Απεργίια 19-20 Οκτώβρη: Η αντίστροφη μέτρηση για την ανατροπή ξεκίνησε

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Η 48ωρη πανεργατική πανελλαδική κινητοποίηση στις 19/20 Οκτωβρίου ήταν το αποκορύφωμα των εργατικών και λαϊκών αγώνων, που ξεκίνησαν στις 5/5/2010 και συνεχίζονται κατά κύματα από τότε. Ειδικά οι απεργιακές συγκεντρώσεις που έγιναν την πρώτη ημέρα της 48ωρης απεργίας ήταν οι μεγαλύτερες εργατικές κινητοποιήσεις των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα μας.

 

Η πρωτοφανής επιτυχία της 48ωρης απεργίας και των απεργιακών συγκεντρώσεων οφείλεται στους εξής λόγους:

  • Στην οργή και στην αγανάκτηση που έχει διαχυθεί στους εργαζόμενους λόγω της πρωτοφανούς επίθεσης που δέχονται από τις βάρβαρες πολιτικές της κυβέρνησης, της τρόικας και του κεφαλαίου, που τους οδηγεί σε οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, στην παρατεταμένη ανεργία και στη φτώχια.
  • Στην αγωνιστική προεργασία που προηγήθηκε της 48ωρης απεργίας με τη χρησιμοποίηση ποικιλόμορφων και προωθημένων μορφών πάλης και κοινωνικής και πολιτικής ανυπακοής κυρίως με πολυήμερες καταλήψεις Υπουργείων, Υπηρεσιών, Δημαρχείων κλπ, οι οποίες συνέβαλαν στο σπάσιμο του φόβου που έχουν διαχύσει στους εργαζόμενους η κυβέρνηση και τα φιλικά της μέσα μαζικής ενημέρωσης και στην ανύψωση του αγωνιστικού φρονήματός τους, κυρίως των δημοσίων υπαλλήλων, που για πρώτη φορά μπήκαν τόσο δυναμικά και μαζικά στο κινηματικό προσκήνιο.
  • Στη συμμετοχή στην απεργιακή κινητοποίηση και στις συγκεντρώσεις όχι μόνο εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων και δημοσίων υπαλλήλων αλλά και νέων της εργασιακής επισφάλειας και φοιτητών, όπως και μικρομεσαίων επαγγελματιών, εμπόρων και επιστημόνων μετά από καλέσματα των επαγγελματικών (ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ) και επιστημονικών φορέων τους (Δικηγόροι, Φαρμακευτικοί σύλλογοι κλπ) καθώς και μιας σειράς νέων και παλιών κοινωνικών κινημάτων. Αυτή καθαυτή η πολύμορφη συμμετοχή πλέον στις κινητοποιήσεις ακυρώνει την προσπάθεια της κυβέρνησης και των κυρίαρχων ΜΜΕ να χρησιμοποιούν το όπλο του κοινωνικού αυτοματισμού για να διαιρούν το λαό και να περνούν πιο εύκολα τις πολιτικές τους.

Στα ποιοτικά στοιχεία της 48ωρης απεργίας εκτός από τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα των συμμετεχόντων πρέπει να σημειώσουμε και τα εξής:

