικά Διϋλιστήρια ΣΤΡΑΝ και Σ. Ανδρεάδης κατά Ελλάδος, απόφαση της 9.12.1994, σκ. 41 επόμ.), δεδομένου ότι τα άρθρα αυτά εφαρμόζονται και στις υποθέσεις παροχής προσωρινής δικαστικής προστασίας (Επ.Αν. Σ.τ.Ε. 496/2011 Ολομ., Ε.Δ.Δ.Α. Micallef κατά Μάλτας, απόφαση της 15.10.2009, σκ. 78-89). Ειδικότερα, η αναδρομική αυτή εφαρμογή θα συνιστούσε καταρχήν επέμβαση του νομοθέτη στο προσωρινό δεδικασμένο που παράγεται από συγκεκριμένης κατηγορίας και περιεχομένου αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων (αποφάσεις επί διαφορών που αφορούν άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ή μεταβολή της εργασιακής του κατάστασης, η προσωρινή απασχόληση του οποίου έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο) με σκοπό τον περιορισμό της χρονικής ισχύος τους προς όφελος του καθ’ ου η αίτηση εργοδότη, ο οποίος υπέχει την υποχρέωση απασχόλησης του αιτούντος εργαζομένου και χωρίς να προκύπτουν οι επιτακτικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος που να υπαγορεύουν την εν λόγω επέμβαση, αφού η αιτιολογική έκθεση του νόμου δεν αναφέρεται στην επίμαχη περίπτωση αυτοδίκαιης άρσης της ισχύος της απόφασης λόγω έκδοσης οριστικής απορριπτικής απόφασης επί της αγωγής. Επομένως, απόφαση ασφαλιστικών μέτρων επί διαφοράς από άκυρη απόλυση εργαζομένου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ή μεταβολή της εργασιακής του κατάστασης, η προσωρινή απασχόληση του οποίου έχει διαταχθεί ως ασφαλιστικό μέτρο, που εκδόθηκε πριν την έναρξη ισχύος του ν. 4172/2013 εξακολουθεί να ισχύει έως ότου ανακληθεί, ακόμη και εάν μεσολαβήσει οριστική απορριπτική απόφαση επί της αγωγής.

ΙΙΙ.Α. Στην υπό κρίση υπόθεση, από τα στοιχεία που συνοδεύουν το επίμαχο χρηματικό ένταλμα, προκύπτουν τα ακόλουθα: Η φερόμενη ως δικαιούχος, ΧΧΧ, απασχολήθηκε στον Δήμο ΧΧΧ – ως καθολικού διαδόχου του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΧΧΧ» (βλ. την 3359/1964/22.2.2011, Β΄ ΧΧΧ /23.3.2011, απόφαση του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης ΧΧΧ με την οποία καταργήθηκε το ανωτέρω ν.π.δ.δ. και το υπηρετούν σε αυτό προσωπικό εντάχθηκε στο ως άνω Δήμο) – δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων μίσθωσης έργου με ειδικότητα χειρίστρια Η/Υ, κατά το χρονικό διάστημα από 1.9.2005 έως 17.8.2010, οπότε και ο Δήμος κατήγγειλε την τελευταία σύμβαση που είχε συνάψει με αυτήν. Στη συνέχεια, εκείνη άσκησε την από 18.10.2010 (αρ. κατάθ. 181750/17266/2010) αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου ΧΧΧ, το οποίο, με την 3650/2011 απόφασή του, υποχρέωσε το καθ’ου η αίτηση ν.π.δ.δ. με την επωνυμία «ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΧΧΧ» και ήδη Δήμο ΧΧΧ, να αποδέχεται τις υπηρεσίες της αιτούσας στην υπηρεσία που αυτή απασχολείτο, καταβάλλοντάς της τις νόμιμες αποδοχές μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της από 7.9.2010 (αρ. κατάθ. 5131/2010) σχετικής αγωγής που έχει ασκήσει κατά του καθ’ ου η αίτηση. Η εν λόγω αγωγή, με την οποία η φερόμενη ως δικαιούχος ζητούσε, αφενός μεν να αναγνωριστεί ότι συνδέεται με τον εναγόμενο Δήμο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και ότι η απόλυσή της, που συντελέστηκε με την παύση αποδοχής των υπηρεσιών της κατά τη λήξη της τελευταίας σύμβασης χωρίς έγγραφη καταγγελία και καταβολή αποζημίωσης, είναι άκυρη, αφετέρου δε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος να αποδέχεται τις υπηρεσίες της, απορρίφθηκε με την 2625/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ΧΧΧ (ειδική διαδικασία εργατικών διαφορών, άρθρα 663 επ. Κ.Πολ.Δ.), η οποία δημοσιεύθηκε στις 21.10.2013. Εξάλλου, όπως προκύπτει από την 10795/31.3.2014 βεβαίωση της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου ΧΧΧ, η φερόμενη ως δικαιούχος έχει ασκήσει την από 7.1.2014 έφεση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου ΧΧΧ (αρ. κατάθ. 87/2014) της οποίας έχει οριστεί δικάσιμος η 10η.2.2015, ενώ μετά τη δημοσίευση της προαναφερθείσας 3650/2011 απόφασης ασφαλιστικών μέτρων δεν έχει εκδοθεί ούτε έχει επιδοθεί στον Δήμο άλλη απόφαση ασφαλιστικών μέτρων (βλ. το 30171/11.9.2014 έγγραφο της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου ΧΧΧ). Τέλος, σε συμμόρφωση με το διατακτικό της ως άνω απόφασης ασφαλιστικών μέτρων, η ΧΧΧ παρείχε προσωρινά και μέχρι έκδοσης τελεσίδικης απόφασης επί της σχετικής αγωγής, τις υπηρεσίες της στον Δήμο ΧΧΧ με την ειδικότητα χειρίστρια Η/Υ, για την καταβολή δε των αποδοχών μηνός Ιανουαρίου 2014 εκδόθηκε το επίμαχο χρηματικό ένταλμα.

Β. Με δεδομένα αυτά και σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά στη μείζονα σκέψη (ΙΙ) της παρούσας, η εντελλόμενη δαπάνη είναι νόμιμη, διότι η απόφαση ασφαλιστικών μέτρων σε εκτέλεση της οποίας εκδόθηκε το επίμαχο χρηματικό ένταλμα δεν καταλαμβάνεται, ως εκ του χρόνου εκδόσεώς της, από τις διατάξεις του ν. 4127/2013 και επομένως, εξακολουθεί να ισχύει παρά το γεγονός ότι εν τω μεταξύ εκδόθηκε οριστική απορριπτική απόφαση επί της αγωγής της υπαλλήλου. Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, αιρομένης της σχετικής αμφιβολίας, νομίμως εντέλλεται η καταβολή των αποδοχών στην ανωτέρω υπάλληλο και το επίμαχο χρηματικό ένταλμα πληρωμής πρέπει να θεωρηθεί.

Το Κλιμάκιο, μετά από διαλογική συζήτηση μεταξύ των μελών του, αποδέχθηκε ομόφωνα την εισήγηση της Εισηγήτριας Ευτυχίας Κωνσταντάκου, αίροντας τη σχετική αμφιβολία υπέρ της προεκτεθείσας άποψης.

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις