1.7 C
Athens
Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου, 2023

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ: Θεωρία και πράξη στην επικράτεια του ΚΚΕ

Πρόσφατα

Του Παύλου Κλαυδιανού

«Χρέος όλων να πετύχει η απεργία», είναι ο τίτλος ενός καλογραμμένου άρθρου στο «Ριζοσπάστη» της Πέμπτης στη ρουμπρίκα «Η άποψή μας» με στόχο να παροτρύνει τη συμμετοχή εργαζομένων στην απεργία στις 11 του Μάη. Πολύ σωστά, απευθυνόμενο στον απλό εργαζόμενο, σημειώνει: «Καθένας και καθεμιά πρέπει να αναλογιστεί: τι δύναμη έχει ο καθένας μόνος του; Τι αποτέλεσμα μπορεί να φέρει ο αγώνας μόνο ενός κλάδου, ενός εργοστασίου; …. Τι τύχη μπορεί να έχει ο καθένας σήμερα, όταν παραμένει ανοργάνωτος, ανοχύρωτος, στην προπαγάνδα των επιχειρηματιών;».

Αυτή η ευθύβολη επιχειρηματολογία, ωστόσο, μόλις λίγες μέρες πριν, την Πρωτομαγιά, δοκιμάστηκε σκληρά σε μια σειρά συγκεντρώσεων, όπου οι αγωνιστικές δυνάμεις θα μπορούσαν να είναι όλες μαζί. Το ΠΑΜΕ, οι δυνάμεις δηλαδή του ΚΚΕ στο χώρο των εργαζομένων, επέλεξε τις ξεχωριστές συγκεντρώσεις, παρακάμπτοντας την αξία που θα είχε ένας κοινός εορτασμός όχι μόνο για την απόκρουση της αντιλαϊκής πολιτικής του Μνημονίου αλλά και για την επιτυχία της απεργίας την Πέμπτη. Ακόμη

αν γινόταν κοινός γιορτασμός, παρά τους επί σειρά ετών ξεχωριστούς, αυτό θα εκλαμβανόταν όχι μόνο ως υπεύθυνη στάση αλλά και ως δυνατό καμπανάκι για τους εργαζόμενους να ανησυχήσουν, να ξεσηκωθούν.

Το πιο ακραίο συμβάν αυτής της αντίληψης είναι ασφαλώς ο γιορτασμός στον Πειραιά. Να θυμίσουμε ότι σχετικά πρόσφατα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κέρδισαν τη σχετική πλειοψηφία στο Εργατικό Κέντρο της πόλης και έχουν τον πρόεδρο. Άρα θεωρητικά δεν υπήρχε – ιδιαίτερα δύσκολο – ζήτημα, γραμμής, συνθημάτων, ομιλιών, χαιρετισμών, ανακοινώσεων παρευρισκόμενων κτλ. Η πλειοψηφία θα μπορούσε να κάνει τις επιλογές της, απερίσπαστη από συσχετισμούς. Δεν το έκανε.

Προτίμησε, στο μεγαλύτερο εργατικό Κέντρο της χώρας, όπου συμμετέχουν πληττόμενοι, μεγάλοι κλάδοι όπως, λιμενεργάτες, ναυτεργάτες, μεταλλεργάτες, σιδηροδρομικοί κ.ά. σε ένα ιστορικό Κέντρο που φιλοξένησε το συνέδριο για την ίδρυση της Γ.Σ.Ε.Ε. το 1918, αφού έκλεισε την πόρτα του, να οργανώσει τον εορτασμό ως ΠΑΜΕ σε άλλο χώρο! Αυτό είχε συμβεί ξανά, π.χ. στο εργατικό Κέντρο Νάουσας, Ζακύνθου κτλ. Όμως στον Πειραιά είναι ένα ποιοτικά διαφορετικό βήμα.

Ύστερα απ’ αυτό, σε ένα Κέντρο μάλιστα που με πολύ κόπο έχει από χρόνια – απ’ όταν ήταν πρόεδρος ο Μ. Ζησιμόπουλος – καθιερωθεί να απευθύνουν χαιρετισμό μετά τον κεντρικό ομιλητή όλες οι συνδικαλιστικές τάσεις, σε τι μπορεί να ελπίζει σήμερα ένας που είναι «ανοργάνωτος, ανοχύρωτος;». Πώς θα αναζωογονηθούν τα πρωτοβάθμια σωματεία, κορυφαίο καθήκον σε περίοδο κρίσης; Πώς αυτή η μείζονα πράξη – αντιγράφω ξανά από το άρθρο του «Ρ» – «εντάσσεται στο διαρκή αγώνα, ώστε οι εργαζόμενοι να απεγκλωβιστούν από την πολιτική αυτή είτε έχει τη μεταμφίεση του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ, είτε οποιαδήποτε άλλη»; Πώς θα απεγκλωβιστούν, με τι τρόπο; Ο εργάτης, η υπάλληλος, ο μετανάστης, ο άνεργος νέος ή άνεργη νέα, ο αυτοαπασχολούμενος που έβαλε λίγες μέρες πριν λουκέτο και είναι στη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ που θα πήγαιναν να κάνουν την πρώτη τους γνωριμία με την αξία της οργάνωσης, της συλλογικότητας, της ταξικής αλληλεγγύης, του αγώνα, της συνειδητοποίησης της θέσης τους; Θα πήγαιναν στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ; Θα πήγαιναν στη συγκέντρωση σε άλλο χώρο που – εφόσον είχαν αποτύχει οι ενέργειές τους για κοινό γιορτασμό – οργάνωσαν με επιτυχία οκτώ σωματεία μέλη του Ε.Κ.Π.; Όχι βέβαια.

Παρ’ όλα αυτά: «χρέος όλων είναι να πετύχει η απεργία».

Αναδημοσίευση απο την ΕΠΟΧΗ, 8-5-2011

Παρόμοια Άρθρα

Παρατάξεις