  • Την έντονη πολιτικοποίηση των συνθημάτων και στόχων, όπου κυριαρχούσαν τα αιτήματα να φύγει η κυβέρνηση και η τρόικα, να διαγραφεί το δημόσιο χρέος, να μην πληρωθούν τα χαράτσια κλπ.
  • Την διάχυτη επιθυμία για ενότητα των εργαζομένων, η οποία και επιβλήθηκε ντε φάκτο και τις δύο μέρες της απεργίας, αφού λόγω της πρωτοφανούς μαζικότητας την πρώτη ημέρα και λόγω πολιτικών επιλογών τη δεύτερη ημέρα, οι συγκεντρώσεις και οι συγκεντρωμένοι ουσιαστικά ενώθηκαν και υπήρξε ένα ποικιλόχρωμο κοινωνικό μέτωπο από τα κάτω. Το ΠΑΜΕ δεν ήλθε στο Σύνταγμα για βόλτα, αλλά γιατί πιέστηκε από τον κόσμο του να δώσει τη μάχη μαζί με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα. Με μια καλλίτερη συνεννόηση με τους υπόλοιπους φορείς του εργατικού κινήματος, θα μπορούσαν ίσως να αποφευχθούν ή τουλάχιστον να περιοριστούν τα δυσάρεστα γεγονότα της δεύτερης ημέρας με την επίθεση που δέχτηκε από ορισμένες δυνάμεις αντιεξουσιαστών και τη σύγκρουση που ακολούθησε μεταξύ τους. Ωστόσο θα πρέπει να κρατήσουμε ως θετικό γεγονός τη συνύπαρξη στον ίδιο χώρο όλων των δυνάμεων του εργατικού κινήματος για δεύτερη φοράπρώτη ήταν το 2001 με το Νομοσχέδιο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό) τα 13 τελευταία χρόνια. Επίσης θα πρέπει να ευχηθούμε ο οικοδόμος – συνδικαλιστής Δημήτρης Κοτζαρίδης να είναι ο τελευταίος εργαζόμενος που κατέβηκε σε διαδήλωση και δεν γύρισε σπίτι του.

Η πρωτοφανής επιτυχία της απεργίας, μπορεί να μην απέτρεψε την ψήφιση του κυβερνητικού πολυνομοσχεδίου με τις κατεδαφιστικές για μισθούς, συντάξεις, εισοδήματα και θέσεις εργασίας συμφωνίες της κυβέρνησης και της τρόικας, έθεσε όμως τις προϋποθέσεις για την πλήρη λαϊκή πολιτική απονομιμοποίηση και για την κατάρρευση ή ανατροπή της κυβέρνησης το αμέσως επόμενο διάστημα.

Τα εργατικά συνδικάτα δεν έχουν καμιά άλλη επιλογή παρά να συνεχίσουν, να κλιμακώσουν και να πολιτικοποιήσουν τους αγώνες τους μέχρι την τελική νίκη, δηλαδή την ανατροπή της κυβέρνησης, της τρόικας και των πολιτικών τους. Οι εργαζόμενοι έτσι κι αλλιώς θα ξανακατέβουν στο δρόμο και είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν φορείς που θα τους καλέσουν, εάν αυτό δεν το κάνουν τα συνδικάτα, που σε αυτή την περίπτωση θα περιθωριοποιηθούν.

Για να είναι όμως οι εργατικοί αγώνες αποτελεσματικοί και νικηφόροι δεν αρκεί το σπάσιμο του φόβου των εργαζομένων ότι μπορούν να πάθουν χειρότερα, που ήδη σε ένα μεγάλο βαθμό με τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις έχει συντελεστεί, ούτε μόνο η αλλαγή των συσχετισμών στο εσωτερικό του υπέρ των δυνάμεων του αγωνιστικού ταξικού συνδικαλισμού.

Επίσης όσο κι αν το εργατικό κίνημα κλιμακώσει τους αγώνες του και πολιτικοποιήσει τους στόχους του, αυτό δεν φτάνει για την μεγάλη κοινωνική και πολιτική ανατροπή. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αυτό που χρειάζεται είναι η συγκρότηση ενός παλλαϊκού πολιτικού κινήματος και μετώπου με πυρήνα του τις συνεργαζόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και κοινό ριζοσπαστικό πρόγραμμα, που θα εκφράζει σε πολιτικό επίπεδο αυτό που ήδη συντελείται στην κοινωνία και θα μπορεί να δώσει ελπίδα και προοπτική στα λαϊκά στρώματα ότι μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος απ’ αυτόν της κυβέρνησης, της τρόικας και του αστικού δικομματικού πολιτικού κατεστημένου.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει πλέον να κινηθούν με σοβαρότητα και συνέπεια σ’ αυτή την ενωτική κατεύθυνση, ΤΩΡΑ πριν χαθούν όλες οι κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις. Αλλιώς η ιστορία και οι μελλοντικές γενιές θα είναι αμείλικτες και μαζί της.

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα iskra.gr stiw 28-10-2011